Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

Το Εισιτήριο και η Ακτίνα Γάμμα






Μμμ, χθες έκανα μια όμορφη βουτιά σε παλιές και αγαπημένες μουσικές. Αμφιταλαντευόμουν για το αν θα πήγαινα να δω τους Gamma Ray, η μέρα ήταν κουραστική και γεμάτη, ο συναυλιακός χώρος μακριά, παρέα δεν είχα (το τελευταίο διόλου με απασχολεί, έπαιζε απλά τον ρόλο του επιπλέον κινήτρου: αν είχαμε βγάλει απο κοινού εισιτήρια με κανέναν φίλο, θα ήταν δύσκολο να τον "στήσω" και να μη πάω στο λάιβ).





Όπως συνέβαινε πάντα ως τώρα όμως, η κατάληξη ήταν στο να πάω φυσικά. Οι μόνες περιπτώσεις που κλαίω για συναυλίες που δεν πήγα ήταν την ευλογημένη περίοδο του στρατού (ααργγγκκκ, Roger Waters, αααααααργγγκ!).

Το να πηγαίνεις χωρίς παρέα σε λάιβ δεν είναι καθόλου άσχημο. Υπάρχει κόσμος που έχει ανάγκη απο παρέα για να πηγαίνει οπουδήποτε, και είναι κρίμα να σε δεσμεύει γενικά κάτι τέτοιο. Ο φίλος μπορεί να μην είναι εκεί πάντα όταν τον χρειαστείς. Εντάξει, μόνος σε ένα κλαμπ ας πούμε δε θα πας (εκτός αν ανήκεις στην συμπαθή κατηγορία του κάγκουρα που θέλει να δοκιμάσει την τύχη του :P). Ωστόσο, μια συναυλία ή ένα σινεμαδάκι ας πούμε είναι αλλιώς. Εκεί έτσι κι αλλιώς η παρέα δρα "συνοδευτικά". Το κύριο πιάτο είναι το λάιβ, ή η ταινία ας πούμε.




Θα μου άρεσε να πήγαινα μόνος και σε καφετέριες και να άραζα, κλασικά Κυριακή πρωί ας πούμε με την εφημερίδα στο χέρι και το καφεδάκι (πόσο πιο κλασική εικόνα), αλλά δυστυχώς στα εδώ μέρη (big Athens city) δε συνηθίζεται τόσο, εκτός αν είσαι οικείος σε κανένα συγκεκριμένο καφέ. Τι να γίνει, το οτι υπάρχει μια τάση να φετιχοποιούμε την "παρέα" μερικές φορές είναι γεγονός. Καλή η παρέα όμως, αλλά όχι πάντα, έτσι?

Οι Gamma Ray ανήκαν στα πρώτα μου metal ακούσματα καμιά δεκαριά χρόνια πριν. Τότε άκουγα κυρίως metal, και το power metal ειδικά ήταν μεγάλη αγάπη. Δεν είχε τύχει να τους δω ποτέ ως τώρα όμως, χθες είχα ένα επιπλέον κίνητρο για να πάω λοιπόν. Ήταν άψογοι, ο Kai Hansen επιβεβαιώνει και στη σκηνή πόσο τεράστια μορφή είναι, το συγκρότημα έβγαζε αυτό το όμορφο ζεστό προφίλ που σε κάνει και αισθάνεσαι πως είναι φιλαράκια σου (το άλλο άκρο απο τον ψυχρό επαγγελματία μουσικό), και το τελικό συναίσθημα ήταν μια ατελείωτη αίσθηση ευφορίας (και μια φωνή που είχε σχεδόν κλείσει).




Η εκτέλεση του Ride The Sky χωρίς να βρίσκεται στο σετλιστ, απλά και μόνο γιατί το ζήταγε ο κόσμος, δείχνει πως θα έπρεπε να πράττουν όλα τα συγκροτήματα. Τι άλλο? Α, ναι, το δηλώνω ρητά, το Rebellion in Dreamland είναι το καλύτερο τραγούδι ευρωπαικού power που έχει γραφτεί ποτέ. Τέλος.





ΥΓ - Αναφέρθηκα σ' ένα "εισιτήριο" στον τίτλο, δεν εννοούσα το εισιτήριο της συναυλίας όμως! Τις προάλλες βρήκα ένα εισιτήριο λεοφωρείου καταχωνιασμένο σε μια εσοχή της τσέπης του μπουφάν μου..... το παράξενο ήταν πως αυτό το εισιτήριο φαίνεται είχε ξεμείνει στο ίδιο σημείο τα τελευταία 10 χρόνια!!!!!!!! Αλήθεια λέω, το μπουφάν είχε πλυθεί στο ενδιάμεσο διάστημα! (ή μήπως όχι?? :PPPP)

Το σκάναρα και σας το παρουσιάζω. Mε περηφάνια (και ολίγη προκατάληψη). Ιδού. Σοκ και δέος!





ΥΓ2 - Για δες, μόλις έλαβα μήνυμα απο τη WIND για δωρεάν facebook λέει στο κινητό μου. Και είχαν μια φαγούρα τ' αρχίδια μου τα δυο.


ΥΓ3 - Να με συγχωρέσουν οι γυναίκες αναγνώστες για τη γλώσσα μου.


ΥΓ4 - Κι όμως, μεγάλη φαγούρα λέμε.


YΓ5 - Πολύ τρού μέταλ βγήκε η σημερινή ανάρτηση, με όλα αυτά τα υστερόγραφα. Όσοι διάβαζαν (ή διαβάζουν) Metal Hammer καταλαβαίνουν τι εννοώ.


ΥΓ6 - "And I wonder why, why my heart still yearns and I wonder why, why the earth still turns and I wonder why, why the sky turns black Still I wonder why, but there is no turning back"....






~

17 σχόλια:

  1. Το γαμάτο θα ήταν να έβρισκες αχρησιμοποίητο εισιτήριο gamma ray 10 χρόνων και να το χρησιμοποιούσες για να μπεις~!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για μένα πάλι, το πιο εύκολο απ'όλα είναι να πάω μόνη μου για καφέ. Συνήθως μεταξύ δύο υποχρεώσεων ή αν βρεθώ σε κάποιο ωραίο μέρος κ δεν θέλω να φύγω αμέσως.
    Θα πάρω ένα περιοδικό ή κάτι ν'ασχολούμαι αλλά συνήθως μένει ανοιχτό μπροστά μου ενώ χαζεύω (κι άλλο) τον κόσμο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @ Μανολίτο, καμμένο και/άρα καλό! Αν σου βρίσκεται πάντως κανένα αχρησιμοποίητο εισιτήριο συναυλίας (που δεν έχει γίνει ακόμα) δώστο να το φυλάξω στις βαθειές μου τσέπες, χεχε. ;)


    @ Dark Chef, xαίρομαι που δεν υπάρχει πρόβλημα με τη γλώσσα, έχει να πέσει πολύ βρισίδι μελλοντικά! :P

    Σοβαρά τώρα, στο θέμα του καφέ, υπάρχει και κόσμος (και γυναίκες) που αράζουν μόνοι τους, είναι όμως η μειοψηφία. Στο εξωτερικό συνηθίζεται περισσότερο, εδώ ο κόσμος (άντρες και γυναίκες) νιώθει λιγότερο άνετα να το κάνει - κακώς φυσικά. Κατανοητό ωστόσο.

    Γι' αυτό η φίλτατη paperflowers πιστεύω δίνει το παράδειγμα για όλους. Άντρες και γυναίκες. :) Το να κάθεσαι και να παρατηρείς τον κόσμο που περνά μερικές φορές σε τραβάει πέρα απο τα καθιερωμένα τυπικά δεσμά της "εξόδου". Ο χρόνος ο ίδιος κινείται με διαφορετικούς ρυθμούς. Γενικά, απο τη στιγμή που δεν έχεις κάποιον να μιλάτε μαζί, η παρατήρηση αποκτά τον πρωτεύοντα ρόλο και συνήθως προσέχεις πράγματα που ούτε καν θα πρόσεχες αν ήσουν με παρέα...

    Αλλά μη το αναλύσω περισσότερο για την ώρα. :P


    @ Pansofix, χαίρομαι που συμφωνούμε. Α, ένα μίνι βιντεάκι του Ride The Sky στο tube είναι δικό μου επίσης, χεχε. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μέχρι πέρυσι είχα ένα μεγάλο θέμα με το να πηγαίνω μόνος μου κάπου.. Μέχρι τους Slipknot, που δεν θα τους έχανα με τίποτα και τελικά δεν βρήκα παρέα.. Πλέον, η παρέα ναι μεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά δεν είναι κάτι που θα κρίνει το αν θα πάω κάπου ή όχι.. Στο γήπεδο πάω μόνος μου και σε συναυλίες απλά ανακοινώνω σε φίλους ότι θα πάω κάπου και αν θέλουν έρχονται..
    Ως φαντάρος εγώ έχασα την πρώτη συναυλία των Slipknot, τους Korn και τους Black Sabbath με τον Ozzy.. Δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον ΕΣ γι' αυτό.. Ειδικά για το τελευταίο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μπράβο Γιώργο, πιστεύω ήταν καλό βήμα αυτό την τελευταία χρονιά... "Απλά ανακοινώνω σε φίλους οτι θα πάω κάπου και αν θέλουν έρχονται". Συμφωνώ απόλυτα. Πολύτιμοι οι φίλοι, αλλά δε θα μας ρυθμίζουν τις κινήσεις.

    Στρατό πήγες ένα χρόνο πριν απο μένα αν δεν κάνω λάθος... Τελικά όλοι είχαμε συναυλιακές απώλειες απ' αυτόν όπως φαίνεται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μόνο η παρατήρηση? Το να στήνεις αυτί στις συζητήσεις των διπλανών πού το βάζεις?
    Αυτό κι αν είναι διασκεδαστικό, ιδίως αν κάτσεις δίπλα σε κοριτσοπαρέα που μιλάει για γκόμενους ή σε αντροπαρέα που φιλοσοφεί!
    :-Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χαχα! Προσωπικά βαριέμαι αφόρητα τις γκομενοσυζητήσεις γυναικών, ενώ αν ήμουν δίπλα σε αντροπαρέα που φιλοσοφεί θα έμπαινα άσχημα στον πειρασμό να χωθώ στην κουβέντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Μπράβο ρεεεεεεεεε...
    :)

    κι άλλλα τέτοια !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Oi monaxikes voltes einai kavla! [na me sugxwreis ki emena gia thn ekfrash hahahh] Ase pou me to na phgaineis monos kapou dn exeis kai tous filous na se prhzoun gia thn wra, to meros, ta 1000 diaforetika gousta klp. Kaneis kati pou goustareis monos kai to apolamvaneis 100%. px tous kaluterous cinemades tous apolausa monh.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εργαλείο, τα πες όλα, απλά. Νιώθεις. Την κακή τη γλώσσα να μη χρησιμοποιούσες μόνο, αλλά σε συγχωρώ. :PP

    (πάρε και συ ένα μέταλ σηματάκι, αν ήμουν δάσκαλος και ήσουν μαθήτρια θα στο κόλλαγα αυτοκόλλητο στο τετράδιο δίπλα απο το "μπράβο": \../ )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Επιτέλους! Να πάρω κι εγώ ένα αυτοκόλλητο μιας που έχω βαρεθεί να βάζω :P Θεεεενκς! Στέι χέβι! \m/

    [και μην ξεχνάτε, Fear Factory στις 12 Μαρτίου.]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Άαααα έρχονται για τα γενέθλια μου τα παιδιάαα...!!!
    :-)))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Εμένα πάλι τα γενέθλια μου είναι τον Σεπτέμβρη, αλλά ποτέ δε λέω όχι στα δωράκια. :P (εγώ θέλω Floyd για τα δικά μου γενέθλια - έστω, Roger Waters. Ε, καλέ κύριε Waters, ε, ε??? ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...