Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Ημιμάθεια. Η Στερνή Γνώση των Κοιμισμένων

~




Δείτε το κουνέλι! Ετοιμάζεται τάχα να κυνηγήσει μύγες? Πιστέψτε με, έχει και καλύτερα πράγματα να κάνει. Ωστόσο μερικές φορές οι μύγες μπαίνουν τσούρμο απ'το παράθυρο, εξορμούν μες στη φωλιά του και αρχίζουν εκείνο το γνωστό ενοχλητικό τους βούισμα. Μπζζζζζ. Μπζζζζζζ! Να ναι τάχα ο καιρός?

Αν και φιλήσυχο λοιπόν, το κουνέλι εν ανάγκη θα εξοπλιστεί με μια μυγοσκοτώστρα. Τις λυπάται βέβαια, ακόμα και τις μύγες. Τη δουλειά τους κάνουν μωρέ κι αυτές, αυτό που γνωρίζουν να κάνουν. Κάθε τι έχει έναν σκοπό στην ύπαρξη. Αλλά αν είναι να του πρήζουν τα αρχίδια (μετά συγχωρήσεως), ε, τότε δε μπορεί να κάθεται με σταυρωμένα τα λαγοπόδαρα του.


Ημιμάθεια


Ημιμάθεια, το καταφύγιο για κείνους που κουράστηκαν να ψάχνουν. Το δεκανίκι του μασκαρεμένου σε εξερευνητή παλιάτσου. Το φαστφουντάδικο της γνώσης. Το αλαζονικό χαμόγελο της επίπλαστης βεβαιότητας. Το κάλπικο εισιτήριο για το λουνα παρκ των ενηλίκων. Η κλεφτή ματιά ενός απαγορευμένου, μυστικού θεάματος. Το κομμάτι απο το μήλο που άφησε πίσω του ο Αδάμ. Η κολλημένη σε βελόνα νότα που επαναλαμβάνεται διαρκώς. Ο ήχος της Σειρήνας, όπως αντηχεί στ' αυτιά του εύκολα γητεμένου. Η σε καλούπια μορφοποίηση του απείρου. Το σπαθί του μονομάχου που βαδίζει στο σκοτάδι. Το ορμητικό άλογο του παραστρατημένου καβαλάρη. Η στερνή γνώση των κοιμισμένων. Το σφράγισμα ενός γράμματος χωρίς αρχή και τέλος. Η ανάγνωση της πρώτης και τελευταίας σελίδας του βιβλίου. Η έτοιμη απάντηση στην ερώτηση που δεν πρόλαβε να ερωτηθεί.

(Lucretia speaking) Η τσουκνιδα στον κηπο με τις ορτανσιες. Η σταση του τρενου στο σταθμο που δεν υπαρχει. Η ολοκληρωση αυτου που δεν ξεκινησε ποτε. Η φτιασιδωμενη πριγκιπισσα με την αξυριστη γαμπα. Η περιπλανηση στον πυθμενα της αβυσσου. Ο φραχτης στη φαρμα με τα σαλιγκαρια. Το πιατο με τα καροτα στο δειπνο της χοντρης που κανει διαιτα. Ο τελευταιος τροχος της αμαξης που κολησε στη λασπη. Η καλπη με τα ψηφοδελτια σε στημενες εκλογες.

Όλοι είμαστε ημιμαθείς, με την μία έννοια ή την άλλη, σε διάφορους τομείς της ζωής μας. Και όλοι βιαζόμαστε να εκφέρουμε συμπεράσματα και κρίσεις, γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι να κάνουμε. Η δομή του εγκεφάλου μας είναι τέτοια που αναγκαστικά επιλέγουμε ορισμένες μόνο απο το πλήθος των πληροφοριών που μας κατακλύζουν κάθε μέρα, και με βάση αυτές χτίζουμε μέσα μας κάστρα γνώσης.

Το παράξενο είναι πως το κάστρο της ημιμάθειας, αν και θα λεγε κανείς πως δεν είναι παρά ένας πύργος στην άμμο, επιρρεπής στο πρώτο μόλις κύμα, είναι ωστόσο πολύ ανθεκτικό. Πολλής κόσμος γαντζώνεται απο τη λίγη γνώση που κατέχει, σα να φοβάται να την αφήσει να του φύγει. Γύρω απο αυτήν οργανώνει όλες τις υπόλοιπες πληροφορίες που αποκτά, χτίζει κόσμους ολόκληρους, δημιουργεί κοσμοθεωρίες. Δεν πρόκειται πια απλά για ένα κάστρο μόνο, αλλά για πολιτείες πάνω στην άμμο, κόσμους, και μέρος του κόσμου αυτού είναι και ο ίδιος.

Και επειδή η άμμος είναι επιρρεπής στο πρώτο μόλις κύμα, και επειδή ο ίδιος είναι μέρος της, δε μπορεί παρά να οχυρώσει τη μικροσκοπική (αλλά πελώρια για τον ίδιο) πολιτεία του με πέτρα, ξύλο, μέταλλο. Να την αποκρυσταλλώσει στις υπάρχουσες της γνώσεις, να αποτρέψει οποιαδήποτε εισβολή ξενικών - άρα και επικίνδυνων - στοιχείων μέσα της, στοιχείων που θα μπορούσαν να καταστρέψουν το οικοδόμημα ολόκληρο.





Αυθεντίες


Είναι τόσο εύκολο να στηρίξει κανείς την - εσφαλμένη - του άποψη πάνω στο "τάδε" ρητό μιας "αυθεντίας", αγνοώντας πιθανώς όλο το υπόλοιπο έργο της. Στην εποχή μας αυθεντίες κατά κύριο λόγο θεωρούνται οι επιστήμονες, με την υπέρτατη αυθεντία να είναι εκείνη της μαθηματικής απόδειξης. Κυριαρχεί το πνεύμα του θετικισμού, ακόμα και στις κρίσεις μας. Τα πράγματα είναι ή άσπρο ή μαύρο. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσα.

Τις προάλλες έκανα μια συζήτηση με έναν τύπο που προσπαθούσε να με πείσει για την ορθότητα των επιχειρημάτων του (για την ιστορία, το θέμα ήταν το κλασικό: "γονίδια ή περιβάλλον? ποιό παίζει τον καθοριστικό ρόλο στους σύγχρονους και ιστορικούς ρόλους των φύλων"), χρησιμοποιώντας ως ακλόνητα επιχειρήματα ένα-δύο πειράματα που έχουν γίνει και είχε διαβάσει κάπου, πεπεισμένος πως η αλήθεια σ' ένα τόσο σύνθετο και διαχρονικό ζήτημα είχε πια δοθεί, αγνοώντας πλήθος άλλων στοιχείων που ενδεχομένως έδειχναν το ακριβώς αντίθετο απο εκείνο που υποστήριζε. Δε με ενόχλησε η διαφορά της θέσης του απο τη δική μου. Είναι κάτι λογικό και αναμενόμενο, η διαφορετικότητα, η ποικιλία και η σύγκρουση των θέσεων (και η μη-εξαντλητικότητα της γνώσης) είναι που μας κάνει ανθρώπινους σε τελική ανάλυση. Η γνώση πορεύεται μέσα απ' τις συγκρούσεις, σαν καράβι σε θάλασσα με ύφαλους.

Με ενόχλησε το ύφος του. Η σιγουριά του, το γεγονός οτι ένιωθε σα να είχε διαβάσει το βιβλίο της Γνώσης και πως όσα του έλεγα δεν ήταν παρά τα ψιλά γράμματα στο υποσέλιδο. Το γεγονός πως ενώ εγώ έχω επίγνωση των ορίων όσων υποστηρίζω, εκείνος δε την είχε. Γι' αυτόν ο κόσμος του είχε πια φανερώσει το πραγματικό του πρόσωπο.

Και όταν πια κατέχει κανείς τη Γνώση, τι μένει? Να στρατολογήσει κόσμο για να τον ακολουθήσουν ίσως?

Και αυτό ήταν απλά ένα πρόσφατο παράδειγμα που ανέφερα, που υπήρξε και η αφορμή για την τωρινή ανάρτηση.... τα παραδείγματα είναι άπειρα, τα συναντούμε όλοι γύρω μας. Στην πολιτική, στα κανάλια της τηλεόρασης, στο ασύστολο μπλαμπλα, στην αυταρχικότητα εκείνων που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα. Όλοι έχουν μετατραπεί σε αυθεντίες. Τι και αν η γνώση τους είναι ελλειματική, παραπλανητική, δογματική, μονοπρισματική. Προσοχή, γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις η απόσταση ανάμεσα στο Γνωρίζω και το Πιστεύω είναι πολύ μικρές...

Αν και εκείνοι δεν το ξέρουν αυτό, ούτε το πιστεύουν.


Σχετικισμός στα πάντα λοιπόν?


Μια απο τις βασικές υποκατηγορίες της Φιλοσοφίας είναι και η Γνωσιολογία, που λίγο πολύ μελετά αυτό που συζητάμε. "Τι μπορούμε να γνωρίζουμε?". "Υπάρχει απόλυτη γνώση ή τα πάντα είναι σχετικά?". Δε θέλω να κάνω ένα τέτοιο φιλοσοφικό ταξίδι τώρα, θα τραβήξει πολύ και δεν υπάρχει λόγος. Το γεγονός και μόνο οτι σε όλες τις σοβαρές επιστήμες το θέμα της Γνώσης, όπως διατυπώθηκε απο τους φιλοσόφους, τίθεται πρώτο, αυτό λέει πολλά. Θα πω απλά μια άποψη για να καταλήξω.

Θεωρώ πως υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να γνωρίζουμε, με σιγουριά. Και άλλα των οποίων η γνώση είναι μια μεγάλη εξερεύνηση, ενδεχομένως χωρίς τέλος. Κάπου είχα διαβάσει πως τα γεγονότα παντού και πάντα είναι τα ίδια. Εκείνο που διαφέρει είναι οι ερμηνείες τους. Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω.

Και οι ερμηνείες αυτές ποτέ δεν είναι ανεπηρέαστες απο προσωπικές προτιμήσεις, τάσεις, συναισθήματα, απόψεις, πολιτικές και ηθικές θέσεις. Η οπτική ματιά είναι πάντα οπτική απο ένα συγκεκριμένο σημείο.

Αυτό δεν αναιρεί οτι υπάρχουν ματιές που βλέπουν, απο το σημείο στο οποίο βρίσκονται, και ματιές τυφλές. Υπάρχουν ματιές που ερευνάνε και άλλα σημεία, και εκείνες που απλά βολεύονται στη δική τους μικροσκοπική γωνια. Την οποία εξυψώνουν στο απόλυτο, μετατρέπουν σε είδωλο το οποίο προσκυνάνε.

Αυτά είχα να πω πάνω στο θέμα.







Και ένας ωραίος, υβριστικός επίλογος, για όλα τα παιδάκια που μας διαβάζουν :)


Και για να γυρίσω στο θέμα της μύγας.... Δυστυχώς στα όσα καλά έχει το ίντερνετ, έχει και ένα μεγάλο αρνητικό. Όσο ωραίο και αν είναι αυτό το άνοιγμα, το οτι ο καθένας πλέον μπορεί να εκφράζει την άποψη του για κάτι στο διαδίκτυο, άλλο τόσο εκνευριστικό είναι όταν ανοίγεις την οθόνη και βλέπεις να έχει γεμίσει απο μύγες, που θα σου επιτεθούν με τα τσιμπήματα τους, που όσο και αν γελάς με την παπαροσύνη τους, άλλο τόσο σε ενοχλούν όταν μαζεύεται πλήθος απο δαύτες.

Έχω υπάρξει χρόνια τώρα στα του ίντερνετ, σε forum και σε blogs και σε youtubes, τις βλέπω. Τελευταία κρούση μιας απο δαύτες μέσα στο ίδιο μου το blog (σε σχόλιο που λίγο καιρό ακόμα θα κρατήσω). Ε, ξεχείλισε το ποτήρι.

Υποτιμάς τη νοημοσύνη μου ρε αδερφέ όταν σε βλέπω να αραδιάζεις ακατάσχετα τη μία ηλιθιότητα σου πίσω απο την άλλη, καλά κρυμμένος πίσω απο την οθόνη του σπιτιού σου, πως το λένε? Μα δεν έχεις πια τίποτα καλύτερο να κάνεις? Και εδώ αναφέρομαι γενικά, στον κάθε μαλάκα που βουίζει ακατάσχετα. Θα πρότεινα σε όλους αυτούς να σκουπίσουν τα υγρά απο τη μαλακία χέρια τους και να πάνε να ξεστραβωθούνε κάπου αλλού, όχι μια ζωή στις οθόνες των άλλων. Ακόμα καλύτερα θα πρότεινα σε σένα φίλε να δεις αν μπορείς να αραδιάσεις με την ίδια ευκολία τις αρχοντικές σου παπαριές μπροστά μου, μακριά απο τη βόλη του σπιτιού σου, αν έχεις τα κότσια να το κάνεις. Αλλιώς να μην ασχολείσαι με την πάρτη μου σαβουρογαμημένο πουτσοτριχίδιο, ξεθωριασμένη κλανορουφήχτρα, αδερφίστικα χυμένη μυξοσαλαμάνδρα, παραστρατημένη βοθρίλα ακατάσχετης πορδοσυρροής, σαπισμένη αποφορά νεκραναστημένης μύγας, ξεχειλωμένη μαλαπέρδα ψόφιου ποντικιού, κερατοκερασμένη προσφορά χωρίς ζήτηση, σκόρπιο υπόλοιπο πατημένου ξερατού σε παπούτσι δίχως σόλα, μπαγιάτικο απομεινάρι ληγμένης γουρουνοτροφής, σαθροτελειωμένη ανάμνηση πρόωρης εκσπερμάτωσης, αργόσυρτο φύσημα αρχιδοφουσκωμένης χυσότσιχλας, μονίμως άσκοπα ανοιγμένη ξερατοχρωματισμένη καπότα, σκουριασμένο αντικλείδι κολλημένης σε παρθενόπληκτη καλόγρια κυλότας, φορεμένο περιτύλιγμα χαρτιού δημοσίας τουαλέτας, κακομουνοχυμένη πασαλειμένη σε τοίχο αργόσυρτη χλαπάτσα, ξεπλυμένο παράσιτο παπαροβουτηγμένης μου(νο)σταλευριάς, χορτασμένη περίοδο πουτσογεμισμένου γκέι χαμαιλέοντα, παπαροπρησμένη αιμοροίδα σε κώλο βαλτοκαθισμένου ιπποπόταμου, ξεζουμισμένο φιλί νεκρόφιλου πρώην εραστή, σκορπισμένη χυλόπιτα στραβοπηδημένης πουτάνας σε μπουρδέλο κακιάς ώρας, ξεχαρβαλωμένε βαρύμαγκα του τίποτα και του μηδέν...

...Ααααααχ! Ποιός περίμενε οτι το να βαράς μύγες θα ήταν τόσο δημιουργικό τελικά! :D





~

18 σχόλια:

  1. Υπάρχουν κυλότες με κλειδιά και αντικλείδια???
    Με βάζεις σε σκέψεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ χαίρομαι που μπήκες μια φορά και συ σε σκέψεις με τα σοφά μου λόγια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ημιμαθεια. Η τσουκνιδα στον κηπο με τις ορτανσιες. Η σταση του τρενου στο σταθμο που δεν υπαρχει. Η ολοκληρωση αυτου που δεν ξεκινησε ποτε. Η φτιασιδωμενη πριγκιπισσα με την αξυριστη γαμπα. Η περιπλανηση στον πυθμενα της αβυσσου. Ο φραχτης στη φαρμα με τα σαλιγκαρια. Το πιατο με τα καροτα στο δειπνο της χοντρης που κανει διαιτα. Ο τελευταιος τροχος της αμαξης που κολησε στη λασπη. Η καλπη με τα ψηφοδελτια σε στημενες εκλογες.
    (ε ειπα να συνεισφερω)

    Ωραιο και "γεματο" για την εκταση του το κειμενο σου, πραγματικα δεν εχω κατι να προσθεσω. Μαρεσε!

    Πω ρε συ, πρεπει να με μαθεις να βριζω, εγω αντε κανα βλαμμενοβλαμμενε βλακα να πεταξω (φαντασια μηδεν) αν με τσαντισει κανεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πω ρε γμτ, το χεις, τι τρελή πρώτη παράγραφος ήταν αυτή!

    Μου πήρε κάποια ώρα να σκεφτώ και να γράψω τις βρισιές, άσε, ήταν μια αληθινά δημιουργική διαδικασία!

    (κάτι για το οποίο οφείλω να ευχαριστήσω τη σφηνωμένη-με-βουλοκέρι-σε-μπουκάλι-χωμένο-στον-πάτο-του-παπά-πορδή, ή αλλιώς τον τύπο που με ενέπνευσε να γράψω τις βρισιές αυτές. Να σαι καλά ρε παλίκαρε! να μη χανόμαστε)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Κατοχυρώθηκε λοιπόν! Το κειμενάκι της Λουκρητίας (ναι, πρόκειται για γάτα θηλυκού γένους) προστέθηκε στο κανονικό κείμενο! Ήταν όντως καλό.

    Κατα τ' άλλα τι να λέμε για τις κλασικές σαν τα μάρμαρα του Παρθενώνα (σχεδόν) αυτές φάρσες. Μπράβο που τις θύμησες ρε συ ΔαρκΣεφ, ταιριάζουν γάντι και καθόμουν και γέλαγα που τις άκουγα πάλι! (και ναι, αναφέρομαι στο αρχικό σου λινκ που μετά έσβησες, πρόλαβα και το είδα :P)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ω τι τιμη!
    Ρε, με συγκινειτε...σνιφ...βλαμμενα! :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πολύ ωραίο κείμενο.
    Τις 2 πρώτες παραγράφους ειδικά, μπορεί και να μου έπαιρνε 3 βδομάδες να τις σκεφτώ (αυτό λέγεται αυτογνωσία) ! Για την τελευταία δε, τα θερμά μου συγχαρητήρια. Πολύ εμπνευσμένο μπινελίκωμα !

    Όποιος πιστεύει πως στη ζωή υπάρχει μόνο άσπρο-μαύρο, θέλει μαύρισμα στο ξύλο, ή αυτό που λέμε "δεν πας να γαμ#@είς να ασπρίσεις ?"

    Αυτά που μπορούμε με (σχετική πάντα) σιγουριά να γνωρίζουμε είναι αυτά που σχετίζονται άμεσα με το άτομό μας, π.χ "ξέρω οτι είμαι όμορφος, έξυπνος, με φοβερό χιούμορ" (πλάκα κάνω φυσικά, είμαι ακριβώς το αντίθετο).

    Σοβαρά τώρα (θα προσπαθήσω τουλάχιστον), "ξέρω οτι δε μου αρέσουν τα κουκιά". Πώς το ξέρω ? Δοκίμασα, όχι μόνο μια φορά, και μάλιστα σε διάστημα πολλών χρόνων, όχι όταν ήμουνα 15. Και τί αποφάσισα ? Οτι δε μου αρέσει αυτή η αηδία, και μάλιστα σκέφτηκα : "Ποιός τριμάλακας αποφάσισε οτι αυτό το πράμα τρώγεται, και κάθεται και το καλλιεργεί κιόλας ?"

    Αν πω όμως "ξέρω οτι στο φίλο μου δεν αρέσουν τα κουκιά", αρχίζω να το χάνω το παιχνίδι. Γιατί ? Γιατί δε μπορώ να ξέρω αν ο φίλος μου δοκίμασε χτες, και αποφάσισε πως τελικά του αρέσουν.

    Λοιπόν, μετά απο τις ασυναρτησίες που γράφω παραπάνω, συνεχίζω (όχι, δεν τελείωσα ακόμη). Μία απο τις αγαπημένες μου φράσεις είναι η γνωστή του Σωκράτη "εν οίδα, οτι ουδέν οίδα" - ένα ξέρω, οτι δεν ξέρω τίποτα (το μεταφράζω για να δείξω τις γνώσεις μου). Αυτό και μόνο λέει πολλά, οτι δηλαδή ο σημαντικότερος φιλόσοφος της ιστορίας δήλωνε οτι δε γνωρίζει τίποτα (άσχετο αν στην πραγματικότητα γνώριζε πολύ περισσότερα απο τους συνομιλητές του, και χρησιμοποιούσε αυτή τη φράση ως παγίδα, για να τους κάνει να ξανοιχτούν, και έπειτα να αποδείξει πόσο μεγάλες μαλακίες λένε).

    Πολύ μυστήριο το θέμα της γνώσης, και όποιος ισχυρίζεται οτι την κατέχει, έχει ήδη πεί την πρώτη παπαριά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Συγχώρεσέ μου αγαπητέ κούνελε το μέγεθος του προηγούμενου σχολίου μου, καθώς και τις αηδίες που γράφω, αλλά έτρωγα κουκιά όσο το έγραφα, και ... καταλαβαίνεις !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Για τέτοια σχόλια ζούμε! Μετά τις αμπελοφιλοσοφίες, και η φιλοσοφία των κουκιών φίλε πίθηκε! Άξιος. Τα οποία κουκιά είναι μεγάλη μου αδυναμία, αυτά και τα σουβλάκια, και μπορώ να σου πω πως πρόκειται για μια ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ υπέροχη τροφή. Και όποιος δε το πιστεύει, να του γίνει το αρχίδι σα κουκί.

    (όχι δε τα πιστεύω αυτά που λέω, χμ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Να σου πώ την (υποκειμενική) μου αλήθεια, δεν το πιστεύω ! Να πάνε να αφήσουν το κυάνιό τους σε αλλουνού πίθηκου το στομάχι ! Ελπίζω μόνο να μην πιάσει η κατάρα !

    Με μπέρδεψες όμως λιγάκι ! Σου αρέσουν τελικά, ή να σε κάμω επίτιμο μέλος του club "I hate koukia and I want to see them die" ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δυστυχώς , υπάρχουν θέματα που επειδή ασχολούμαι από μικρή με αυτά έχω δημιουργήσει μια άποψη γιατί αγαπάω αυτό που κάνω.Είναι η ζωή μου η ζωγραφική.Το να δημιουργεί κάποιος μια άποψη είναι εν μέρει η δημιουργία μιας καινούριας ιδέας ή ακόμα και θεωρίας αρκεί να έχει συμπεριλάβει δυό βασικά συστατικά:την αντικειμενικότητα και την εκ των προτέρων αποδοχή του λάθους του.Αλλά δεν αντέχω ανθρώπους να λένε βλακείες πια και δυστυχώς η οποιαδήποτε άποψη κι αν εκφέρει ο οποιοσδήποτε ακόμα κι αν έχει δημιουργήσει άποψη για κάποια πράγματα , να τον εκμηδενίζουν λέγοντας πως αερολογεί.Από την στιγμή που δεν δεχόμαστε την άποψη του άλλου χωρίς να την ενστερνιστούμε φυσικά απλά να σκεφτούμε την οπτική του και πώς κατέληξε σε αυτό το συμπέρασμα , πώς είναι δυνατόν να ανοίξει το μυαλό μας και να μάθουμε ακόμα περισσότερα?Υπάρχει μια τάση στις μέρες μας εξαιτίας της υπερπληροφόρησης να το παίζουμε ψαγμένοι ακόμα κι αν στο μυαλό μας επικρατεί ένα χάος. Δεν είναι έτσι η γνώση.Η γνώση είναι να μιλάς σήμερα , να σκέφτεσαι αυτό που σου λέει ο φίλος σου και αν του απαντάς αύριο έχοντας αντίλογο μάλιστα.

    Ένα φοβερά έξυπνο βιβλίο που διάβασα και με βοήθησε πολύ να καταλάβω την διάρθρωση της κοινωνίας αλλά δυστυχώς και την καθημερινή συναναστροφή με ανθρώπους ήταν "Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο βίο" του Ευάγγελου Λεμπέση.Είναι μόλις λίγες σελίδες και έχει φοβερές αλήθειες μέσα του.Έπειτα , από αυτό το βιβλίο άλλαξε η συμπεριφορά μου απέναντι σε όσους υποτιμούν την διαλεκτική οδό των συνομιλητών τους.


    Υ.γ.:Ελπίζω να μην είπα βλακείες και με κράξεις... :ρ χαιρετώ.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Α όλα κι όλα μις Πασκαλεν. Τώρα που χω πάρει φόρα δε το γλιτώνεις το κράξιμο! :P

    Αλλά ναι, συμφωνούμε πλήρως. Πολύ σωστή η αναφορά σου στην υπερπληροφόρηση σήμερα, έχουμε και το ίντερνετ και όλα... Το πλήθος της πληροφορίας δε συναπάγεται περισσότερη γνώση δυστυχώς... Κάθε άλλο, η ημιμάθεια μπορεί να ανθίσει περισσότερο απο ποτέ άλλοτε σε αυτό το σουπερμάρκετ των πληροφοριών που είναι η εποχή που ζούμε.

    Θενξ για την πρόταση του βιβλίου, απο τον τίτλο και μόνο φαίνεται ενδιαφέρον!


    @ Πίθηκε, να σου πω την αλήθεια δε πρέπει να χω φάει ποτέ κουκιά... Κάτι για το οποίο μάλλον πρέπει να ευχαριστώ τους γονείς μου!

    ("και αφού δεν έχεις φάει, πως εκφέρεις άποψη να πούμε??", θα πει κάποιος.... αχ, αυτή η ημιμάθεια... :P)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ευτυχώς που με έκραξες :ρ
    Δηλαδή συμφωνείς και σε αυτό που λέω περί άποψης?Αυτό το είπα με ανασφάλεια , αρκετά διστακτικά θα μπορούσα να πω μιας και το αναδιατύπωσα αρκετές φορές πριν το δημοσιεύσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Αυτό που λες, οτι πίσω απο κάθε άποψη υπάρχει μια "δημιουργία" το βρίσκω πολύ σωστό. Πολλές φορές έτσι γίνεται.

    Η άποψη είναι λίγο σαν τη ζωγραφική... συνθέτεις κάτι νέο, απο υλικά που παίρνεις έτοιμα, τα ενώνεις, τα μορφοποιείς (δηλαδή τα προσαρμόζεις στις υπάρχουσες αντιλήψεις σου) και, τσουπ, βγήκε το έργο/η άποψη.

    Το αν αυτό το έργο/άποψη είναι της προκοπής βέβαια, ή όχι, είναι άλλη ιστορία... (καθώς και το οτι ορισμένων οι απόψεις τείνουν να ξεπετάγονται σαν πορδές απο τον κώλο πάνω στον καμβά - να με συγχωρείς για τις εκφράσεις μου, αν και θα πρεπε να έχεις συνηθίσει πια :P)

    Επίσης αρκετές φορές ο κόσμος δεν μπαίνει καν στην διαδικασία να "ζωγραφίσει". Απλά μιμείται, αναπαράγει απόψεις άλλων.

    Κάποιοι φιλόσοφοι υποστήριζαν πως η Γνώση είναι η προσπάθεια να "συναντήσεις" αυτό που ήδη "υπάρχει εκεί έξω".... Είναι δημιουργία δηλαδή, αλλά είναι και θεώρηση, ματιά, βλέμμα, εξερεύνηση, ανακάλυψη (ο Πλάτωνας θα έλεγε και ανάμνηση)

    Άλλοι πάλι θεωρούν πως τα πράγματα είναι πολύ πιο σχετικά... και πως δεν υπάρχει "έτοιμη γνώση εκεί έξω"...

    Η ουσία είναι πως τέτοια θέματα είναι πολύπλοκα, και σίγουρα δεν ταιριάζουν με την ευκολία με την οποία ο περισσότερος κόσμος σήμερα καταλήγει σε συμπεράσματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Απο την άλλη ρε συ, μια που έθεσες ξανά το θέμα του φαγητού (και για να φύγω απ'τα ρημάδια τα κουκιά :P)... Δε θα πάψουν να μου αρέσουν ΠΟΤΕ τα σουβλάκια... Το ξέρω, ναι. Ή οι σοκολάτες. Τέτοια πράγματα απλά δε γίνονται. :PPP

    Αλλά κατα τ' άλλα το "τα πάντα ρει", η ιδέα της κίνησης και της αδιάκοπης αλλαγής είναι και σε μένα πολύ αγαπητή, και δεν είναι τυχαίο οτι όλοι οι δογματικοί στοχαστές προσπαθούσαν να την κοντράρουν. Η αλήθεια του τώρα δεν είναι απαραίτητα αλήθεια του αύριο... ωστόσο ακόμα και αυτή η θεώρηση κρύβει τους κινδύνους της... (μερικές φορές ζητάς κάτι σταθερό μέσα στο χάος)

    Άσε που για να καταλήξεις κάπου, σε ένα - παροδικό έστω - συμπέρασμα, μπορεί να έχεις κάνει αγώνες και να βγει ο άλλος να σου πει "σιγά μωρέ, μια άποψη σου είναι απλά και τίποτ' άλλο", εκμηδενίζοντας όλη την έρευνα και προσπάθεια που έκανες...

    Και έτσι γυρνάω στο βασικό μου κείμενο, υπάρχουν (κατά τη γνώμη μου) απόψεις και απόψεις, ματιές και ματιές, οπτικές γωνίες και οπτικές γωνίες... δεν είναι ωστόσο όλες ίσες κι όμοιες, χωρίς αυτό να αναιρεί οτι δεν παύουν να είναι οπτικές γωνίες, απο ένα συγκεκριμένο σημείο, ενός συγκεκριμένου ατόμου ή ατόμων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Τό'πες και τό'κανες τελικά...
    Από δω και στο εξής, με την μυγοσκοτώστρα σουυυυυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...