Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Ερωτική Εξομολόγηση

~





Από καιρό ήθελα να σου πω αυτά τα λόγια, αλλά δεν έβρισκα τον τρόπο.

Τη στιγμή αυτή όμως αισθάνομαι έτοιμος. Θέλω να ανοιχτώ σε σένα όπως δεν το έκανα ποτέ. Μου είναι ευκολότερο πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης... Η παρουσία σου είναι αρκετή για να μου επιφέρει σύγχυση, να με αποπροσανατολίσει, να παρεμποδίσει την ομαλή ροή του λόγου μου, σαν φράγμα μπροστά από έναν ορμητικό χείμαρρο. Τα λόγια μου μπλέκονται σαν κουβάρι, η καρδιά μου σφυροκοπά ανελέητα, η αναπνοή μου κόβεται. Αισθάνομαι μικρός και ασήμαντος.

Περισσότερο όλων, κάθε φορά που σε αντικρίζω νιώθω το ίδιο πάντα σφίξιμο στο στομάχι μου. Την ίδια υπόκωφη ένταση.Υπήρξαν στιγμές που ένιωθα να το καταπολεμώ, να επιβάλλομαι πάνω του, στιγμές που θεωρούσα οτι είχα τον έλεγχο - στιγμές που ακόμα και συ έχανες τη γοητεία σου στα μάτια μου... Ένιωθα να έχει κορεστεί η θέληση μέσα μου βλέπεις... Πάντα όμως επανερχόσουν, σαν άλλος βασιλιάς που ανέκτησε τον χαμένο του θρόνο. Το βασίλειο σου στα άδυτα της επιθυμίας μου.

Δεν είμαι ο μόνος που σε έχει επιθυμήσει, το γνωρίζω. Είμαστε πολλοί... Η λάμψη σου εκτυφλωτική, και όσο εκείνη μεγαλώνει, τόσο πληθαίνουν οι σκιές γύρω μας - και μέσα μας. Δεν υπάρχει τίποτα αντίστοιχο με σένα όμως... Τίποτα που θα μπορούσε να καλύψει το κενό μου με τον τρόπο που το κάνεις εσύ. Η όψη σου βάλσαμο για τα μάτια, η σκέψη ότι σε αγγίζω σκορπάει ανατριχίλες, η φαντασίωση της γεύσης σου στα χείλια μου είναι αρκετή για να αναταράξει και τον βαθύτερο μου ύπνο...

Δε μπορώ να σου εξηγήσω για ποιόν λόγο ξεχωρίζεις τόσο... Όπως δε μπορεί να εξηγήσει κάποιος γιατί θεωρεί "όμορφο" το θέαμα ενός καταρράκτη, ή γιατί τον αγγίζει σε βάθος ένα τραγούδι. Ψάχνουμε μερικές φορές να βρούμε "αιτίες" και να αποδώσουμε με λέξεις συναισθήματα τα οποία είναι από τη φύση τους ανεξιχνίαστα. Γνωρίζω όμως ένα πράγμα με σιγουριά: Η παρουσία σου με κάνει ευτυχισμένο. Η απουσία σου μπορεί να με βυθίσει στη θλίψη...






Τις προάλλες σε είδα. Ήσουν στα χέρια κάποιου άλλου. Ζήλεψα παράφορα... Ήθελα να σπεύσω και να σε αρπάξω, να κλέψω τη ζεστασιά, να καταχραστώ την ομορφιά σου... Να ξοδέψω όλο σου το κάλλος, να σκίσω το περίβλημα σου, να σε ξεγυμνώσω με τα χέρια μου, να γίνω ένα μαζί σου, να σε κάνω να χαθείς στο σκοτάδι της επιθυμίας μου...

Το βράδυ εκείνο δυσκολεύτηκα να κοιμηθώ. Σε κάποια φάση ξύπνησα ανήσυχος, οργισμένος. Λυπάμαι γι'αυτό που θα γράψω, αλλά αναζήτησα κάτι που θα μπορούσε να αποσπάσει τη σκέψη μου από σένα. Ένα υποκατάστατο. Δε δυσκολεύτηκα να τη βρω... Ήταν νόστιμη, δε της λείπει η ζεστασιά... Προσπάθησα με ειλικρίνεια να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν εκείνο που πάντα αναζητούσα...

Στο τέλος όμως, όταν πια τα φώτα είχαν σβήσει, η δική σου σκέψη ήταν εκείνη που γύριζε στο νου μου, σαν τραγούδι σε επανάληψη... Πόσο τυφλοί μπορεί να γίνουμε μπροστά στη φωνή της επιθυμίας μέσα μας! Σαν παιδί μας μιλάει στην απλούστερη γλώσσα, και μεις την αγνοούμε, της γυρίζουμε την πλάτη... Όχι επιθυμία μου, δε μπορώ να αντισταθώ σε σένα. Γι' αυτό και γράφω αυτό το κείμενο τώρα. Για να δει ο κόσμος όλος την αγάπη μου για σένα!

Το βράδυ εκείνο δε δυσκολεύτηκα να βρω το υποκατάστατο... Νόστιμη, ζεστή, μα λίγη μπροστά σου! Μακαρονάδα το όνομα της. Τι να συγκριθεί μαζί σου όμως, εσύ είσαι το τέλειο, το απόλυτο, εσύ πάντα σκόρπιζες χαρά και στις σκοτεινότερες στιγμές μου! Δε μπορώ να σε έχω πάντα, ξέρω όμως πως αν σε αναζητήσω θα σε βρω... Και γι' αυτόν τον λόγο σ' αγαπάω.

Σουβλάκι ή πιτόγυρο τ' όνομα σου, αγάπη ανεξίτηλη στον χρόνο η κληρονομιά σου! Σ' ευχαριστώ σουβλάκι μου... Σ' ευχαριστώ που ακόμα και την πιο ανούσια ή στενάχωρη μέρα μου μπορείς να την κάνεις ενδιαφέρουσα. Είσαι το χρώμα στην γκρίζα σελίδα της καθημερινότητας. Κόκκινο για την ντομάτα. Λευκό για το κρεμμύδι. Καφετί για το κρέας. Πορτοκαλί για την πατάτα. Πράσινο για το μαρούλι. Κίτρινο ή λευκό για την σάλτσα (τζατζίκι, σος, ή τυροκαφτερή). Και φυσικά η πίτα, το μαγικό περίβλημα που  δένει όλα τα υπόλοιπα σε έναν αδιάσπαστο δεσμό, και αυτά με τη σειρά τους σε ένα αιώνιο δέσιμο με την καρδιά μας. Τα συστατικά της ηδονής, η μπουκιά της χαράς, η γεύση της λήθης.

Δε μπορώ να σε χορταίνω. Ζωή χωρίς σουβλάκι, που πας ορέ Λάκη. (ήθελα να κάνω ρίμα με το "ζωή χωρίς σουβλάκι", μόνο αυτό μου ήρθε - α, σκέφτηκα κι άλλο: Ζωή χωρίς σουβλάκι, καλύτερα να πέσεις σε χαντάκι).

κλικ


~


14 σχόλια:

  1. Πω ρε γαμωτο, επρεπε να το ειχα δει αυτο πριν...πριν το αποψινο οργιο...ναι, βουτηχτηκα στην ακολασια και στο τζατζικι σαν αρπακτικο διψασμενο για κρεας (ε χμμ), δεν ντρεπομαι, το λεω, ειμαι μια αμαρτωλη, τα λαδωμενα μου δαχτυλα τα μαρτυρουν ολα εξαλλου...εχω μια ακολαστη λαιμαργια για πιτες γιγας (μονο με 2,5ευρω απο του Χαρη), τζατζικια και κρεμμυδια να κρεμονται απο τα χειλη μου...και ναι αποψε ενεδωσα, δεν αντισταθηκα, το χορτασα οσο ποτε.

    Αν ειχα διαβασει νωριτερα το κειμενο σου κουνελε, τοτε ισως να του συμπεριφερομουν με σεβασμο και τρυφεροτητα, ισως να του ελεγα και λιγα γλυκολογα για προκαταρκτικα....

    ....αλλα οχι αποψε.

    Αποψε ηταν μια βρωμικη νυχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φύγε σατανά! Φύγε ακόλαστο ον! Απελθέτω απ'εμού το ποτήριον τούτο! Όλο το ρομαντισμό μου τον ξεζούμισες και γέμισες το blog μου από τα λαδωμένα σου γατίσια ίχνη!

    Η πιο τρυφερή, η πιο γλυκιά στιγμή μου, και συ την ισοπέδωσες με τα όργια σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εισαι μια ρομαντικη ψυχη κουνελι, αλλα πρεπει να το ξεπερασεις, αφου το ξερεις, δεν ειναι για αποκλειστικοτητες, σε ξεγελασε αν νομιζες οτι ειναι μοναδικα δικο σου, πρεπει να αντεξεις στην ιδεα να το μοιραζεσαι, πρεπει να το παρεις αποφαση...δεν ειναι απλα ενα σουβλακι, ειναι ενα τσουλακι!

    p.s. Γεια σου Dark Chef. Λοιπον. Ο Χαρης ειναι φιλος μου. Καλο παιδι. Αλλα δεν φτιαχνει σουβλακια. Τα σουβλακια τα φτιαχνουν στο "Μοναδικο και Ενα" στον Ν.Κοσμο. Οπως καταλαβαινεις το ονομα παραειναι φλωρικο. Ετσι εγω το λεω "του Χαρη" γιατι εκει κοντα μενει ο φιλος μου ο Χαρης. Καλο παιδι ο Χαρης. Αλλα τρωει πολλα σουβλακια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αν είναι δυνατόν! οκ πιστεύω μόνο εσύ θα μπορούσες να καταλήξεις σε αυτό, πραγματικά. 'nough said.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. εν τω μεταξύ αυτές τις μέρες είμαι σε τέτοια φάση και φτάνοντας στο τέλος δάκρυσα από το γέλιο. Πάντως έκανες μια ψυχή να γελάσει στα σίγουρα.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο πραγματικά! Το κείμενο θα το χαρακτήριζα ως "παρωδία" βασικά... Το διασκέδασα και γω πολύ γράφοντας το. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
    Έλα τώρα παραδέξου το, για ξεκάρφωμα ο επίλογος ήταν για σουβλάκι ! :Ρ :Ρ :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ...Μάλλον για ξεκάρφωμα (ή πιο σωστά, για "ψάρωμα") ήταν όλα όσα προηγήθηκαν. :PPP

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Είχα σκεφτεί να περιέγραφα και ενεργείς ερωτικές σκηνές, αλλά δεν είχα τρόπο να το συνέδεα με το σουβλάκι ρε γαμώτο και το άφησα. :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. χαχα φοβερο κειμενο!
    αφαιροντας βεβαια το κρεας(εχω να φαω απο το 2006)
    προσφατα εφαγα πιτα γυρο με απ'ολα που αντι για κρεας ειχε μανιταρια στη σχαρα, Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΥΛΑ και σορυ αν ξενερωνω πολλους κρεατοφαγους.

    λατρεψα την ερωτικη εξομολογηση σου κουνελάκι, θα κλεψω τα λογια για να τα πω στο πιλαφι της γιαγιας μου, που ειναι μακραν απο τα καλυτερα φαγητα που εχω φαει στη ζωη μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. A, με μεγάλη καθυστέρηση είδα το σχόλιο σου Γάτα, αλλά χαίρομαι πολύ που σου άρεσε η εξομολόγηση μου.... Όσο αφορά τις διατροφικές σου επιλογές με τα μανιτάρια... ας τις ξεπεράσω, χαχα! (κρατάμε πάντως το πιλαφάκι) ;)

      Διαγραφή
  12. Πολύ όμορφη ερωτική εξομολόγηση για το σουβλάκι
    μα αν δεν κάνω λάθος τα κουνελάκια χορτοφάγα δεν είναι..;!

    Καλώς σε βρήκα ή μάλλον καλύτερα
    καλώς με βρήκες και σε βρήκα!

    μόνο μία απορία έχω: πως με ανακάλυψες;;

    Με αγάπη
    ΝέΜεΣις

    ΑπάντησηΔιαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...