Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

My Girl

~





Ναι λοιπόν, ήθελα να κάνω μια ανάρτηση αφιερωμένη εξαιρετικά στο κορίτσι μου, στην γυναίκα μου, στην μονάκριβη μου αγάπη.

Τη γάτα μου.

Φάτσα ή Φατσούλα το όνομα της, αν και στην πραγματικότητα την αποκαλώ με δεκάδες ονόματα: Γουργούνα, Μουργούνα, Νιουρνιούνα, Ζουρζούνα, Νουνούκα, Μιμίκα, Μινιούνα, Σκατούλα, Σκατουλι(νι), Τζουτζούκα, Μπουμπούκα, Κουράδι, Κουραδίτσα, Μάνα μου, Γυναίκα μου, Καμάρι μου, Φακλάνα μου, Κορίτσι μου, Κοπέλα μου, και διάφορα άλλα ακατανόητα, τα οποία αν τα έγραφα θα μου έκλειναν το blog για προσβολή της ευπρεπούς καθομιλουμένης γλώσσας και για κατάχρηση ελεεινών χαρακτηρισμών.



Άραγμα παρέα με την Φάτσα

Είναι ζόρικη γάτα σε γενικές γραμμές. Ιδιαίτερα αντικοινωνική με τον κόσμο, αποφεύγει τις επαφές με ανθρώπους που δεν ξέρει, φοβάται εύκολα και αγριεύει. Καμία σχέση με εκείνες τις ναζιάρες γάτες που έρχεται ο επισκέπτης σπίτι και εκείνες τρίβονται στα πόδια του. Η Φάτσα το πιο πιθανό σενάριο θα είναι να κοιτάζει τον επισκέπτη σε στάση μόνιμης επιφυλακής, από απόσταση, και αν εκείνος πάει να πλησιάσει, εκείνη πολύ πιθανό να απομακρυνθεί - αν και τα τελευταία χρόνια έχει δείξει σημάδια κοινωνικότητας, έχει φτάσει ως και σε σημείο να πλησιάζει τον επισκέπτη με απορία και να τον μυρίζει. Σίγουρα το τελευταίο σχετίζεται και με την στάση του ατόμου απέναντι της.

Δε γίνεται εύκολα συμπαθής από τους "ξένους" με λίγα λόγια. Δε πειράζει όμως. Με μένα η στάση της είναι εντελώς διαφορετική. Έχουμε αναπτύξει μια ιδιαίτερη επικοινωνία όλα αυτά τα χρόνια (πάνε πάνω από 7 χρόνια). Παραθέτω ένα ιδιαίτερο απόσπασμα για τις γάτες από τον "Οδυσσέα" του Τζόυς: "Αυτές καταλαβαίνουν καλύτερα όσα λέμε εμείς γι' αυτές, παρά εμείς όσα λένε αυτές για μας".


Η Φατσούλα σε δημόσιες σχέσεις με τους γείτονες


Είναι εγωίστριες, υπάρχει μια αγνότητα στον εγωισμό τους όμως, μια γνήσια αποδοχή της φύσης, μέσα τους και έξω απ'αυτές. Μπορεί να γίνουν εκδικητικές, ποτέ όμως χωρίς λόγο. Η καθημερινή ρουτίνα τους - ύπνος, φαγητό, παιχνίδι, καθάρισμα με τη γλώσσα, νυχτερινές βόλτες, ζευγάρωμα, άραγμα και τέντωμα στον ήλιο - θα μπορούσε να ιδωθεί ως παράθυρο σε κάποια ξεχασμένη, αρχέγονη μορφή σοφίας.

Στην αρχαία Αίγυπτο τις λάτρευαν ως θεές. Τις αποκαλούσαν "Μίου", και η θεά-Γάτα των Αιγυπτίων ονομαζόταν Μπαστέτ. Η εικόνα της παιχνιδιάρας γάτας που έχει πάρει στο κατόπι εκείνον τον χρυσό σκαραβαίο, στα ηλιοφώτιστα ανάκτορα, κάτω από τις φοινικιές και τις χουρμαδιές, ενώ αντηχούν τα γέλια των παιδιών του Φαραώ, σίγουρα ανήκει στην καρδιά του μύθου, εκεί που ο τελευταίος σμίγει με την πραγματικότητα... Υπάρχει σοφία στο αρχέγονο κοίταγμα της γάτας...





Το ανέκδοτο το ξέρετε? Λέει ο σκύλος για τους ανθρώπους: "Πω πω, αυτοί οι άνθρωποι με ταίζουν, με φροντίζουν, μου δίνουν στέγη, με περιποιούνται, μου κάνουν όλα τα χατίρια... πρέπει να είναι θεοί!". Και έπειτα λέει η γάτα: "Πω πω, αυτοί οι άνθρωποι με ταίζουν, με φροντίζουν, μου δίνουν στέγη, με περιποιούνται, μου κάνουν όλα τα χατίρια... πρέπει να είμαι θεά!".

Ναι, οι γάτες είναι αριστοκράτισσες. Θα μπορούσα να φανταστώ μια ιδανική κομμουνιστική κοινωνία από σκύλους, οι γάτες όμως είναι υπερβολικά ατομικίστικα πνεύματα για να μπορέσουν να συνυπάρξουν σε μια κοινωνία ίσων. Ίσως όμως να μπορούσαν να σχηματίσουν μια ιδανική αναρχοσυνδικαλιστική κοινωνία, ποιός ξέρει. Με τακτικές συνευλεύσεις και κάθε μήνα εκλογή διαφορετικών εκπροσώπων στο πανεργατικό, γατο-συμβούλιο.

Πριν λίγες μόνο μέρες, βράδυ, είδα ένα φοβερό θέαμα στην πυλωτή της πολυκατοικίας μου. Μια μαύρη γάτα ξεπρόβαλε ξαφνικά από τους θάμνους, με έναν ζωντανό, γκρίζο ποντικό να σφαδάζει στο στόμα της. Τα μάτια της έλαμπαν στο σκοτάδι. Το τρίχωμα της γυάλιζε. Η ουρά του ποντικού να χοροπηδάει σαν κορδόνι. Η γάτα πετάχτηκε και σα να έκανε νόημα σε ένα μικρό μαύρο γατάκι το οποίο γυρόφερνε στα πόδια μου εκείνη τη στιγμή. "Έλα μαζί μου, βρήκα φαγητό!", φάνηκε να του λεγε. Μεμιάς πετάχτηκε πάλι στις φυλλωσιές και εξαφανίστηκε. Το γατάκι ακολούθησε.

Γάτα. Αρπαχτικό. Το βλέμμα που φωτίζει τη νύχτα.






Ένας συγγραφέας που διαισθάνεται αυτή την ιδιαιτερότητα των γατών είναι ο Neil Gaiman. Σε ένα διήγημα του, η Γάτα είναι ο φύλακας που κρατάει σε απόσταση τον Διάβολο, κάθε βράδυ, πολεμώντας μαζί του. Το πρωί η Γάτα δείχνει ταλαιπωρημένη και γεμάτη χτυπήματα - έχει όμως κατορθώσει να τον κρατήσει μακριά για άλλη μια νύχτα. Στο "Sandman" ο Gaiman αποκαλύπτει μια πιθανή κρυφή πτυχή των Γατών... Κάποτε οι γάτες ήταν τα αφεντικά και οι άνθρωποι σκλάβοι τους. Υπήρχαν για να τις περιποιούνται και να τις χαιδεύουν, και οι γάτες τους έκαναν ό,τι ήθελαν. Οι ίδιες είχαν γιγαντιαίο μέγεθος, ενώ οι άνθρωποι ήταν μικροσκοπικοί, σαν νάνοι, τοσοδούληδες. Μια μέρα όμως οι άνθρωποι συνασπίστηκαν και πίστεψαν πως μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, να ανατρέψουν το status quo. Και αυτό ήταν αρκετό. Την επόμενη κιόλας μέρα οι γάτες ήταν τα γνωστά πλάσματα που ξέρουμε όλοι, και οι άνθρωποι κυριαρχούσαν στον πλανήτη. Οι γάτες γυρνούσαν στους δρόμους της πόλης, αδέσποτες, απόβλητες.

Η επιθυμία για ανάκτηση της χαμένης τους θέσης όμως δεν έσβησε από τη φαντασία των Γατών, μας λέει ο Gaiman... Και στα πιο βαθιά τους όνειρα, οι άνθρωποι έχουν γίνει μικροσκοπικοί ξανά, και οι γάτες τους γραπώνουν σαν ποντίκια με τα νύχια τους...






Εδώ νομίζω ταιριάζει να θυμίσω έναν άλλο συγγραφέα που αναφέρθηκε στις γάτες και στο μυστήριο τους... Ο "Μαύρος Γάτος" του Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι ένα από τα κλασικότερα διηγήματα του, και από τα αριστουργήματα της γοτθικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα... Μια ιστορία στην οποία ο γάτος είναι το θύμα και ταυτόχρονα ο φύλακας της εγκληματικής αλήθειας, εκείνης που ο άνθρωπος-αφηγητής προσπαθεί να συγκαλύψει... Ο αφηγητής καταφεύγει σε απανωτά εγκλήματα, ενώ ξεφορτώνεται παράλληλα και τον γάτο που συμβόλιζε την κακή του τη συνείδηση. Ο γάτος όμως δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα...


Η γάτα μου κάθε βράδυ ενώ κοιμάμαι έρχεται και κουλουριάζεται δίπλα μου - ή πάνω μου. Τα πρωινά, όποτε ξυπνάω, είναι εκεί και με καλημερίζει γλείφοντας το χέρι μου. Δεν είναι αλήθεια αυτό που λένε οι αδαείς, πως τάχα οι γάτες δε μπορούν να αγαπήσουν. Υπάρχουν τρόποι και τρόποι να εκδηλώνεις την αγάπη σου. Υπάρχει ο τρόπος του να σου γίνεται τσιμπούρι ο άλλος και να σκύβει συνέχεια το κεφάλι - και υπάρχει ο περισσότερο ανεξάρτητος τρόπος της γάτας. Συμφωνοί, αν δεν έχει όρεξη για χάδια μπορεί να σου σκάσει καμιά γρατζουνιά αν επιμένεις - ωστόσο αν σκεφτούμε τους εαυτούς μας, δεν υπάρχουν στιγμές που θέλουμε απλά να είμαστε για την πάρτη μας και μόνο, χωρίς να μας ενοχλεί κανένας? Που είναι το παράξενο.

Όταν απουσιάζω για καιρό από το σπίτι (αν έχω φύγει για διακοπές ας πούμε) η Φάτσα είναι ήρεμη. Όποτε επιστρέφω όμως, με το που με βλέπει, και για πολλές ώρες μετά, γίνεται ιδιαίτερα ανήσυχη. Γυρνάει συνεχώς πέρα δώθε και νιαουρίζει με παράπονο, επίμονα, συνεχώς. Σα να μου λέει "που ήσουν τόσο καιρό?".

Ίσως να μην υπάρχει ανιδιοτέλεια στην αγάπη του ζώου. Ποιός είπε όμως πως η ιδανική αγάπη είναι εκείνη από την οποία απουσιάζει ο εγωισμός? Αγαπώντας εσένα, αγαπάω και τον εαυτό μου.

Τα ζώα το γνωρίζουν καλύτερα αυτό.


Αυτή η φωτογραφία από μόνη της θα αρκούσε για να αναδείξει την υπεργαματοσύνη της Φάτσας!!!


Για τη Φατσούλα μου λοιπόν, αφιερωμένη η αποψινή ανάρτηση. Για την συντροφιά που μου έχει κρατήσει και μου κρατάει χρόνια τώρα. Για το γεγονός πως δείχνει σε μένα κάτι που δεν το δείχνει σε κανέναν άλλο - γνωρίζω πως είμαι ξεχωριστός για τα μάτια της. Και γιατί είναι μαγκάκι - αυτή και όλα τα ζωάκια. Τα ζώα γεννιούνται μάγκες. Οι άνθρωποι γίνονται - αν και οι περισσότεροι δεν τα καταφέρνουμε ποτέ. Και εδώ να ευχαριστήσω και την αδερφή μου, χάρη στην οποία βρέθηκα εξαρχής με ένα ζώο στο σπίτι (η γάτα ανήκε αρχικά στην ίδια, την άφησε εδώ όμως όταν μετακόμισε). Α, έχω και ενυδρείο με ψάρια. Δίπλα στο κρεββάτι. Όταν κάνω καμιά ανάρτηση σχετική με ζεν και τέτοια, θα αναφερθώ και στα ψάρια :P (γιατί δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαλαρωτικό είναι το ενυδρείο δίπλα στο κρεββάτι σου, ενώ κοιμάσαι).

Κλείνω με ένα βιντεάκι. Η Φάτσα σε όλη της τη δόξα. :)



video



Άσχετο Υστερόγραφο - Να μη ξεχνάτε: Κάθε Πέμπτη, 22.00 με 1.00, με ακούτε live εδώ! Και εδώ μπορείτε να μεταβείτε στο γκρουπ της εκπομπής στο facebook. Φέτος ξεκινήσαμε με κάποια προβλήματα, λόγω ανανέωσης με νέα προγράμματα, από τις δύο πρώτες εκπομπές μου μέχρι τώρα έγινε η... μισή (:P), αλλά από αυτή τη βδομάδα ευελπιστώ να είμαστε στον αέρα κανονικά! Να περνάτε να τα λέμε και από κει λοιπόν, οι εκπομπές γίνονται καλύτερες όταν έχεις παρέα. Μπορεί να φέρω και τη Φατσούλα καμιά μέρα στον σταθμό να μου κάνει παρέα και να νιαουρίσει στο μικρόφωνο με νόημα. 


~

9 σχόλια:

  1. Τέλεια ανάρτηση Κούνελε !!!
    Πολύ χάρηκα που μας γνώρισες το κορίτσι σου τη Φάτσα...μα τί φατσούλα είναι αυτή !!! Και οι δικοί μου είναι ζόρικοι...ακριβώς ίδια φάση..άν και τώρα τελευταία έχουν γίνει κι εμάς λίγο πιό κοινωνικοί μετά απο τόσο καιρό και δέν κρύβονται όπως παλιά.. πλησιάζουν αλλά γενικά δέν είναι χαδιάρηδες με τους επισκέπτες ! Εκτός απο τον Άστρο, τον μικρό μας που εχθές την έπεφτε σε μιά κοπέλα που ήταν εδώ !!! Δίνει και φιλάκια στη μύτη...είναι τρέλα τα γατάκια ρε φίλε !!!! Φαντάζομαι πως όλοι οι γάτοι που μένουν σε σπίτι κάθονται σε αυτή τη στάση...σα να αράζουν πάνω στην κοιλιά τους...αφασία έτσι;!!..χάχά..Έχω κι εγώ ίδιες φώτος όπως και όταν κοιμούνται ανάσκελα τελείως..είναι απόλαυση !!!
    Πάντως..τους αγαπώ και τους τέσσερις το ίδιο !!! Τέλεια η Φάτσα και τιμή μου που την γνώρισα !! Πολύ πλάκα το βιντεάκι !! Μιλάει και η δικιά σου ε;!...και εμάς μιλάνε αρκετά !!!
    Πώ..πώ...θα σου έγραφα και άλλα αλλά πρέπει να φύγω τώρα..άαα...και καλό μήνα !!
    Καληνύχτα και φιλιά...και στην Φάτσα !!! :ο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα της δώσω πολλά φιλιά, αυτό είναι το μόνο βέβαιο. ;)

    Τέσσερις γάτοι??! Και ο ένας μάλιστα είναι και τσαχπίνης, άτακτος. Μια χαρά!

    Όσο αφορά την καθιστική στάση, ξέρεις τι μου θυμίζει εμένα? Το Γουρούνι του Αρκά! Με την κοιλιά μπροστά, το χέρι πάνω, τα πόδια απλωμένα, αφασία σκέτη...

    Σε χαιρετώ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φατσα, αλητεια, ζητω η αναρχια!

    Αυτο με την αναρχοσυνδικαλιστικη κοινωνια μου αρεσε, και με επιχειρηματικο πνευμα στην αναπτυξη της βιομηχανιας κολαρων για σκυλους θα προσθεσω εγω...

    Ετσι. Γατα, ζορικη και με ευαισθησιες.
    Και οι ιστοριες του Gaiman ειναι στοιχειωτικες. Ναι.

    (τιιιιιναι νουνουκα μου, τι σελει μωλε, τιιιιιναι κοριτσι μουυυυυυυουουου σανανανααννσηδθςγςυγσφσ χαχχαχ :P)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, αυτό το σησδιςδιθωνσθωνσθωνσνσζηψβνσδθωψςθωσβ στo τέλος πιστεύω περιγράφει τέλεια την κατάσταση και την μεταξύ μας σχέση. Λίγοι με άκουσαν να μιλάω με αυτόν τον τρόπο στη γάτα μου, και ακόμα λιγότεροι επέζησαν για να' χουν να το λένε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξέρεις πόσο τις λατρεύω τις γάτες κούνελε <3 Και πιστεύω οι γάτες το νιώθουν όταν κάποιος τις αγαπά πραγματικά και τότε τολμούν να τον πλησιάσουν. Έχουν ένστικτο κι αυτές..πιστεύω πιο δυνατό απ'το δικό μας. Και οι διάφορες παραξενιές τους φαντάζουν τόσο ανθρώπινες. Γιατί λοιπόν τόσοι haters που τις κράζουν;
    Όποιος κράζει τις γάτες είναι σαν να σιχαίνεται και να απορρίπτει μέρος και του δικού του εαυτού.


    Ναι, οι γάτες είναι ΘΕΕΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Έτσι Εργαλείο... "όποιος κράζει τις γάτες είναι σα να σιχαίνεται και να απορρίπτει μέρος και του δικού του εαυτού". :)

    Tην είδαν όλοι "αλτρουιστές" να πούμε και τους ενοχλεί που οι γάτες έχουν έναν εγωισμό... Κι όμως, όσοι έχουν ασχοληθεί με γάτες ξέρουν καλά πως μπορούν να είναι το ίδιο αγνές, τρυφερές και αγαπησιάρες όσο το πιο πιστό ζωάκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. πραγματικα με το ποσο εγωισμο κρυβουν οι ανυρωποι που λενε πως δε συμπαθουν τις γατες επειδη δεν ειναι πιστες!

    ακομα μια πανεμορφη και τοσο αληθινη αναρτηση!εχω αγαπησει τις ιστοριες του Gaiman με τις γατες,δεν ξερω ποια ειναι η καλυτερη! Σημαντικη παραληψη ειναι ''Οι γατες της Ουλθαρ'' του Λαβκραφτ! Αντε κανε edit!:D

    Α και κουκλα η Ζουζουνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Xαχαχα, πήγα να κάνω edit, μα την αλήθεια. :P Αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν ήξερα τι να γράψω για την συγκεκριμένη ιστορία μια που δε την έχω διαβάσει. :P

    Καλώς ήρθες στο κουνελομέρος Βάσω, φίλοι των γατών, του Gaiman και του Lovecraft (και ας μην έχω διαβάσει τις Γάτες της Ούλθαρ!) είναι ευπρόσδεκτοι και με το παραπάνω. :)

    H Φατσούλα σε ευχαριστεί για το κοπλιμέντο (γυναίκα, τι τα θες, τρελαίνεται για κοπλιμέντα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. χα θα επρεπε να ντρεπεσαι!:P

      καλα θα κανεις να το διαβασεις!
      δες εδω http://en.wikipedia.org/wiki/The_Cats_of_Ulthar

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...