Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Περί ΕΡΤ ο Λόγος...

~







Σπάνια επιδίδομαι σε αναλύσεις της τρέχουσας κοινωνικής επικαιρότητας στο blog. Έχω κάνει τέτοιες, ωστόσο τις αποφεύγω, καθώς το blog για μένα συνιστά πάνω απ' όλα μια μορφή προσωπικής έκφρασης και μοιράσματος όσων με ενδιαφέρουν και αγαπώ. Και η κοινωνική επικαιρότητα σχεδόν πάντα με πικραίνει.

Ωστόσο κάποιες στιγμές είναι απλά αδύνατο να μην κάνω ένα σχόλιο σχετικά με όσα γίνονται. Προτιμώ να αφήσω τις μεγάλες, βαρύγδουπες κουβέντες στην άκρη. Τα πράγματα είναι απλά, δυο λόγια είναι αρκετά, και όποιος κατάλαβε κατάλαβε. Γιατί σε τελική ανάλυση, η κοινωνική συνείδηση συνιστά πάνω απ' όλα θέμα παιδείας, ανατροφής και ευαισθησίας του καθένα. Σε πείσμα ενός κράτους που κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του, θα λεγε κάποιος, για να εξαλείψει και το τελευταίο ίχνος ενδιαφέροντος και γόνιμης κριτικής πάνω στο κοινωνικό γίγνεσθαι, υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό κόσμου που ασχολείται, που επιθυμεί να συμμετέχει στα κοινά, που αρνείται να λέει σε όλα ναι.

Μια πολύ καλή φίλη μου απολύθηκε χθες από την ΕΡΤ, μαζί με τόσους άλλους. Χρόνια στέλεχος. Πριν λίγο επικοινώνησα μαζί της, προσπάθησα να βάλω τον εαυτό μου στην θέση της, αλλά, ας είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ. Αφενώς δεν έχω βιώσει μέχρι σήμερα την αίσθηση της απόλυσης, την αίσθηση να χάνεις την βασική βιοποριστική πηγή σου. Αφετέρου ο χώρος της σύγχρονης τηλεόρασης συνιστά για μένα άγνωστο πεδίο. Δεν παρακολουθώ τηλεόραση. Περιφρονώ την ατελείωτη σαβούρα των ιδιωτικών καναλιών, αδιαφορώ για την κρατική tv. Πιθανό να έχω σκεφτεί ο ίδιος κατά καιρούς πως η κρατική τηλεόραση, στην τωρινή της μορφή, συνιστά περισσότερο βάρος, παρά όφελος. Στην τωρινή της μορφή, ας το επαναλάβω.

Ας προσπεράσουμε τα εμπαθή σχόλια εκείνων που αναφέρονται στους εργαζόμενους ενός κρατικού φορέα ως "βολεμένους", και τα λοιπά. Βολεμένοι υπάρχουν παντού, το ίδιο και σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι. Το να απομονώνουμε μια κατηγορία και να αποδώσουμε σε αυτήν μόνο όλα τα κακά της κοινωνίας φανερώνει πόσο απλοικά αντιμετωπίζουμε τον κόσμο γύρω μας, σε τι μανιχαιστικές αποχρώσεις άσπρου-μαύρου βλέπουμε τα πράγματα. Επιστρέφουμε σε διλήμματα τύπου "ιδιωτικό vs δημόσιο", τείνοντας να εξιδανικεύουμε το ένα και να δαιμονοποιούμε το άλλο, αγνοώντας πως, και στην μία και στην άλλη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που εργάζονται και προσπαθούν να βγάλουν τα προς το ζην. Και, ας είμαστε ειλικρινείς, πόσο πια "δημόσιο" έχει απομείνει σήμερα?

Στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα κανένας δεν είναι ασφαλής. Τόσο ο ιδιωτικός, όσο και ο δημόσιος τομέας, συνιστούν έρμαια της γενικευμένης οικονομικής υποδούλωσης στην οποία έχει εκπέσει όλος ο πλανήτης. Και εδώ δεν αναφέρομαι μόνο στην οικονομική κρίση, μα και στους μηχανισμούς που δρουν πίσω από αυτήν, στα οικονομικά μονοπώλια, στον ανταγωνισμό του υπερεθνικού κεφαλαίου, στον αγώνα "όλοι εναντίον όλων" και στην αδυσώπητη αναμέτρηση που έχει ωθήσει η κοινωνία τα μέλη της. Ποιός θα πατήσει πάνω σε ποιόν, ποιός θα πάρει τη δουλειά, ποιός θα επιβιώσει μες στη ζούγκλα. Σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα δεν είναι απλά η "κακή κυβέρνηση", ή η "κακή Γερμανία", ή η "κακή Τρόικα", ή δεν ξέρω και γω τι άλλο. Το πρόβλημα εδράζεται στην οικονομική πραγματικότητα που κινεί τα νήματα. Και εδώ η οικονομία συμπορεύεται με την πολιτική, και με τις επιλογές όχι μόνο των κυβερνήσεων, μα και του κόσμου που τις επιλέγει για να τον αντιπροσωπεύσουν.

Κανένας δεν είναι ασφαλής. Γι' αυτό είναι σημαντική η αίσθηση της αλληλεγγύης. Όχι επειδή μας εκφράζει απαραίτητα η δημόσια τηλεόραση, ή ο μηχανισμός της τηλεόρασης στην τωρινή του μορφή εν τέλει. Αλλά γιατί, στο τέλος, ο πολίτης δεν έχει λόγο για όσα γίνονται. Δεν του δίνουν την δυνατότητα να συμμετέχει. Θέλεις κρατική τηλεόραση? Θα σου την δώσουμε έτσι κι αλλιώς. Αν όμως δούμε ότι δεν μας συμφέρει πλέον, θα την κλείσουμε. Και οι εργαζόμενοι, ε, νούμερα είναι κι αυτοί σε μια λίστα προυπολογισμού, τίποτα περισσότερο. Αποφασίζουμε και διατάζουμε, και στο τέλος, εσύ, ο πολίτης, δεν έχεις τον παραμικρό λόγο σε όσα διαδραματίζονται γύρω σου.

Δεν έχει να κάνει με την άποψη μας περί κρατικής τηλεόρασης λοιπόν, ούτε καν με το δίλημμα "δημόσιο εναντίον ιδιωτικού". Μα με την αίσθηση πως δεν έχουμε τον παραμικρό λόγο για όσα διαδραματίζονται γύρω μας. Τίθεται θέμα επαναπροσδιορισμού της έννοιας του πολίτη, της ιδέας της συμμετοχής στα κοινά, και της σφαιρικότερης αντίληψης μας περί δημοκρατίας: πως θα όφειλε να λειτουργεί ένα δημοκρατικό καθεστώς, όχι μόνο κατ' όνομα, μα στην ουσία του.








~

12 σχόλια:

  1. Aν και προσυπογράφω αυτό:" Σπάνια επιδίδομαι σε αναλύσεις της τρέχουσας κοινωνικής επικαιρότητας στο blog. Έχω κάνει τέτοιες, ωστόσο τις αποφεύγω, καθώς το blog για μένα συνιστά πάνω απ' όλα μια μορφή προσωπικής έκφρασης και μοιράσματος όσων με ενδιαφέρουν και αγαπώ. Και η κοινωνική επικαιρότητα σχεδόν πάντα με πικραίνει."
    σήμερα είναι η τρίτη ανάρτηση που διαβάζω για αυτό το θέμα... Με θλίβει πάνω απ'ολα το γεγονός οτι κάποιοι υποτιμούν τη νοημοσύνη μας.
    Κατά τα άλλα πολύ ωραία η ανάλυση του γεγονότος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχω να συμπληρώσω κάτι Λιακάδα... σου στέλνω μόνο τους χαιρετισμούς και την καλησπέρα μου! :)

      Διαγραφή
  2. Καλησπέρα και χαίρομαι κι εγώ που σε βρήκα καθώς μου άρεσε ο λόγος σου και η τοποθέτηση σου! :)) Διάβασα από χτες τόσα πολλά. Άλλα εμπαθή κείμενα, άλλα νοσταλγικά και συγκινητικά για ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΠΟΧΗΣ μιας εποχής ολόκληρης! Στάθηκες στη μέση. Πολύ σε χάρηκα!
    Εύχομαι να τα λέμε!
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες λοιπόν στο κουνελομέρος @iris! Σίγουρα είναι το θέμα των ημερών, και ένα από τα θέματα που θα συζητάμε για πολύ καιρό... Ναι, πρόκειται για τέλος εποχής, προσωπικά σκέφτομαι όλους εκείνους που έχασαν και χάνουν τις δουλειές τους (σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα), συνέχεια, κάθε μέρα, και διερωτώμαι μέχρι πότε θα τραβήξει αυτή η κατάσταση...

      Θα τα λέμε σίγουρα, προς το παρόν σε χαιρετώ!

      Διαγραφή
  3. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης,η κοινωνία μετατρέπεται σε ζούγκλα,ο καθένας προσπαθεί να σώσει το τομάρι του και να επικρατήσει ως δυνατότερος. Τόσα χρόνια που τρώγαμε απ' τα έτοιμα -γιατί,ας μη γελιόμαστε,η Ελλάδα αναγνωρίστηκε ανεξάρτητο κράτος το 1832 πάνω σε ξένες πλάτες,ποτέ δεν ήταν εντελώς αυτόνομη ούτε πολιτικά,ούτε οικονομικά- δεν μας ενδιέφερε τι γινόταν γύρω μας,τώρα μας φταίνε οι "κακοί Γερμανοί"! Τέλος πάντων,αυτή είναι άλλη,μεγάλη κουβέντα...

    Η ΕΡΤ δεν θα έπρεπε να απορροφά βυσματίες,χωρίς κανένα προσόν και να τους πληρώνει αδρά,τη στιγμή που πολλοί εξ αυτών δεν πατούσαν καν στο κανάλι. Η ΕΡΤ θα έπρεπε να επιτελεί αποκλειστικά κοινωνικό και μορφωτικό έργο. Τότε θα ήταν δημόσια με όλη τη σημασία της λέξης. Η ιδιωτική τηλεόραση προσωπικά,με αφήνει παγερά αδιάφορη,ξέρω ότι πληρώνονται για να εκθειάζουν τον Αντωνάκη και τον κάθε Αντωνάκη. Είναι επιλογή μου να μην την παρακολουθώ,ώστε να μην ετεροκατευθύνομαι και δεν είμαι η μοναδική που πράττει τοιουτοτρόπως. Λυπάμαι πολύ για τους μεροκαματιάρηδες ανθρώπους που έμειναν ξεκρέμαστοι στο δρόμο... Αν επιθυμούσαν διακαώς εξυγίανση,ας ξεκινούσαν απ' τους δικούς τους! Ούτε οι πολίτες έχουν λόγο για ό,τι συμβαίνει,ούτε οι κυβερνώντες. Η ξεφτίλα σε όλο της το μεγαλείο.
    Η ΕΡΤ χρειαζόταν αναπροσαρμογή με απόλυτη διαφάνεια,όχι λουκέτο. Ένα γερό "ξεκαθάρισμα",που βέβαια δεν επρόκειτο και δεν θα γίνει ποτέ. Στην Ελλάδα ζούμε,άλλωστε. Ωστόσο,τόσο καιρό ανοίγουν ρουθούνια,δε νομίζω να περίμενε κανείς νοήμων άνθρωπος το κλείσιμο της ΕΡΤ,για να καταλάβει ότι η "δημοκρατία" χωλαίνει ολοένα και περισσότερο και δεν είναι τίποτα πια στο χέρι μας...

    Καλό βράδυ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ πέρα ως πέρα με την τοποθέτηση σου Κ.! Η λύση όταν κάτι χωλαίνει δεν είναι το λουκέτο, αλλά η αναδιαμόρφωση του... και το ιδανικό θα ήταν η αναδιαμόρφωση αυτή να γινόταν έχοντας ως γνώμονα το κοινωνικό και μορφωτικό έργο, όπως πολύ σωστά αναφέρεις. Αλλά όλα αυτά ακούγονται τόσο εκτός τόπου και χρόνου στην Ελλάδα όπως την ζούμε τώρα...

      Δεν ξέρω στο τέλος αν μπορώ να "ελπίζω" κάπου. Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που σκέφτονται, που επιθυμούν να συμμετέχουν και έχουν άποψη, άποψη δική τους, όχι φερέφωνα των διάφορων Μέσων κλπ. Είναι αρκετό βέβαια αυτό, όταν οι θεσμοί και οι πολιτικές και οικονομικές πρακτικές είναι όπως είναι?...

      Πάντα προσδοκούσα να ερχόταν μια μέρα που οι πολίτες όλης της χώρας θα έκαναν μια απλή (στην θεωρία) κίνηση: θα έκλειναν όλες τις τηλεοράσεις τους. Και δεν θα τις άνοιγαν ξανά μετά. Τέλος προγράμματος. Οι τηλεοράσεις θα έκλειναν από τον κόσμο, όχι από τους "υψηλά ιστάμενους". Και θα άνοιγαν ξανά μόνο αν είχαν αναδιαμορφωθεί, αν είχε αλλάξει το περιεχόμενο τους σε κάτι ουσιώδες επιτέλους... Και αν είχε εξαλειφτεί φυσικά η λογική του βύσματος και ο εργασιακός τομέας αποκτούσε αξιοκρατία επιτέλους... Όχι τίποτ'αλλο, αλλά είναι κρίμα πραγματικά γιατί στους τόσους απολυμένους υπήρξαν άνθρωποι τίμιοι που εργάζονταν σκληρά (όπως συνήθως γίνεται στον δίκαιο τούτο κόσμο).

      Όνειρα γλυκά... :)



      Διαγραφή
  4. Ούτε εγώ βλέπω τηλεόραση.
    Η ΕΡΤ όμως είχε αναβαθμιστεί.
    Είχε ντοκυμαντέρ του National Geographic και ποιοτικές ταινίες που μόνον σ' αυτήν μπορούσες να δεις.
    Δεν υπάρχει χώρα χωρίς δημόσια τηλεόραση/ραδιόφωνο.
    Και επειδή οι ιδιωτικοί σταθμοί και ραδιόφωνα χωλαίνουν σε θέματα ποιότητας.....
    Η ΕΡΤ ήταν ο φάρος, η Ελληνική φωνή για τις ακριτικές περιοχές μας.
    Το ίδιο και για την ομογένεια.
    Τίτλοι τέλους λοιπόν για την ΕΡΤ μας.
    Καλό σου βράδυ Κουνελάκι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Δεν υπάρχει χώρα χωρίς δημόσια τηλεόραση/ραδιόφωνο". Aυτό μαζί με το σχόλιο περί ομογένειας, νομίζω τα λένε όλα...

      Καληνύχτα Σερενάτα!

      Διαγραφή
  5. λες και οι πραγματικα βολεμενοι θα ξεβολευτουν με το κλεισιμο της ΕΡΤ
    well said κουνελε!

    Υ.Γ.:θα μας λειψεις σημερα το βραδυ! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα! Του χρόνου με το καλό πρέπει να κάνω μια εκπομπή μόνο για Γάτες νομίζω! :P

      Άστα να πάνε, οι βολεμένοι θα υπάρχουν πάντα! Ας ελπίζουμε πως για κάθε έναν που βολεύεται και τον παίρνει ο ύπνος του δικαίου, δυο θα αφυπνίζονται...

      Διαγραφή
  6. Συγχώρεσέ με φίλε μου ,που τόσο καιρό απο αμέλεια.αφηρημάδα και αναβλητικότητα δεν είχα περάσει απο εδώ,,Ίσως και καλύτερα γιατί διάβασα τις 3 τελευταίες σου αναρτήσεις γιατί έτσι σε γνώρισα πραγματικά...με γοήτευσε που διαβάζεις Κούντερα,με γοήτευσαν τα λογοτεχνικά κείμενά σου και μέσα απο αυτά είδα ότι έχεις μιά ολοκληρωμένη προσωπικότητα που ασφαλώς εσύ θα είσαι η ψυχή της παρέας...πρέπει να τραβάς αμέσως το ενδιαφέρον του άλλου..όσο για την ΕΡΤνα σου πω κάτι..εμένα το μόνο που με ανησυχεί κάθε μέρα και περισσότερο είναι αυτός ο εφησυχασμός...ενώ θα έπρεπε να είναι καζάνι που βράζει η χώρα μας νιώθω σαν να βιώνω ένα κοινωνικό τέλμα...κάτι τέτοιες στιγμές οι πρόγονοί μας θα έλεγαν..καταλύεται η δημοκρατία...εμείς όμως??δεν ξέρω..προτιμώ να ελπίζω ακόμα...ότι κάτι θα γίνει..κάτι θάλλάξει...ελπίζω να τα πούμε σύντομα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H ψυχή της παρέας... πολύ μου άρεσε αυτό. :) Όταν και όποτε αποφασίζω να συμμετέχω σε μια παρέα, τότε ίσως και να συμβαίνει αυτό που λες, ναι... Αν και γενικά είμαι πολύ επιλεκτικός με παρέες και τέτοια, αν η παρέα δεν μου αρέσει, όχι ψυχή δεν είμαι, μα μπορώ να μετατραπώ στο πλέον αντικοινωνικό στοιχείο!

      Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, πραγματικά. Χαίρομαι που σε βλέπω στα λημέρια μου και εννοείται θα με βλέπεις τακτικά και στα δικά σου!

      Όσο αφορά το θέμα μας... Και γω στο τέλος μένω με μια αίσθηση "ελπίδας". Δεν ξέρω, ίσως είναι απλά μια φαντασίωση, αλλά αδυνατώ να τα βλέπω όλα μαύρα, ακόμα και αν γίνονται όσα γίνονται τριγύρω μας. Όσο υπάρχει κόσμος που σκέφτεται και αντιδρά, υπάρχει πάντα κάποια ελπίδα...

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...