Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Il Kunelo Italiano - Roma

~







....Ήλθον, είδον, ετέντωσον με ικανοποίησιν τα κουνελίσια αυτιά μου. Μετά λοιπόν την Φλωρεντία και την Σιένα (κλικ εδώ), είχε έρθει η σειρά της ιταλικής πρωτεύουσας! Για να δούμε τι καλό είδαμε...

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, λέει το γνωστό ρητό, και για όσους δεν γνωρίζουν το ρητό έχει την καταγωγή του στην εποχή της αρχαίας αυτοκρατορίας, όταν οι Ρωμαίοι τεχνικοί είχαν κατασκευάσει το τελειότερο δίκτυο δρόμων που είχε γνωρίσει ως τότε ο κόσμος - και φυσικά επίκεντρο του οποίου υπήρξε η ίδια η Ρώμη. Δρόμοι, υδραγωγεία, λουτρά, γέφυρες, σ'αυτά οι Ρωμαίοι ήταν μάστορες. 

Η πόλη σήμερα θα έλεγα πως διατηρεί την αρχαία εκείνη φήμη της, όσο αφορά το κατασκευαστικό κομμάτι. Αλλά θα μιλήσουμε παρακάτω γι' αυτό. Προς το παρόν πάμε μία βόλτα ως το ξενοδοχείο που αράζαμε. Ρίξτε μια ματιά στην ακόλουθη εικόνα. 







Αυτό που βλέπετε είναι το μπαλκόνι του δωματίου μας. Τα φυτά ουσιαστικά αποτελούν το... διαχωριστικό ανάμεσα στα δωμάτια - η ξαπλώστρα και το παράθυρο που διακρίνετε στο βάθος ανήκουν στο διπλάνο δωμάτιο απ' το δικό μας - δεν είχες παρά να παραμερίσεις τα φυτά, και τσακ!, βρέθηκες στους δίπλα. "Τι χαμπάρια? Είμαι ο διπλανός".

Σκέψου τώρα να μένεις εκεί και να μένουν δίπλα σου τίποτα χαριτωμένες τουρίστριες. Να ξυπνάς το πρωί, να βγαίνεις στο μπαλκόνι και να τις βλέπεις στ' αριστερά σου, πάνω στην ξαπλώστρα, πασαλειμμένες με λάδι, να κάνουν την πρωινή τους ηλιοθεραπεία. "Hello, where are you from? Come join us, help us with this sun lotion please..."

Δυστυχώς σύντομα πληροφορήθηκα πως δίπλα μας έμενε ένα ζευγάρι. Από την Αργεντινή. Ηλικιωμένο. "We're from Argentina, come dear boy, come pour some sun oil over my back, it's good for my αρθριτικά". Και η φαντασίωση τελείωσε εδώ.

Η κάτω φωτογραφία απεικονίζει το πρωινό στο ξενοδοχείο - ναι, παίρναμε πρωινό σ' αυτόν τον υπέροχο χώρο, ενώ τα πουλιά έδιναν ρεσιτάλ γύρω μας. (και με την πρώτη ευκαιρία, τρύπωναν μέσα στα κάγκελα και τσιμπούσαν στα κρυφά απ' το φαί μας). 







Όπως παρατηρείτε ποζάρω με όλη μου την μεγαλοπρέπεια. Στη συνέχεια έπεσα με τα μούτρα πάνω στα κρουασάν - είχαν γεύση καρότου.

Πρώτος σταθμός της... ρωμαικής εκστρατείας μας το αρχαίο τμήμα της πόλης. Κολοσσαίο, Αρχαία Αγορά, και τα άφθονα αξιοθέατα γύρω, αψίδες, μνημεία, κλπ. Θα μιλήσω περισσότερο με τις φωτογραφίες εδώ, δεν έχει ιστορικές πληροφορίες - αφενώς γιατί μια εικόνα ισοδυναμεί με χίλιες (και μία) λέξεις, αφετέρου γιατί, απλά, βαριέμαι να γράφω! 








Κάτω βλέπετε μια πρόσοψη απ' το εσωτερικό του Κολοσσαίου. Για την ακρίβεια, πρόκειται για το σημείο που έστεκε ο Αυτοκράτορας, ενώ χιλιάδες κόσμου τον περιέβαλαν και οι ταλαίπωροι μονομάχοι κάτω ύψωναν τα όπλα τους σ' έναν ύστατο χαιρετισμό. Χαίρε Καίσαρα, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!







Δύο διαφορές των ρωμαικών αρχαίων μνημείων σε σχέση με τα ελληνικά (της κλασικής εποχής) είναι αφενώς ο "αυτοκρατορικός" ρυθμός των πρώτων, σε αντίθεση με το κλασικό, περισσότερο ήπιο ύφος των ελληνικών, καθώς και το γεγονός ότι τα ελληνικά κτίρια στηρίζονταν πολύ περισσότερο στο φυσικό περιβάλλον και συχνά εναρμονίζονταν με αυτό - για παράδειγμα, το κλασικό ελληνικό αμφιθέατρο χτιζόταν σ' έναν ήδη υπάρχων λόφο, εκμεταλλευόμενο την φυσική διαμόρφωση του χώρου. Το ρωμαικό από την άλλη χτιζόταν σε επίπεδο έδαφος, και η αμφιθεατρική διαστρωμάτωση του ήταν καθαρά θέμα αρχιτεκτονικής.

Περισσότερα στα βιβλία Ιστορίας σας, στις χολλυγουντιανές υπερπαραγωγές της δεκαετίας του '50 και του '60 (ξέρετε, αυτές που βλέπουμε κάθε χρόνο το Πάσχα) και στα τεύχη του Αστερίξ. Άσχετο, αλλά πάντα αγαπούσα τα λατινικά, είχα μάλιστα γράψει 19.8 στις Πανελλήνιες. Ovidius poeta in terra pontica exulat. Ωραία ήταν.

Στη συνέχεια κάναμε μια πλούσια περιπλάνηση στην αρχαία ρωμαική αγορά - το γνωστό Forum. Ήταν τόσα και τόσα τα αξιοθέατα, ανεβάζω απλά μερικές ενδεικτικές φωτογραφίες. 










Να άλλη μια φωτογραφία, στην οποία ξεχωρίζω σε πρώτο πλάνο, ενώ αποζητώ την ανακουφιστική σκιά μιας αψιδωτής διάβασης. 








Έγραφα πάνω πως οι αρχαίοι Ρωμαίοι υπήρξαν μάστορες σε θέματα κατασκευών. Με το νερό ειδικά είχαν πολύ καλή σχέση. Υδραγωγεία, κρήνες, το νερό του Τίβερη πήγαινε παντού. Η σχέση αυτή διατηρείται και σήμερα, επιβεβαιώνοντας την φήμη τους απ' τα παλιά. Παντού στην πόλη, εδώ κι εκεί, σε δρόμους, πλατείες και αξιοθέατα, υπήρχαν κρήνες απ΄ όπου μπορούσες να πιείς άφθονο δροσερό νεράκι. Ήταν η ζέστη τόση που το επέβαλε. Προσθέστε σε αυτό πως το νερό εκεί κοστίζει ένα ευρώ, ενώ στους αρχαιολογικούς χώρους οι πλανόδιοι πωλητές κοιτούσαν πως θα εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την δίψα σου, πουλώντας το νερό δύο ευρώ το μπουκαλάκι!

Δεν με τιμάει που το γράφω, αλλά μια φορά την πατήσαμε σαν βλάκες τουρίστες, την πρώτη μέρα στη Ρώμη, και αγοράσαμε νερό με δύο ευρώ - λίγο μετά ανακαλύψαμε πως υπάρχουν παντού γύρω κρήνες και πως δεν υπάρχει κανένας λόγος τελικά να αγοράζεις νερό! Τι ωραία που θα ήταν να είχαμε κρήνες και βρύσες με πόσιμο νερό και στα δικά μας μέρη, εδώ κι εκεί, δε συμφωνείτε?









Που λέτε, τα αξιοθέατα υπήρξαν άφθονα. Δεν χόρταινα να βγάζω φωτογραφίες και να επιδίδομαι σε επιστημονική μελέτη. 








Ήταν πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που εναρμονιζόταν το φυσικό πράσινο του τοπίου με τα αρχαία κτίσματα, τους ναούς και τις κολώνες. 








Παρατηρείτε κάτω ένα από τα αξιοθέατα που μου έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση, ο "Ναός των Χαρίτων" - νομίζω έτσι λέγεται. Έχουν διατηρηθεί σε τέλεια αντιστοιχία οι αναβλύζουσες αυτοκρατορικό μεγαλείο κολώνες, κίονες άψογα αντιστοιχισμένοι μεταξύ τους, ο ένας δίπλα στον άλλον.









Για να εισέλθουμε ακόμα περισσότερο στο κλίμα της... εποχής, ορίστε και κάποιοι αυθεντικοί Ρωμαίοι λεγεωνάριοι, που γυρόφερναν εκεί κοντά!









Ο φίλος μας πάνω διακρίνεται εν ώρα διαλείμματος από τις μάχιμες υπηρεσίες του, φυλάσσοντας τα σύνορα από τους βάρβαρους, καπνίζοντας ένα αρχαίο ρωμαικό τσιγάρο.

Ενώ ο εξίσου μάχιμος λεγεωνάριος στην ακόλουθη φωτογραφία δίνει εντολές στο στράτευμα, στέλνοντας ομαδικό email από το i-phone του.







Ο δρόμος σταδιακά μας έφερε στα Μουσεία του Καπιτωλίου. Το ίδιο έκανε και στον κύριο που βλέπουμε στην ακόλουθη φωτογραφία. Δείτε σπορτέξ παπουτσάκι ο παπάς!








Τα Μουσεία του Καπιτωλίου στέγαζαν τόσα και τόσα όμορφα εκθέματα, από τα αρχαία χρόνια, μα όχι μόνο. Ο χώρος δεν επιτρέπει να αναφερθώ εκτενώς εδώ, ίσα παραθέτω ορισμένες ενδεικτικές εικόνες. 









Εδώ δέσποζε και η περίφημη Λύκαινα, η οποία σύμφωνα με τον μύθο θήλασε τα αδέρφια Ρωμύλο και Ρώμο/Ρέμο, εκ των οποίων ο πρώτος ίδρυσε τη Ρώμη... Το γλυπτό ανάγεται από τα χρόνια των Ετρούσκων. Δεν χόρταινα να την βλέπω! Μα δεν είναι αξιαγάπητη?










Κάπου εκεί έστεκε μεγαλόπρεπο και το άγαλμα του Μάρκου Αυρηλίου. Ε λοιπόν, ο κύριος αυτός μου ήταν περισσότερο συμπαθής από όλους τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, και ο λόγος είναι απλός: υπήρξε ο μοναδικός αυτοκράτορας-φιλόσοφος! Ένας εκ των Στωικών, για την ακρίβεια. 

Η περίσταση λοιπόν επέβαλε μια, διαλεκτικής φύσεως, "αυτοκρατορική" εικόνα!








Πάντα μου άρεσε να περιδιαβαίνω τα μουσεία γενικώς. Τόσα τα εκθέματα, προσφέρονταν για ενδελεχή μελέτη...








Το μουσείο δεν περιελάμβανε μόνο αρχαία. Θα σταθώ σε έναν διάδρομο που μας έκανε μεγάλη εντύπωση. Έβλεπες στα ράφια εκατοντάδες χαριτωμένα αγαλματάκια, από τα αυτοκρατορικά (και ολίγον τι παρακμιακά) χρόνια του Ροκοκό, εκεί στα προ-επαναστατικά χρόνια του 18ου αιώνα... 

Δεν θα στεκόμουν ιδιαίτερα εδώ, ωστόσο πραγματικά ορισμένα απ' αυτά μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό!








"Κάνει αυτό που νομίζω???". Κι όμως!! Γιατί όχι, κύριοι? Γιατί δηλαδή θα πρέπει η τέχνη να απεικονίζει συνέχεια την καθημερινή πράξη του φαγητού και του πιοτού, αλλά για την... ευγενική (και τόσο σημαντική) πράξη της "απελευθέρωσης" να μην λέει τίποτα? 

Και για να παραμείνουμε στο... ανάλαφρο τούτο κλίμα, ορίστε και μια μπάντα απαρτιζόμενη από μουσικούς και τραγουδιστές μαιμούδες! Με τις περούκες τους και όλα. Κάποιοι πρέπει να έσπαγαν πάρα πολύ πλάκα όταν έφτιαχναν αυτά τα αγαλματάκια. 









Ας κάνουμε τώρα ένα διάλειμμα με λίγη μουσική!









Επόμενη Μέρα (της Προηγούμενης - σημαντική η παρένθεση, ξέρω)




Η νέα μέρα που ξημέρωσε μας είδε να γυρνάμε παντού, από πάνω μέχρι κάτω, πήραμε ένα-ένα όλα τα κομβικά σημεία του χάρτη και τα είδαμε με τη σειρά. Γενικά η Ρώμη ήταν διαμορφωμένη έτσι ώστε να την γυρνάς πάρα πολύ εύκολα - και ευχάριστα - με τα πόδια. Σχεδόν στο μεγαλύτερο μέρος του κέντρου απουσίαζε το θέαμα των άσχημων δρόμων, της ασταμάτητης κίνησης και του γενικευμένου σαματά που περιμένει κάποιος να συναντήσει σε μια μεγάλη πόλη...

Δρόμος σαν αυτόν της φωτογραφίας κάτω είναι χαρακτηριστικός του κέντρου της πόλης. Να συγκρίνουμε με το δικό μας κέντρο?








Πεζοδρόμιο, με ειδική υποδοχή για άτομα με αναπηρία. Τόσο απλό, αλλά δεν θυμάμαι να έχω δει κάτι αντίστοιχο στην Αθήνα.









Προφανώς υπάρχουν και στην Ιταλία οι άσχημες και υποβαθμισμένες περιοχές. Ένα ζευγάρι Ιταλών απ' το Μιλάνο που γνωρίσαμε στο πλοίο μας έλεγε πως η πόλη τους (το Μιλάνο) είναι τίγκα στο καυσαέριο. Ωστόσο η Ιταλία τιμάει την πρωτεύουσα της. Κάτι που κάνουν όλες οι σοβαρές ευρωπαικές πρωτεύουσες, τώρα που το σκέφτομαι. Μια πρωτεύουσα χρειάζεται να δικαιώνει το όνομα της, σε τελική ανάλυση. Όσο και αν γυρνούσαμε εδώ κι εκεί στην Ρώμη, άσχημο σημείο δεν βρίσκαμε. Σε αντίθεση με την Αθήνα, που όλη η ομορφιά της είναι επικεντρωμένη στην περιοχή γύρω από την Πλάκα και την Ακρόπολη, ως το Θησείο, ενώ το υπόλοιπο κέντρο έχει τα μαύρα του τα χάλια. Μας έφαγε η δεκαετία του '50 και η "ανάπτυξη" της... 

Μ' αυτά και μ' αυτά, ένας από τους προορισμούς μας ήταν ένα ωραίο μουσείο αφιερωμένο στον Λεονάρντο Ντα Βίντσι και την μεγαλοφυία των μηχανών του. Έπρεπε να τα δει κανείς για να πιστέψει πως αυτός ο άνθρωπος, αιώνες πριν, είχε φτιάξει τα πάντα σχεδόν, από πρώιμους μηχανισμούς αεροπλάνων σε οπλοπολυβόλα, και από ποδήλατα σε διάφορα άλλα... ακαταναόητα! 








Στη συνέχεια αρχίσαμε την ανάβαση, σε έναν από τους πολυάριθμους ρωμαικούς λόφους. Η θέα ήταν πραγματικά μοναδική. Στο βάθος πίσω διακρίνεται ο τρούλος του Άγιου Πέτρου. Θα πηγαίναμε και κει την επόμενη μέρα...










Η πορεία μας έφερε σ' ένα καταπράσινο, πελώριο πάρκο, το οποίο περιέβαλε την ξακουστή Βίλα Μποργκέζε. Έβλεπες κόσμο να κάνει τις βόλτες του, να αράζουν στο γρασίδι, κάποιοι μάλιστα κυκλοφορούσαν με ενοικιαζόμενα οχήματα σαν αυτό που βλέπετε κάτω.








Ουσιαστικά πρόκειται για το αντίστοιχο με το δικό μας Ζάππειο. Ναι, ξέρω. 








Για άλλη μια φορά οι λεπτομέρειες έκαναν τη διαφορά και μου τράβηξαν την προσοχή!








Μετά από μια ωραία περιπλάνηση καταλήξαμε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Το βλέπετε εδώ.








Το συγκεκριμένο μουσείο δεν θα το βρείτε στις πρώτες "must" επιλογές των τουριστικών οδηγών, κάτι που φανερώνει την μονομέρεια τους! Το μουσείο, πέρα από τεράστιο, υπήρξε και εξαιρετικά ενδιαφέρον και ομολογώ πως ήταν μία από τις αγαπημένες μου στιγμές καθ' όλη την διάρκεια του ταξιδιού!








Πάμπολλα εκθέματα που κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της μοντέρνας τέχνης, από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα. Θα μπορούσα να αναφερθώ εκτενέστερα, δεν θα το κάνω όμως - πόσα πια να γράψω σε μια μόνο ανάρτηση! Εξάλλου έχουμε ξεκινήσει και την νέα σειρά αφιερωμάτων μας στην Μοντέρνα Τέχνη και την ιστορία της, εδώ στο κουνελοblog, επομένως για όλα αυτά τα καλλιτεχνικά κινήματα και στυλ θα μιλήσουμε εκτενώς στο μέλλον!











Η φάση ασφαλώς προσφερόταν για ορισμένες... "καλλιτεχνικές" εικόνες από την πλευρά μου! Που ξεκινάει λοιπόν το έργο και που η πραγματικότητα στην κάτω φωτογραφία?






αυτοκρατορική πόζα, με αντανάκλαση και όλα - τι θέλετε, στη Ρώμη βρισκόμαστε!



Να και το ιταλικό Σύνταγμα, μαυρισμένο και φαγωμένο από ζουζούνια... Μέρος της έκθεσης ενός σύγχρονου δημιουργού, του Emilio Isgro...










H... ευγενής κυρία στο γλυπτό που βλέπετε κάτω έφερε τον τίτλο "Rufiana"! Όνομα και πράγμα!










Μεσημέρι και, στον δρόμο προς το ξενοδοχείο, περάσαμε από τα ξακουστά σκαλιά της Πιάτσα Ντι Σπάνια. Και, για δες, πέσαμε πάνω σε επίδειξη!








Μόνο στην Ιταλία αυτά παιδιά...








Η μέρα δεν είχε τελειωμό. Απόγευμα πιάσαμε το κεντρικό και νοτιότερο τμήμα της πρωτεύουσας, και αρχίσαμε να το γυρίζουμε. 

Σας είπα ήδη την προηγούμενη φορά πόσο αγαπητός είναι ο Πινόκιο! Ο εθνικός κούκλος των Ιταλών!








Βαδίζοντας μέσα από όμορφα πλακόστρωτα, δρασκελίζοντας ανάμεσα στα μαγαζάκια και τις τζελατερίες, φτάσαμε στο Πάνθεον. Το βλέπετε εδώ πίσω, και σε πρώτο φόντο ένα άλογο. Δεν είναι όμορφο? Δεν μοιάζει λες και έχει βάλει στο στόμα του και μασουλάει με ευχαρίστηση την έρμη τη γυναίκα?










Χαρακτηριστικό του Πάνθεου φυσικά η περίφημη ανοιχτή οροφή του, από την οποία ξεχειλίζει το φως... Λίγη φώτιση, να τι μας λείπει.





enlightened...



Να και η περίφημη Φοντάνα Ντι Τρέβι... Από τα πλέον αγαπητά στον κόσμο σημεία της πόλης.










Γενικά το όλο σκηνικό ανάβλυζε ρομαντικές διαθέσεις. Κάτι αντίστοιχο με τα δικά μας "S + M = LFE". Ti amo, ti amo!









Και σα να μην έφταναν αυτά, μια ξαφνική, καλοκαιρινή μπόρα ήρθε να ενισχύσει την ρομαντική διάθεση. Κόσμος με χαμόγελα έτρεχε εδώ κι εκεί για να φυλαχτεί.












Όλα τέλεια, μια γυναίκα έλειπε γαμώτο! Αλλά, για μισό λεπτό, τι έχουμε εδώ?








Η τύπισσα που βλέπετε πάνω ήταν τουρίστρια. Στήθηκε απέναντι μας, εκεί που είχαμε κάτσει κάτω από ένα υπόστεγο, περιμένοντας να κοπάσει η μπόρα. Για πολύ λίγο μόνο, ήταν όμως αρκετό για να αποθανατίσω την ομορφιά της, σε μια φυσικότατη πόζα, με το φως να φαντάζει λες και ξεχύνεται πάνω της - άνετα ένα από τα ωραιότερα milf που έχω αντικρίσει ποτέ μου!

If you' re reading this (and you're not, since i'm not that lucky!), i hope you don't mind having your picture in my blog! Your beauty was too much for me to resist!

Βαθύς αναστεναγμός. 

Για να δούμε τι άλλο έχουμε να δούμε....







Πάρα πολλές πλατείες η Ρώμη, η μία ωραιότερη από την άλλη. Κάθε πλατεία και αξιοθέατο. Και λες, ρε παιδιά, γιατί να μην έχουμε κάτι αντίστοιχο και μεις εδώ? Τόσο δύσκολο είναι? Γιατί θα πρέπει επί δεκαετίες η έρμη πλατεία Ομονοίας να βρίσκεται σε τέτοιο χάλι? Όχι μόνο να μη βλέπεται, μα να μη θες να κυκλοφορήσεις κιόλας. 

Βλέπετε κάτω την Πιάτσα Ναβόνα... Μουσικοί, όμορφα κτίρια, μεγαλοπρεπή συντριβάνια, καφετέριες παντού γύρω, ζωγράφοι εδώ κι εκεί. 









Και με αφορμή την ακόλουθη φωτογραφία, ήρθε η ώρα να σταθώ σ' ένα σημαντικό θέμα, που είμαι σίγουρος πως σας ενδιαφέρει ιδιαίτερα....









Ciao Bella! Ιταλίδες vs Ελληνίδες...



Ας εστιάσουμε στην πάνω φωτογραφία. Παρατηρούμε μια ιταλίδα, μόνη στο τραπέζι, που παίρνει τον απογευματινό καφέ της, σε μια από τις κεντρικές πλατείες της πόλης. 

Δείτε στυλ. Απλά δείτε.







Αυτό ήταν οι Ιταλίδες. Φινέτσα και στυλ, πάνω απ' όλα. Και το έβλεπες παντού γύρω σου. Αυτό ανεξάρτητα από οικονομική κατάσταση κλπ - ο Ιταλός προτιμάει να μην έχει να φάει, που λέει ο λόγος, παρά να μην διαθέτει προσεγμένο, κομψό λουκ. Και ασφαλώς η ιταλική φινέτσα φημίζεται από παλιά (δεν έχετε παρά να δείτε παλιές ιταλικές ταινίες), ωστόσο από κοντά φαινόταν να επιβεβαιώνεται το όποιο "στερεότυπο". Ήταν κομψοί, χωρίς να γίνονται επιτηδευμένοι όμως. 

Δεν θα χαρακτήριζα τις Ιταλίδες "ομορφότερες" σε σχέση με τις δικές μας. Σε γενικές γραμμές θεωρώ πως οι Ελληνίδες ανήκουν στις ωραίες της Ευρώπης (με τα παχάκια τους και όλα), έχοντας συγκρίνει και από ταξίδια που έχω κάνει σε άλλες χώρες... Ωστόσο οι Ιταλίδες είχαν ασφαλώς περισσότερο στυλ και μια απόλυτη φυσικότητα στην εικόνα που πρόβαλαν - αρκετές Ελληνίδες από την άλλη, ακόμα και στο στυλ μπορεί να προσδώσουν μια επιτηδευμένη, ψεύτικη νότα. Τα ράσα όμως δεν κάνουν τον παπά.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση, πρώτη κιόλας μέρα του ταξιδιού μας, στον δρόμο προς την Φλωρεντία, μια νεαρή Ιταλίδα που καθόταν απέναντι μας στο τρένο. Όμορφη, όχι κάτι εξωπραγματικό, μα με έναν αέρα που δεν συναντώ συχνά εδώ. Και τη λέξη "αέρα" την χρησιμοποιώ κυριολεκτικά! Κρατούσε, βλέπετε, και έκανε αέρα με μια βεντάλια!

Σας ακούγεται αστείο? Πιστέψτε με, υπήρξε βαθύτατα ερωτικό. Αν φαντάζει αστείο σε σας, είναι μάλλον γιατί σκέφτεστε πόσο επιτηδευμένο θα έδειχνε σε μια μέση Ελληνίδα, που θα το έκανε, όχι επειδή πηγάζει από μέσα της, μα απλά γιατί νομίζει πως έτσι θα τραβήξει τα βλέμματα του κόσμου...








Και μιλώντας τώρα για "βλέμματα". Ε λοιπόν, έπαιζε και με το παραπάνω το μάτι των Ιταλίδων! Και όχι μόνο. Τελευταία μέρα παραμονής μας, βράδυ στην πλατεία Κάμπο Ντε Φιόρι, και περνάει από μπροστά μου μια Ιταλίδα (με μια φίλη της). Ιδιαίτερα καυτή θα έλεγα. Η Ιταλίδα με κοιτάζει, χαμογελάει πλατιά και μου κάνει "Ciao!". 

Έχω μείνει μαλάκας. Της ανταποδίδω το χαμόγελο και την χαιρετάω και γω με την σειρά μου. 

Προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι παίχτηκε μόλις. Με χαιρέτησε, στο άσχετο, μια άγνωστη στον δρόμο! Σας ακούγεται "απλό"? Ε λοιπόν, στα τόσα χρόνια που ζω σ' αυτήν την έρμη τη χώρα, μια φορά στη ζωή μου δεν μου έχει τύχει κάτι αντίστοιχο! Να σε χαιρετήσει μια γυναίκα, έτσι στο άσχετο? Ελληνίδα?? Να... τολμήσει να ρίξει τα μούτρα της? Η Ελληνίδα, που παντού γύρω βλέπει πέφτουλες και δεν καταδέχεται να δείξει ενδιαφέρον από μόνη της? Που ωστόσο αποζητάει τα βλέμματα και τα επιθυμεί - απλά δεν θέλει να φαίνεται αυτό! "Αν κάνει ο άλλος κίνηση, τότε βλέπουμε!"

Η Ελληνίδα, που έχει μετατρέψει την φυ-σι-κό-τα-τη κατάσταση του αμοιβαίου φλερταρίσματος σε κάτι που σχεδόν θα έπρεπε να αποφεύγεται? Η Ελληνίδα, που θα σου μιλήσει για "φιλίες" ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, φιλίες που αποφεύγουν τον έρωτα, όπως αποφεύγει ο διάολος το λιβάνι? Η Ελληνίδα που έχει συσσωρεύσει τόσα κόμπλεξ και ανασφάλειες κάτω από μια επιφάνεια σωστής και ευπρεπούς εικόνας? (γιατί το παν είναι η εικόνα προς τα έξω κορίτσια, σωστά?)

Αλλά τι φταίει κι αυτή θα μου πείτε. Βλέπουμε και τους άντρες μας. Και όλα τα γενικευμένα κόμπλεξ και στερεότυπα που κυκλοφορούν, στερεωμένα σε απαρχαιωμένες αντιλήψεις δεκαετιών...

Καταλήγοντας: Οι Ιταλίδες δεν είναι ομορφότερες απαραίτητα σε σχέση με τις Ελληνίδες. Είναι όμως περισσότερο στυλάτες, ανεπιτήδευτες και φυσικές. Και άνετες. Επομένως, ναι, είναι καλύτερες.

Συγκρίνοντας επίσης με γυναίκες από άλλες ευρωπαικές χώρες (Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία, Ισπανία, Σουηδία, Κωνσταντινούπολη), παρέα με τον φίλο συνταξιδιώτη, καταλήξαμε πως οι Ιταλίδες δεσπόζουν στην κορυφή της βαθμολογίας, μέχρι τώρα. Από όσες έχω δει ο ίδιος, θα τοποθετούσα τις Γαλλίδες αρκετά ψηλά επίσης, καθαρά λόγω υποκειμενικού γούστου εδώ.

Πόσο χάρηκα εκείνο το "Ciao!", που λέτε. Πόσο όμορφα ένιωσα. Το ωραιότερο Τσάο που έχω ακούσει ποτέ μου. Επιστροφή τώρα στην ελληνική πραγματικότητα... 



Βράδυ στην Τραστέβερε



H πινακίδα λέει την αλήθεια.








Τα σημάδια ολοένα πλήθαιναν. Δεν ήταν τυχαίο!









Οι βιτρίνες ξεφώνιζαν και μεις σαν άλλος Οδυσσέας μπρος στο τραγούδι των Σειρήνων (βιτρίνες-σειρήνες), μάταια προσπαθούσαμε να δέσουμε τις ασυγκράτητες ορέξεις μας απ' το κατάρτι!









Ε, όταν έβλεπες την ίδια τη Σοφία Λόρεν να δεσπόζει στις πινακίδες με τα μενού, ήξερες πια ποιός είναι ο δρόμος ο σωστός!








Βραδινός προορισμός που λέτε, η περιοχή της Τραστέβερε, αντίπερα του Τίβερη. Άνετα μία από τις ωραιότερες στιγμές του ταξιδιού.








Να μια όψη του Τίβερη...








Και να ορισμένες όψεις της Τραστέβερε. 









Φανταστείτε τα δικά μας Εξάρχεια, στο περισσότερο οικογενειακό τους όμως και με ακόμα πιο γραφικά στενά και δρόμους, και έχετε μια εικόνα της περιοχής. Ουσιαστικά πρόκειται για την πιο "εναλλακτική" περιοχή του κέντρου, ιδανική για βραδινές εξορμήσεις, ξεχειλίζουσα ταβέρνες, νεολαία και εναλλακτικά στέκια με ροκ διαθέσεις, μπλουζ, τζαζ και όχι μόνο. 

Υπήρχε διάχυτος ένας καλλιτεχνικός, δημιουργικός αέρας, καθώς και εκείνη η ωραία διάθεση "ανατροπής" που συναντάει κανείς σε μέρη σαν αυτά. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν αντανακλούν τόσο το γενικότερο κλίμα της περιοχής, όσο και τις μικρές εκείνες λεπτομέρειες που της προσδίδουν τον τελικό της χαρακτήρα...












Να και κάτι χαριτωμένες, ευαίσθητες... υπάρξεις, σε μαγαζί με αναμνηστικά. Μαγαζί που περιελάμβανε αποκλειστικά κουκλάκια με χοντρές!! Να πάρεις ένα τέτοιο δώρο στην κοπέλα σου και να της πεις "είδα αυτές τις κούκλες και σε θυμήθηκα, γι' αυτό στο πήρα!".







Τέλειο το αμαξάκι, δε βρίσκετε?









Μ' αυτά και μ' αυτά, και έχοντας φτάσει στα όρια μας, εισακούσαμε στο ένστικτο και στο πλήθος των σημαδιών και κάτσαμε επιτέλους να φάμε! Πίτσα και ζυμαρικά φυσικά, τι άλλο.

Και ωραίο κόκκινο κρασάκι.









Προς το τέλος της διαδρομής μας, καταλήξαμε σ' ένα ενδιαφέρον μέρος με εξίσου ενδιαφέρουσες υπάρξεις, απ' όπου και η ακόλουθη φωτογραφία.









Μη με παρεξηγείτε, το κρασί φταίει.









Κάπως έτσι τέλειωσε η πλουσιότατη εκείνη μέρα. Μία μέρα έμεινε ακόμα. Επόμενος και τελευταίος σταθμός: Βατικανό...










Τραγόπαπες



Την τελευταία μέρα την αφιερώσαμε σε μια εκτενή επίσκεψη στην έδρα του καθολικού παπαδαριού, το Βατικανό. Μα ντροπή μου, πως μιλάω έτσι για τους ανθρώπους του Θεού. 

Στον δρόμο τα άφθονα μαγαζιά δεν παρέλειπαν να τονίζουν την αφοσίωση τους στον Πάπα, ο οποίος - για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους - συνιστά ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της πόλης.








Μπορείτε να έχετε και σεις έναν Πάπα, να διακοσμήσετε το σπίτι, το δωμάτιο ή το ψυγείο σας! 








Τι θα λέγατε για ένα... ημερολόγιο? Είναι πάντα χρήσιμα!








Ορίστε, καταλάβατε? Πάει ο καθολικός και σου βάζει εξώφυλλο τον Παπά-Σαπουνόπερα, στυλ Ριτζ από την "Τόλμη και Γοητεία", γουστάρουν οι νεαρές, έφηβες καθολικές, αγοράζουν το ημερολόγιο, κρεμάνε τον παπά στους τοίχους των δωματίων τους και επιδίδονται τα βράδια σε ατελείωτες, αθώες φαντασιώσεις σχετικές με την... αγάπη του Κυρίου.


Φαντάζεστε να είχαμε αντίστοιχα ημερολόγια εδώ? Και αν δεν φαντάζεστε, μπορώ να σας βοηθήσω, γι' αυτό είμαι εδώ... Θρησκευτική Τόλμη και Γοητεία δι Όρθοντοξ Γουέι. 








Αυτή είναι η πρόσοψη του Άγιου Πέτρου. Βρισκόμαστε πλέον στην καρδιά του Βατικανού και στην έδρα του Πάπα. 








Για να μη λέτε πως φωτογραφίζω μόνο... έκφυλα θηλυκά με μίνι σορτς, ορίστε. Κορίτσια του Θεού. Δε φαντάζεστε πόσες νύχτες πέρασα με την ακόλουθη φωτογραφία, μόνος στην τουαλέτα. Μανάρια μου εσείς.








Λίγο πριν εισέλθουμε στον Άη Πέτρο, βλέπουμε την ακόλουθη πινακίδα. Το ασανσέρ το χρέωναν ακριβότερα από τις σκάλες!








"Ρε τους κλέφτες", λέμε μεταξύ μας. Πάνε να αντλήσουν χρήματα με κάθε δυνατό τρόπο. Και επειδή δεν είμαστε φλώροι εμείς, είπαμε να πάμε με τις σκάλες φυσικά. 

Ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε λοιπόν. Και ανεβαίναμε. Και ανεβαίναμε...

Και αν η ακόλουθη φωτογραφία φαντάζει σα να γέρνει, όχι, δεν είναι στραβή - έτσι έγερναν οι τοίχοι σε κάποιο σημείο και νομίζαμε πως θα μας πλακώσουν ένα πράγμα.








Και ανεβαίναμε. Και ανεβαίναμε κι άλλο. Και οι σκάλες να γίνονται όλο και πιο στενές όσο φτάναμε στην κορυφή. Και γυρνούσαν γύρω-γύρω, σαν σπιράλ. Ένα ατελειωτο, στενό σπιράλ. Για πολύ ώρα.

Πάνω-πάνω, γύρω-γύρω. 







Λίγο ακόμα και θα αφήναμε τα κόκαλα μας, εξαντλημένοι από τη ζαλάδα ή έχοντας φάει καμιά κλειστοφοβική φρίκη να πούμε! Τέτοιο πράγμα με σκάλες δεν το έχω ξαναπάθει! Αλλά όχι ρε, δεν τα δώσαμε τα δύο ευρώ παραπάνω για ασανσέρ. :P

Μ' αυτά και μ'αυτά, φτάσαμε στην κορυφή και ανασάναμε.









Να μαι εδώ, ενώ βαδίζω στη στέγη του Άγιου Πέτρου!








Συνειδητοποιήσαμε πως όλα αυτά τα σπιράλ, γύρω-γύρω στις σκάλες, δεν ήταν τυχαία. Κάθε σπειροειδής κίνηση ενέχει έναν χαρακτήρα υπνωτισμού! Ήταν σαφέστατα μια υποχθόνια τακτική του Βατικανού για να ζαλίσει το ποίμνιο και να το ωθήσει να σκορπίσει ευκολότερα μετά τα λεφτά του, αγοράζοντας κάποιο από τα άφθονα προιόντα του!

Ιδού και μια-δυο απόψεις από το εσωτερικό του Άγιου Πέτρου. Ατελείωτος, επιβλητικός χώρος. Ο μεγαλύτερος καθολικός ναός του κόσμου. Η έδρα του Πάπα, θυμίζουμε.









Ασφαλώς το κλίμα ευνοούσε την περισυλλογή.








Καθώς και την εξομολόγηση, στην οποία και σαφώς επιδόθηκα με ζήλο. Είχα να πω πολλά. Ορίστε, δείτε καλά την φωτογραφία. Με διακρίνετε, μέσα στο εξομολογητήριο?








Τόσα και τόσα αριστουργήματα τέχνης κατέχουν οι άτιμοι οι παπάδες. Χρυσοπληρώνει ο κόσμος για να ρθει να τα δει. Ορίστε και η "Πιετά" του Μιχαήλ Άγγελου...








Η αναπόφευκτη πορεία μας έφερε στα Μουσεία του Βατικανού. Εδώ να δείτε αριστουργήματα. Τόσο πολλά, που ήταν αδύνατο να τα δεις όλα.

Όχι γιατί δεν είχες χρόνο απαραίτητα. Αλλά γιατί ήταν τόσος ο κόσμος, που σε σημεία "αναγκαζόσουν" κυριολεκτικά να προχωρήσεις γρήγορα, για να ακολουθήσουν άλλοι πίσω από σένα! Οι φωτογραφίες είναι ενδεικτικές...









Υπήρξαν πάντως και εκείνοι οι χώροι που μπορέσαμε να απολαύσουμε με την ησυχία μας. Για παράδειγμα το μουσείο που στεγάζονταν έργα από την Αίγυπτο...








Κάποια στιγμή φτάσαμε και στις αριστουργηματικές τοιχογραφίες του Ραφαήλ, με προεξέχουσα την "Σχολή των Αθηνών"... (ένα από τα αγαπημένα μου έργα ζωγραφικής όλων των εποχών).








Κατάληξη και αποκορύφωμα υπήρξε ασφαλώς η Καπέλα Σιστίνα... Τα πολλά λόγια είναι περιττά. 









Τέχνη, θρησκεία και εμπόριο πάνε μαζί? Για το Βατικανό ασφαλώς και πάνε. Ορίστε, προιόντα σε... τιμές ευκαιρίας, από άφθονα stand που έβρισκες στους χώρους των μουσείων, τοποθετημένα σε "έξυπνα" σημεία, από τα οποία περνούσες ούτως ή άλλως.









Ή μήπως θα προτιμούσατε τίποτα κοσμήματα? Για να τα δώσετε σε καμιά πρωτοκλασάτη γκόμενα, να χει να λέει πως ψώνισε κολιέ απ' το Βατικανό και να κοκορεύεται? 








Μια καλοστημένη επιχείρηση. Ορίστε, κι άλλες σκάλες-σπιράλ, στους χώρους των Μουσείων. Δεν είναι τυχαίο σας λέω! Τι θα έκανε η Εκκλησία χωρίς την δύναμη της αυθυποβολής.









Αυτααααααααααααααά....!



Να ταν κι άλλα! (αν και το blog δεν ξέρω αν θα άντεχε μεγαλύτερη ανάρτηση!). 

Περάσαμε πολύ όμορφα. Μου άρεσε η Ιταλία σαν χώρα, μου άφησαν θετικές εντυπώσεις οι Ιταλοί και φυσικά οι Ιταλίδες. Θα πήγαινα ξανά με χαρακτηριστική άνεση. Θα συνιστούσα να κάνετε όλοι σας αυτό το ταξιδάκι. Σε Τοσκάνη και Ρώμη, πιθανό και Βενετία. Γιατί όχι, και νοτιότερα. Νάπολι, ας πούμε, ή νοτιότερα, προς Σικελία. Είναι όμορφη χώρα η Ιταλία, και οι κάτοικοι τους μοιάζουν πολύ με μας (δεν είναι τυχαίο το "una fatsa una ratsa"). Πρόκειται εξάλλου για σχετικά εφικτό ταξίδι, για τον καθέναν, τόσο από οικονομική άποψη, όσο και στο θέμα της απόστασης.

Σας αφήνω με μερικές νυχτερινές φωτογραφίες, από την Πιάτσα Ντι Σπάνια, την Φοντάνα Ντι Τρέβι, και μια χαρακτηριστική σκηνή από νυχτερινό δρόμο του κέντρου - το είδαμε και πιο πάνω αυτό το όχημα!









Επιστροφή λοιπόν στα δικά μας τα λημέρια... Είναι πραγματικά όμορφη η Ελλαδίτσα μας, ρε παιδιά. Έχουμε ωραίο κλίμα, φαγητό, υπέροχα νησιά, φυσικά τοπία και αρχαιολογικό πλούτο. Πόσο καλύτερες θα μπορούσε όμως να ήταν οι πόλεις μας! Και τι ωραία που θα ήταν αν άλλαζαν μυαλά και συμπεριφορές μια μεγάλη μερίδα των κατοίκων αυτού του τόπου?...

Όπως και να χει. Πάμε γι' άλλα. Σας ευχαριστώ που μου κάνατε παρέα και ταξιδέψατε μαζί μου! Τα λέμε. :)







~


20 σχόλια:

  1. Ψίτ....σσσς....μεταξύ μας τώρα....πολύ τέλεια ανάρτηση..και αυτή και η προηγούμενη...απλά σε αυτήν έριξα περισσότερο γέλιο...νομίζω !!
    Ξεκαρδίστηκα σε κάτι φάσεις έτσι που τα λές ρε Κούνελε..ειδικά στην αρχή και γενικά...ο τρόπος που παρουσιάζεις και συνδυάζεις τα...ποικίλα αξιοθέατα είναι μοναδικός...χάχάχάχάααα..!!!!!
    Πάντως η Ρώμη τέλεια..και γενικά η Ιταλία είναι όμορφη στο μεγαλύτερο μέρος της και αξίζει να την επισκεφθεί κανείς..όντως !!!! Πολύ ωραία μέρη , δόμηση και κτίρια..!!!...και τα αρχαία υπέροχα και μεγαλοπρεπή !!!! Πόσο μου άρεσε το σκηνικό της καλοκαιρινής μπόρας...και η milf...χάχάχά...πολύ καλή..συμφωνώ...και με όσα λές για τις ελληνίδες...ισχύουν !! Κι εγώ τον παρατήρησα αυτό τον αέρα των Ιταλίδων όπως και το ότι είναι ένας πολύ στυλάτος λαός..εξ´ού και οι Ιταλοί φημίζονται καί για την μόδα και τα ρούχα τους ! Όχι ότι συμμερίζομαι το ψώνιο τους σώνει και ντέ, αλλά έχουν τουλάχιστον ένα στύλ ( άν και μοιάζουν λίγο καθότι fashion victims μωρέ οι περισσότεροι...όχι ότι εδώ δέν..) σε αντίθεση με τους έλληνες που είναι αρκετά συντηρητικοί ακόμη και στον τρόπο που ντύνονται αλλά και που....σκέφτονται και βλέπουν...χάχά..χμμ !
    Μου άρεσε πολύ εκεί που λές πόσο βαθιά ερωτικό είναι να χαζέυεις μιά κοπέλα που κάνει αέρα με τη βεντάλια της !! Καθόλου αστείο δέν μου φάνηκε !! Κι εγώ, όταν πήγα πρώτη φορά Βαρκελώνη...(πολύ όμορφα κι εκεί έτσι ;!! Είμαι σίγουρη ότι έχεις πάει ) Όταν πήγα που λές, αντίκρυζα κάθε μέρα πάμπολλες ισπανίδες κάθε ηλικίας να παίζουν στα δάχτυλα τις βεντάλιες τους με έναν μοναδικό τρόπο που καμία ελληνίδα δέν θα μπορούσε !! Τις παρατηρούσα μέσα στο τρένο και στους δρόμους και σκεφτόμουν πόσο όμορφες και ερωτικές φαίνονται και πόσο φυσικό ήταν αυτό για τις Ισπανίδες και τους Ισπανούς !!!! Υπέροχο...!!!
    Γέλασα πολύ εκεί με το ασανσέρ...χάχάχά...το ίδιο είχαμε συναντήσει κι εμείς στην Βαρκελώνη, στην πασίγνωστη, μαγευτική Sagrada Familia !!! Ανεβαίναμε και ανεβαίναμε και σπιράλ και ίδια ακριβώς φάση με τη δική σας...χάχάχά...αλλάαααα δέν τους κάναμε τη χάρη ρέ...των κλεφταράδων..:Ρ και εξάλλου, η θέα μας αποζημίωσε και με το παραπάνω..όπως και στο Πάρκο του Gaudi...δέν θυμάμαι τώρα άν το λένε έτσι ακριβώς...τέλειο μέρος και τρελή θέα !!! Ιταλοί...Έλληνες..Ισπανοί..το ίδιο και το αυτό στην λαμογιά !! Δέν ξέρω βέβαια ποιοί κερδίζουν την πρώτη θέση...μάλλον οι έλληνες, που το κάνουν γενικά παντού αυτό...και όπου τους παίρνει...ελληνική μαγκιάααα....
    Τέλος πάντων....την καταευχαριστήθηκα την μαγική περιπλάνηση στα γραφικά σοκάκια...και ειδικά στην Τραστέβερε...δίπλα απο τον Ποταμό Τύβερη...πολύ όμορφα πρέπει να είναι όπως τα περιγράφεις τα..δικά τους Εξάρχεια !! Το αμαξάκι τέλειοοο !!! Άααχ..πόσο συμφωνώ με όλα αυτά που λές για τις δικές μας πόλεις...πόση περισσότερη ομορφιά και πολιτισμός θα υπήρχε άν κάποιοι δέν κατέστρεφαν την παλιά αρχοντική ομορφιά της Αθήνας..άν ήταν πιό...ρομαντικοί !!! Τί τέλειο φαίνεται το...δικό τους Ζάππειο..ζήλεψα τα αυτοκινητάκιαααα !!!
    Κούνελε...όπως πάντα..θα μπορούσα να σου λέω με τις ώρες αλλά είναι πολύ αργά και πρέπει να κοιμηθώ νομίζω....σε ευχαριστώ για την φανταστική βόλτα που με πήγες !!!!
    Μου αρέσει πολύ το καπελάκι σου !!! Είσαι κι εσύ πολύ στυλάτο παιδί όμως...έτσιιιιιι.....Ciao babino....χάχάχά...εντάξει, το ξέρω....το δικό μου δέν πιάνει μία τώρα...μετά απο την θεσπέσια Ιταλίδα...γαμάτη...χάχά...φιλιά...
    Έεεε...να σου πώ....έχω γράψει έκθεση..λές να το εξαφανίσει ο Βλόγκερ ;!!....χάχάααα....
    Να εισαι καλά αγαπημένε Κούνελε !!!!! :ο))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να γράφεις εκθέσεις Μυρσίνη, μη διστάζεις καθόλου, χαίρομαι να τις διαβάζω. ;) Λοιπόν, ας τα πάρω ένα ένα!

      Σχετικά με το στυλ των Ιταλών/ίδων... Θεωρούσα και γω, πριν πάω, πως θα μου βγάλουν ολίγον τι αυτόν τον αέρα του ψώνιου. Δεν το παρατήρησα. Αντίθετα, βλέποντας ακόμα και γυναίκες να με χαιρετάνε στον δρόμο, μου έβγαλε κάτι πολύ ανοιχτό και όμορφο... Πάντως ναι, ίσως είναι και λίγο fashion victims που λες, βασικά εξαρτάται για μένα αν επενδύουν το στυλ με την ταμπέλα της φίρμας/μάρκας ή όχι - μπορεί κάποιος να είναι στυλάτος χωρίς να φοράει το πανάκριβο το ρούχο, ή το ρούχο της μόδας - το στυλ είναι περισσότερο προσωπική υπόθεση. Δεν κατάλαβα αν ανήκουν στην μία ή στην άλλη περίπτωση, πιθανό να είναι ένας συνδυασμός και των δύο, ανάλογα με το άτομο και την κοινωνική τάξη...

      Αλλά ναι. Οι Έλληνες και οι ελληνίδες (στην πλειοψηφία τους) είναι πίσω ακόμα σε πολλά, όσο αφορά τις αντιλήψεις και τις συμπεριφορές τους, αυτό νομίζω.

      Πάντως για να προσθέσω κάτι που παρέλειψα στο κείμενο: η ιταλική τηλεόραση ήταν τίγκα στη σαβούρα. Για να μη νομίζουμε πως είμαστε μόνο εμείς... Και γενικά, η "μεσογειακή λαμογιά" (πως λέμε μεσογειακή αναιμία), μάλλον κοινό ανάμεσα στους λαούς, αν και αν μείνουμε στον τομέα της Εκκλησίας, σαν τους καθολικούς και το χρήμα που ρέει στα ταμεία τους, ακόμα και οι δικοί μας έρχονται δεύτεροι-τρίτοι.

      Μακάρι να είχε μείνει η παλιά Αθήνα, που λες. Όμορφα κτίρια, τα είχαμε και τα κατεδαφίσανε. Να είχαμε και μερικές πλατείες της προκοπής, να αξιοποιούσαμε και το ποτάμι (τον Κηφισό), θα σου λεγα για πότε η Αθήνα θα γινόταν διαμαντάκι. Τώρα μάλλον σε... σκέτη πέτρα φέρνει.

      Και για να σε εκπλήξω, όχι, δεν έχω πάει Βαρκελώνη! Έχω όμως ακούσει τα καλύτερα, ένας λόγος παραπάνω για να πάω κάποια στιγμή... Είμαι σίγουρος πως έχει πολλά κοινά με τη Ρώμη.

      Στα τελευταία, περί στυλ κλπ, οκ. :PP Θενξ, χαχα. Μια χαρά την κάνει τη δουλειά του και το δικό σου τσάο. Αυτά λοιπόν, ευχαριστώ που μοιράστηκες μια γεύση απ'το ταξίδι μου, και εύχομαι να κάνεις και συ κι άλλα ωραία ταξίδια στο μέλλον! Πολλά φιλιά :)





      Διαγραφή
  2. Είσαι απίστευτος! Το πόσο γέλασα δεν λέγεται!
    Να'σαι καλά να πηγαίνεις ταξίδια και να τα μοιράζεσαι μεαζί μας!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ καλή μου Airis, ανταποδίδω τα φιλιά! :))

      Διαγραφή
  3. Είχε πολλή φάση η ανάρτηση,αν και τεραστίου. :p

    Δεν ξέρω τι ηλικία έχεις,ούτε πότε έδωσες Πανελλήνιες,αλλά ο Ovidius είναι πλέον εκτός ύλης. Δυστυχώς.

    Η ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη στερεότυπα. Οι Ελληνίδες έχουν άσχημη συμπεριφορά σε αρκετά θέματα,όμως θα ήταν πιο "απελευθερωμένες" αν οι Έλληνες δεν τις χαρακτήριζαν με περίσσεια ευκολία "ρουφήχτρες/τσόλια/πουτάνες" και λοιπά... όμορφα. Το σεξ,το φλερτ και ο έρωτας είναι όμορφες -και απαραίτητες- πράξεις,που δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε ενοχικά. Άλλα άντε πες εσύ στο βαρύμαγκα ότι ο ανδρισμός δεν κρίνεται απ' το μπινελίκι ή στην ψωνισμένη ότι αν συνεχίσει να φέρεται αγενώς σε όποιον την προσεγγίζει,σε λίγο το μόνο αρσενικό που θα την πλησιάζει θα 'ναι ο ελεγκτής στο Μετρό.

    Η Ελλάδα είναι όντως όμορφη χώρα. Απλώς επικρατεί η εσφαλμένη αντίληψη ότι ο πολιτισμικός μας πλούτος και τ' αρχαία μνημεία φτάνουν και περισσεύουν,ο Νεοέλληνας δεν έχει καμία περαιτέρω ευθύνη. Εξ'ου και οι άσχημες,υποβαθμισμένες γειτονιές και πολλά άλλα.

    Κάτσε να ξεμπερδέψω με τις Πανελλήνιες και θ' αρχίσω να ταξιδεύω περισσότερο! Η Ιταλία είναι στους top 10 προορισμούς. :)

    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα που το θυμήθηκα... Τα κοσμήματα απ' το Βατικανό ΑΙΣΧΟΣ! Ελπίζω να μην μου κάνει τέτοιο δώρο κάνας γκόμενος,γιατί δεν το γλιτώνω το εγκεφαλικό,πριν την ώρα μου θα πάω.

      Διαγραφή
    2. Με πικραίνει αυτό που γράφεις για τα κοσμήματα! Και αγόρασα κάμποσα από δαύτα για να έχω να μοιράζω σε υποψήφιες ή μη γκόμενες... Πίστευα πραγματικά πως θα το εκτιμήσουν, δεν υπολόγισα ούτε έξοδα, ούτε τίποτα, έτσι είμαι εγώ, σκορπάω περιουσίες ολόκληρες για να κάνω δώρα σε γυναίκες, και ειδικά αυτά τα κοσμήματα έχουν και... τη χάρη του Θεού. Κρίμα. :( (:P)

      Όσο αφορά τις πανελλήνιες και την... ηλικία μου, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που έδωσα, χαχα! Μα να μην είναι πια στην ύλη ο Ovidius? Πφ, μα που πάει η κοινωνία!

      Κατά τ' άλλα καλά τα λες. :) Χαιρετώ!

      Διαγραφή
  4. Εγώ πάλι δεν ξέρω. Μου άρεσε περισσότερο το προηγούμενο παρτ ίσως και λόγω των προσδοκιών που είχα για το δεύτερο.

    Μια που είπες για την τηλεόραση πιο πάνω, τι κακό αυτό που όλες τις ταινίες τις έχουν μεταγλωτισμένες; Θα κουραστούν αν διαβάσουν με υπότιτλους;

    Επίσης στο προηγούμενο ποστ που έλεγες για τους καθαρούς δρόμους, εγώ στη Ρώμη δεν τους βρήκα τόσο καθαρούς. Τσιγάρα και τσίχλες δεν είχε αλλά χαρτοπετσέτες/σακουλάκια είχε αρκετά. Επίσης μου έκανε εντύπωση ότι αυτοί που τα μάζευαν τα σκουπίδια δεν φορούσαν γάντια.

    Στον Άγιο Πέτρο ούτε εγώ πλήρωσα τα παραπάνω ευρώ αλλά όλο αυτό που ανεβαίνεις πάνω από 500 σκαλιά με κάποια πλαγιαστά, κάποια που πιάνεσαι από σκοινί κλπ για να δεις την απίστευτη θέα είναι θετικό στην όλη εμπειρία. Το να πας με ασανσέρ και να προσπεράσεις τα 300 δεν λέει. Δεν είδα να αναφέρεις για το ότι μπορούσες να μπεις και μέσα στον τρούλο όπως εδώ.

    Το ότι το νερό πίνεται από παντού σε σώζει.

    Επίδειξη δεν είδα αλλά σε μια από τις φορές που ήμουν στην Piazza Di Spagna έγινα μέρος ενός flash mob.

    Campo de Fiori και Piazza Navona είναι πολύ διαφορετικές τη μέρα και τη νύχτα. Το πρωί στην πρώτη έχει λαϊκή ενώ τη δεύτερη όταν την είδα στις 2 το βράδυ, μου φάνηκε τελείως διαφορετική χωρίς όλους αυτούς τους ζωγράφους και τα σχετικά.

    Στο μουσείο του Βατικανού σε πολλές περιπτώσεις όπως στις φώτο 97/98 η οροφή φαίνεται ανάγλυφη αλλά είναι απλή τοιχογραφία. Αυτό που δεν μου άρεσε στο μουσείο είναι που τα αγάλματα είχαν φύλλα συκής.

    Το πάρκο στη Βίλα Μποργκέζε ήταν υπέροχο. Το πιο ωραίο (και τουριστικό πάρκο από τα τρία που πήγα).

    Δεν είδα να αναφέρεις το μνημείο του Vittorio Emmanuele που είναι από τα πιο επιβλητικά και είναι σχετικά κοντά στο Κολοσσαίο.

    Στο πάνθεον ο κύκλος πάνω είναι τέλειος κύκλος αν δεν κάνω λάθος. Αυτό που δεν μου άρεσε εκεί είναι πως 4 φορές μας είπαν από μεγάφωνα να κάνουμε ησυχία. Τις δύο φορές σε Ιταλικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και τις άλλες δύο με ένα εκνευριστικό shhhhhhhhhh.

    Οι γυναίκες όντως με ένα στυλ και μια φινέτσα. Πάντως είδα πολλές σε ηλικία άνω των 40 να έχουν κάνει λίφτινγκ/μπότοξ και είδα πολλές κοπελίτσες με αρκετά μεγαλύτερους άντρες.

    Αυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. άλλα τρία πράγματα που μου έκαναν εντύπωση είναι ότι συνέχεια ακούγαμε ασθενοφόρα, ότι είδαμε περισσότερους Κινέζους και γενικά σχιστομάτηδες παρά Ιταλούς και ότι σε μέρη όπως στο Τραστέβερε πέρα από τις ταβέρνες και την πλατεία της Santa Maria, υπήρχαν στο πεζοδρόμιο πολλές χαρτορίχτρες και πήγαιναν κιόλας γυναίκες για να τους πουν τα χαρτιά.

      Διαγραφή
    2. Μάλιστα! Ενδιαφέροντα όσα γράφεις! Λοιπόν, καταρχάς ισχύει αυτό που λες για τα μεταγλωττισμένα, σκεφτόμουν να το αναφέρω στο κείμενο, αλλά έβγαινε τόσο μεγάλο σε έκταση που... ξέμεινε! Μάλιστα συζητήσαμε με δυο Ιταλούς πάνω στο θέμα της μεταγλώττισης, τους είπαμε πόσο παράξενο είναι να βλέπεις τον Μάρλον Μπράντο να... μιλάει ιταλικά (έπαιζε το "Αποκάλυψη Τώρα" μία από τις μέρες της διαμονής), λίγο πολύ συμφώνησαν, ωστόσο έτσι έχουν συνηθίσει - ακόμα και στον κινηματογράφο μεταγλωττισμένα τα βλέπουν.

      Κάτι που ισχύει και για τους Γάλλους, και για τους Γερμανούς, και για πολλούς ακόμα... Να ένας τομέας στον οποίο πραγματικά ξεχωρίζουμε θετικά!

      Για το θέμα της καθαριότητας, τόσες μέρες πραγματικά δεν πρόσεξα καθόλου σωρούς από σκουπίδια και λοιπά που έχουμε συνηθίσει στα εδώ μέρη... Προφανώς και θα υπήρχαν κάποια σκουπίδια εδώ κι εκεί, αλλά πραγματικά δε νομίζω πως συγκρίνεται με το δικό μας κέντρο, σαν σφαιρικότερη εικόνα και αίσθηση...

      Στο Πάνθεον τα ακούγαμε και μεις τα "σσσσ"! Για τα σκαλιά στον Άγιο Πέτρο σαφώς άξιζε σαν εμπειρία! Στον τρούλο που λες ανεβήκαμε και μεις, είχα και αντίστοιχες φωτογραφίες όπως αυτή που έβαλες, δεν το ανέφερα όμως γιατί... ε, πόσα πια να πω. :P Να ξερες μόνο πόσα έχω παραλείψει.

      Όπως το μνημείο του Vittorio Emanuele, που λες. Προφανώς περάσαμε, βγάλαμε και άφθονες φωτογραφίες... Είναι γεγονός πως το συγκεκριμένο μνημείο, παρά την αναμφισβήτητη μεγαλοπρέπεια του, δεν θαυμάζεται ιδιαίτερα από τους ίδιους τους Ιταλούς. Ο λόγος? Παραείναι "λευκό" (το αποκαλούν "η τούρτα"), συγκριτικά με το πορτοκαλί/κρεμ χρώμα που κυριαρχεί παντού στην πόλη, και αυτό τους φαίνεται παράταιρο! Η αλήθεια είναι πως ήταν αρκετά πομπώδες.

      Αλλά ας δώσω και ένα λινκ με φωτό για να καταλάβει ο κόσμος τι εννοώ:

      http://1.bp.blogspot.com/_aQE-4419LRY/TFj_TV7t6FI/AAAAAAAABX0/NG1useSP85Y/s400/Monument+to+Vittorio+Emanuele+II+1.jpg

      Αυτά τα ολίγα, θενξ για τα σχόλια και τις επιπλέον εντυπώσεις!

      Διαγραφή
  5. αχχχχ.... (πως λέμε άχτι...)
    Δε ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω... Κόλλησα...
    Το μόνο που με ξεκολλά κάπως είναι ο παλιοσκορπίνης Λεγεωνάριος...
    Μπορώ παρακαλώ να τον έχω σε συσκευασία δώρου? (ναι ... ο καθωπρεπισμός δεν ήτανε ποτέ στα φόρτε μου... :-p)
    Οπως και να'χει με προβληματίζει λιγάκι η τιμή του ανσασερ...
    Για φαντάσου όταν θα έλθει η ώρα να συναντήσω τον ΑγΠέτρο να έχει ανέβει κι άλλο κι εγώ να μη μπορώ να το πληρώσω... :(

    Υ.γ. Αυτά είναι ταξίδια... αυτά που καις τις σόλες των παπουτσιών σου...3 μέρες μπαινόβγαινα στο Λούβρο και πάλι δε μπορώ να πω ότι το είδα όλο όπως θα ήθελα να το δω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. E όχι δα, σιγά μη σκάμε λεφτά στους παπάδες και στην... μεταζωή! :P

      Να ζηλέψω και γω λίγο? Τρεις μέρες στο Λούβρο, τυχερή! Εγώ είχα πάει πριν μερικά χρόνια, ίσα για τρεις ώρες!! Περιττό να σου πω πως είναι ένα από τα μεγαλύτερα μου απωθημένα να πάω ξανά, τέτοιο μουσείο θέλει μέρες για να το χαρείς πραγματικά, όχι ώρες...

      Χαιρετώ Λιακάδα μου :)))

      Διαγραφή
    2. Kαι για να μη λες για τον Κηφισό έχω την χαρά να μένω ένα στενό από τη ρεματιά του (ναι έχει ακόμα ρεματιά με πλατάνια και ξύλινο γεφυράκι )
      Είναι φυσικά στις αρχές του το ποτάμι εκεί που δεν έχει σκεπαστεί με τσιμέντο και έχει ΚΑΙ ψαράκια που πάνε κάποιοι και ψαρεύουν(!)
      Φωτογραφίες για του λόγου μου το αληθές θα έχεις στο μεηλ σου γιατί σε έπιασα αδιάβαστο περί Κηφισού :)

      Διαγραφή
  6. Αχ βρε κουνέλι. Αν δεν ήσουν τόσο απασχολημένος να τρέχεις στους αγρούς προς εύρεση καρότων, θα έπρεπε να κάνεις καριέρα σαν ξεναγός. Είσαι υπέροχος! Ευχαριστούμε για την υπέροχη εκδρομούλα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωπ, γειά σου Λυσίππη, καιρό έχω να σε δω στα blogολημέρια! Άστα να πάνε, όλο στο τρέξιμο, συνέχεια στην αναζήτηση, δεν κάθομαι σε χλωρό κλαρί! The never ending carrot hunt. Τι να γίνει, γυρεύω και τα καλύτερης δυνατής ποιότητας καρότα, κάτι που κάνει την αναζήτηση μου δυσκολότερη.

      Εγώ σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και χαίρομαι που χάρηκες την ξενάγηση μου!

      Διαγραφή
  7. ελπιζω να μου εφερες δωρο το σκατενιρ(σουβενιρ-ετσι το λεμε με την ξαδερφη μου) το ημερολογιο με τα λαγνα μανουλομανουλα παπαδακια ε;
    αν οχι δε νομιζω πως θα σου ξαναμιλησω κουνελε!πως θα περναω εγω τωρα τα μοναχικα βραδια μου;

    πολυ ωραιο κι αυτο το ταξιδι μαζι σου αγαπητο κουνελι,χαιρομαστε που ειμασταν μαζι σου εστω και ψηφιακως!

    Υ.Γ.: εριξα τρελο γελιο με τις λεζαντες και ειδικα με το καλιο-αργα-παρα-ποτε πεσιμο σου στην πολυ ομορφη (ομολογουμενως) milf. ευχομαι να δει το ραβασακι σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διόλου απίθανο να το δει Γάτα, σιγά, μικρός είναι ο κόσμος. :P Όσο αφορά το ημερολόγιο... εεε.. χμμμ.... δεν φαντάστηκα ότι μπορεί να είχες τέτοια γούστα! Ντρέπομαι που το λέω, έπρεπε να το είχα υποθέσει, εξάλλου ποιά δεν θα ήθελε ένα αντίστοιχο ημερολόγιο να κοσμεί τους τοίχους του δωματίου της...

      Υπόσχομαι να επανορθώσω! Όχι τίποτ' αλλο, αλλά είναι κρίμα κι άδικο να περνάω εγώ τα βράδια μου με τις καλόγριες και συ να μην έχεις τον παπά... :)))

      ΥΓ - Πρέπει να θέσω και poll μου φαίνεται, για το γυναικείο κοινό: Παπάς στο ημερολόγιο ή λεγεωνάριος με το τσιγάρο?

      Διαγραφή
    2. χμμμ ναι το poll ειναι πολυ καλη ιδεα, αν και θα επρεπε να εχει και τριτη επιλογη για τις αναποφασιστες...'και τους δυο'

      Διαγραφή
  8. Αχ αυτά τα αξιοθέατα καλέ αχ!
    Όντως φινετσάτες οι Ιταλίδες σε αντίθεση με κάμποσες Ελληνίδες..

    Επίσης, κι εδώ έχουμε υποδοχές για καροτσάκια στα πεζοδρόμια. Όμως πού να τις δεις αφού έχουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα πάνω;;;;;;;!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εντάξει, και εκεί πετύχαμε αυτοκίνητα καβάλα στα πεζοδρόμια (δες προηγούμενη ανάρτηση, με χαρακτηριστική φωτογραφία), αλλά όπως και να το κάνουμε, συνολικά όλη η κατάσταση ήταν πολύ μπροστά σε σχέση με το δικό μας κέντρο...

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...