Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Πυρ, Γυνή και Θάλασσα (revisited)

~





Θα συνέβαινε κάποια στιγμή. Θα επέστρεφα στο θέμα "ελληνίδα γυναίκα". Υπήρξε το πρώτο θέμα που ανέπτυξα στο blog, λίγα χρόνια πριν, και είχα γράψει τότε πως "μου είναι ευχάριστο που κανένας δε διαβάζει το blog στην παρούσα φάση, γιατί μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα, χωρίς την έγνοια πως με διαβάζει κάποια φίλη ή γκόμενα".

Τα πράγματα έχουν αλλάξει σε έναν βαθμό όσο αφορά το blog και την αναγνωσιμότητα του, ωστόσο δεν θα έλεγα πως έχω αντίστοιχες έγνοιες. Ας διαβάσει το κείμενο όποιος/α θέλει και ας βγάλει ό,τι συμπεράσματα γουστάρει. Σε τελική ανάλυση, στο blog αυτό γράφω για την πάρτη μου. Υπάρχει κόσμος που του δείχνεις το φεγγάρι και κοιτάζει το δάχτυλο. Αντί να εστιάσουν στο περιεχόμενο του κειμένου, θα προσπαθήσουν να σκεφτούν τι ήταν εκείνο που ώθησε εμένα να το γράψω και θα δώσουν τις αντίστοιχες ερμηνείες τους. Για αυτή την μερίδα κόσμου δε μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα.

Αν νομίζετε πως το κείμενο αυτό είναι απλά μια στερεοτυπική ανάρτηση τύπου "άντρες vs γυναίκες", μπορείτε να σταματήσετε τώρα το διάβασμα και να πιάσετε στα χέρια σας κανένα Cosmopolitan. Δε θα αποκομίσετε το παραμικρό από εδώ μέσα, σας το εγγυώμαι. Ίσως να σας φανούν και ακαταλαβίστικα όσα γράφω. Το κείμενο αντανακλά τις δικές μου αντιλήψεις, όχι των "αντρών" στο σύνολο τους. Δε δίνω δεκάρα για το πως αντιμετωπίζει τις γυναίκες η πλειοψηφία του αντρικού πληθυσμού - ξέρω μόνο πως ορισμένα πράγματα δρουν συμπληρωματικά, και αν η πλειοψηφία των γυναικών γύρω μας είναι όπως είναι, αυτό οφείλεται στο ότι υπάρχει μια αντίστοιχη πλειοψηφία από άντρες που σκέφτονται και φέρονται σα μαλάκες συνεχώς.

Στο τέλος, η μία πλειοψηφία φτάνει να τρέφει την άλλη.







Η παλιά ανάρτηση εστίαζε σε ορισμένες γενικευμένες συμπεριφορές και αντιλήψεις γύρω από τις σχέσεις και το φλερτ, που τις έχω παρατηρήσει ιδιαίτερα στις ελληνίδες γυναίκες. Τόνιζα ωστόσο πως οι στάσεις που περιγράφω δεν είναι γενικές ούτε αφορούν το σύνολο των γυναικών - ευτυχώς για μας. Δεν ήταν και λίγες εκείνες που είχαν σχολιάσει τότε (εντός ή εκτός blog) πόσο "συμφωνούν" με τα λεγόμενα μου, ενώ είχα ακούσει και ορισμένα "ευχαριστώ" από κάποιες - κάτι που μου έκανε εντύπωση να πω την αλήθεια.

Για όσους δεν γνωρίζουν σε ποιά ανάρτηση αναφέρομαι, μπορείτε να τη δείτε εδώ. Το φονικό κουνέλι στις απαρχές του!

Αυτή τη φορά θα συνεχίσω από κει που άφησα. Με περισσότερες λεπτομέρειες. Και αρκετά οξύτερο ύφος. Εμπλουτισμένος από τα βιώματα των τελευταίων χρόνων, σχεδόν τέσσερα από τότε που ξεκίνησα το blog. Τέσσερα χρόνια που υπήρξαν ιδιαίτερα πλούσια ομολογώ. Είχα την τύχη να συναναστραφώ με ορισμένες πραγματικά πολύ ιδιαίτερες κοπέλες. Είχα όμως και την ατυχία να πέσω πάνω σε περιπτώσεις που με ξενέρωσαν όσο δε πάει άλλο - αποτέλεσμα, η ανάρτηση που διαβάζετε.

Για να προλάβω τυχόν βεβιασμένες αντιδράσεις, ας δηλώσω πως τα λεγόμενα μου στηρίζονται σε συγκεκριμένα μέτρα σύγκρισης. Μπορεί να καταδικάζω τις γυναικείες συμπεριφορές τύπου "Α" απλά και μόνο γιατί υπάρχουν οι συμπεριφορές τύπου "Β" που τις γουστάρω. Προβαίνω σε ορισμένες αξιολογικές κρίσεις που ίσως φανούν αυστηρές και απόλυτες, μη ξεχνάτε όμως, γίνονται έχοντας πάντα ως βάση το αντίθετο τους.

Να το πω με άλλα λόγια. Υπάρχουν εκεί έξω ορισμένα πραγματικά ωραία τυπάκια. Γυναίκες που αξίζουν πραγματικά, γυναίκες που κάνουν τη διαφορά. Είναι κρίμα ορισμένες άλλες (που δυστυχώς ανήκουν στην πλειοψηφία) να τους χαλάνε το όνομα. Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε εκείνες τις λίγες λοιπόν, οι οποίες, ευτυχώς, δεν συνιστούν αποκύημα κάποιας λογοτεχνικής φαντασίας - υπάρχετε πραγματικά. Ωστόσο είστε λίγες ρε γαμώτο. Λίγες.

Και αν εσύ φίλη αναγνώστρια, έχεις εντάξει από τώρα αυτόματα τον εαυτό σου στην "εκλεκτή μειοψηφία", αναρωτιέμαι αν θα σκέφτεσαι το ίδιο έχοντας διαβάσει το κείμενο ως το τέλος του...

Να ξεκαθαρίσω ακόμα κάτι σημαντικό: Αναφέρομαι στις νεαρές γυναίκες, όχι στις παντρεμένες, όχι σε όσες έχουν οικογένεια, όχι στις... γιαγιάδες (:P), ή δε ξέρω και γω τι. Επίσης δεν απευθύνομαι στις λεσβίες - οι τελευταίες αν μη τι άλλο έκαναν την επιλογή τους και δεν με απασχολούν.

Φωτιά και Γυναίκα λοιπόν, στην σύγχρονη Ελλάδα. Μέρος δεύτερο. Πάμε λοιπόν να βουτήξουμε στη θάλασσα της γυναίκας... Ποιός ξέρει τι ψάρια θα συναντήσουμε...








Το Σαχλαμάρι


Πρόκειται για είδος ψαριού που ευδοκιμεί στα ζεστά νερά, σε πολλές χώρες του κόσμου. Tου αρέσει να κολυμπάει με νάζι στην επιφάνεια, όπου λυγίζει με χάρη το ευλύγιστο κορμί του, μπρος, πίσω, και πάλι μπρος, μέχρι να τραβήξει την προσοχή όλων. Το σαχλαμάρι αν και ψάρι έχει φιδίσιο σώμα και πολύχρωμη ουρά. Είναι αρκετά φιλικό και συχνά χαχανίζει, αφήνοντας χαριτωμένες μπουρμπουλήθρες φαιάς ουσίας να γλιστρήσουν από το θελκτικό του στόμα.

Το σαχλαμάρι γνωρίζει πως είναι ιδιαίτερα όμορφο και πως μπορεί να σύρει από πίσω του τα περισσότερα αρσενικά σαν μαγνήτης - αρκεί να το θελήσει. Τα εννιά στα δέκα σαχλαμάρια δεν έχουν βιώσει ποτέ στη ζωή τους μεγάλα διαστήματα μοναξιάς - πάντα κάποιος θα υπάρχει για να τους παρέχει απλόχερα το ενδιαφέρον του.

Συνοπτικά, το σαχλαμάρι δε χρειάζεται να προσπαθήσει και ιδιαίτερα. Ούτε υπάρχει λόγος να αναπτύξει το πνεύμα ή το νου του - η εντυπωσιακή εξωτερική του εμφάνιση είναι αρκετή για να περιστοιχίζεται από κόσμο.

Σταδιακά μπορεί να αναπτύξει απόψεις και θέσεις γύρω από διάφορα ζητήματα, λίγο πολύ όμως οι απόψεις αυτές απλά αντανακλούν τις αντιλήψεις του περίγυρου της, ενίοτε και των συντρόφων της. Και αν ο νέος σύντροφος-γκόμενος έχει πολύ διαφορετικές απόψεις από τον προηγούμενο, το σαχλαμάρι τινάζει το φιδίσιο του κορμί, ελίσσεται με χάρη και τροποποιεί τις απόψεις του με μαεστρία, ώστε να ταιριάξουν με τα νέα δεδομένα.





Το σαχλαμάρι είναι πολύ ευχάριστο στην όψη, όχι όμως και για να το ακούς. Φημολογείται πως όποιος ακούσει το σαχλαμάρι να μιλάει για ώρα, κατά πάσα πιθανότητα θα τον πάρει ο ύπνος. Έχει ειπωθεί πως η απαγγελία και η αποστήθιση ενός λεξικού, λέξη προς λέξη, παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Γι' αυτό συνήθως το σαχλαμάρι αποφεύγει να λέει πολλά όταν γίνεται μια σοβαρή συζήτηση. Κρίμα να χαλάσει την εντύπωση που προκαλεί ούτως ή άλλως με τα looks της. Θα σου πει ωστόσο πως "συμφωνεί" μαζί σου αν θεωρήσει πως είπες κάτι έξυπνο.

Τα σαχλαμάρια μπορεί να μιλάνε ατελείωτες ώρες μεταξύ τους, η μία με την άλλη, όταν όμως ξεφεύγουν από τα νερά τους προτιμούν να κρατάνε το στόμα τους κλειστό - το ένστικτο τους λέει πως έτσι θα έχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχουν τον στόχο τους. Και το ένστικτο δεν τα γελάει ποτέ.

Τις περισσότερες φορές, αν το σαχλαμάρι αναπτύξει προσωπικότητα, χαρακτήρα και ήθος, αυτό πρόκειται για τυχαίο γεγονός. Συνήθως όμως δε γίνεται ποτέ. Τι να την κάνεις την προσωπικότητα όταν έχεις κωλάρα και βυζάρες, σωστά?

Να ξέρεις σαχλαμάρι, αν σε προσεγγίζω, το κάνω απλά γιατί με καυλώνεις σαν γκόμενα. Τίποτα περισσότερο. Αν πάλι δεν σε προσεγγίζω, είναι επειδή δεν θέλω να ανήκω και γω στις στρατιές των οπαδών σου και να σκορπάω τον χρόνο μου τρέχοντας από πίσω σου - υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, λιγότερο λαμπερές ίσως, αλλά πολύ περισσότερο γευστικές και ουσιώδεις...



ναι είσαι όμορφη. και αυτό είναι το πρώτο που θα δω σε σένα - ούτε το πνεύμα σου, ούτε το μυαλό σου.



Το Καλαμάρι - Η Ελληνική Εκδοχή του Σαχλαμαριού



Η ελληνική παραλλαγή του Σαχλαμαριού έχει πολλά κοινά με την "διεθνή", υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική διαφορά: Το εγχώριο Σαχλαμάρι δεν είναι απαραίτητα όμορφο. Στην καλύτερη περίπτωση το λες "συμπαθητικό" ή "αξιόλογο" ή (για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους) "γαμήσιμο".

Ωστόσο αυτό είναι αρκετό για να ωθήσει το εγχώριο Σαχλαμάρι στην αγαπημένη του συμπεριφορά: να καβαλάει με ζέση ένα μεγάλο κομμάτι ξύλο που συχνά βρίσκει στον βυθό της θάλασσας, ενίοτε ένα απλό καλάμι. Η ευκολία με την οποία καβαλάει το καλάμι είναι παροιμιώδης. Από κει παίρνει και το όνομα του. Στο εξής λοιπόν θα το αποκαλούμε "καλαμάρι".

Το Καλαμάρι τη βρίσκει τόσο καβαλώντας το καλάμι που ανέφερα, που συχνά προτιμάει αυτό από έναν πραγματικό άντρα. Πολύ εύκολα ερμηνεύει συμπεριφορές προσέγγισης από άντρες ως "πέσιμο". Και εξίσου εύκολα πουλάει μούρη ή κάνει "παιχνίδια" με τέτοιους άντρες, συχνά δείχνοντας τους το ακριβώς αντίθετο από κείνο που θα ήθελε να της δείχνουν εκείνοι: κοινώς, το παίζει δύσκολη. Κάπως έτσι αισθάνεται η ίδια πως είναι πολύ σπουδαία γκόμενα, επάξια με εκείνες τις πραγματικά όμορφες στις οποίες τόσο θα ήθελε να μοιάζει.

Το Καλαμάρι μιλάει ταυτόχρονα σε δύο γλώσσες. Στην επίσημη και την ανεπίσημη. Σύμφωνα με την πρώτη γλώσσα, "δεν αντέχει τους λιγούρηδες", την εκνευρίζουν και την απωθούν. Σύμφωνα με τη δεύτερη, τη βρίσκει αφάνταστα κάθε φορά που παρουσιάζεται ένας τέτοιος, γιατί συμβάλει στο να καβαλήσει το καλάμι με ακόμα μεγαλύτερη θέρμη. Και αν δεν υπάρχει κάποιος πέφτουλας στον ορίζοντα? Ε, τότε μπορεί απλά να εφεύρει κάποιον.

Δεν χρειάζεται να της χώνεται πολύ ο άλλος. Αρκεί να δείχνει μια οποιαδήποτε συμπεριφορά προσέγγισης. Αυτό είναι αρκετό για το Καλαμάρι ώστε να τον τοποθετήσει στη λίστα "εκείνων που την γουστάρουν" και να αρχίσει μετά τις λόξες.








Η Ιστορία της Στραβομάρας


Υπάρχει ένα όριο ανάμεσα στην απλή προσέγγιση από τη μία και στο χοντρό πέσιμο από την άλλη, αλλά τα Καλαμάρια συχνά αδυνατούν να το διακρίνουν. Υπάρχουν τόσες μορφές προσέγγισης όσες και οι άνθρωποι σχεδόν. Ακόμα και αν στις μισές από αυτές ενυπάρχουν οι ερωτικές βλέψεις ως ενδεχόμενο, οι συμπεριφορές δεν παύουν να ποικίλουν.

Το Καλαμάρι μας όμως έχει κάποια θέματα με την όραση του και βλέπει παντού τα ίδια - ίσως φταίει γιατί το ένα μάτι του βρίσκεται στη μία πλευρά, το άλλο στην άλλη. Είναι αρκετό για το καλαμάρι ένα απλό "πάμε για έναν καφέ?" από την πλευρά του άλλου για να σκεφτεί πως "με γουστάρει αυτός, με θέλει". Αυτό βλέπει γιατί αυτό θέλει να δει. Και μετά θα αρχίσει να χορεύει διάφορα έξαλλα, παλαβά, ακατανόητα νούμερα, πλατσουρίζοντας μέσα στο νερό, μπρος, μέσα έξω, μία κρύο, μία ζέστη, το καλαμάρι κάνει τα παράξενα του αφήνοντας τον άντρα με την απορία ζωγραφισμένη πάνω του: "Μα καλά, βλαμμένη είναι?"

Εδώ χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε κάτι σημαντικό, για το καλό της ανθρωπότητας: Μπορεί όντως το καλαμάρι μας να έχει κάποια ελκυστικά στοιχεία πάνω του! Ο άντρας που το προσεγγίζει σαφώς τα έχει προσέξει και ενδεχομένως τα βρίσκει αρεστά. Ίσως λοιπόν, ναι, όντως μπορεί να "γουστάρει" ο άλλος! Μεταξύ μας, αν δε γνωρίζονται πολύ μεταξύ τους, συνήθως αυτό συμβαίνει. Είναι αρκετό όμως αυτό για να τον τοποθετήσουμε στους "θαυμαστές"? Για να τον θεωρήσουμε "δεδομένο"? Για να πούμε "εντάξει, τον έχουμε αυτόν τώρα"?








Ρε συ καλαμάρι μου. Μπορεί να έχεις κάποια ελκυστικά στοιχεία πάνω σου. Ωραία μάτια ας πούμε, ή έναν αξιοχούφτωτο πισινό. Θεωρείς αυτές τις αρετές αρκετές για να κάνουν τον άλλο να σε θέλει? Να σε επιθυμεί πραγματικά? (πέρα από το να σου ρίξει έναν πούτσο ξέρω γω, με το συμπάθειο). Να ενδιαφέρεται γι' αυτό που είσαι κατά βάθος? Το ότι μπορεί να φέρεσαι σαν ηλίθια, ή το ενδεχόμενο να μην είσαι ικανή να αρθρώσεις πέντε προτάσεις που να παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον, θεωρείς αυτά πως είναι ήσσονος σημασίας?

Σύμφωνοι. Μπορεί να σε βρήκε ελκυστική σε αρχική βάση ο άλλος. Ε και? Τον κώλο σου βρήκε ελκυστικό, όχι εσένα. Όσο φέρεσαι έτσι, όσο καβαλάς ανελέητα το καλάμι, πίστεψε με, όχι μόνο θα πάψει να ασχολείται μαζί σου, αλλά θα γίνεις παράδειγμα προς αποφυγή.

Καλαμαράκια μου, να μην είχατε γεμίσει τις θάλασσες μου, πόσο πιο ανάλαφρες θα ήταν οι βουτιές μου.....


δική μου γελοιογραφία



Ο Μύθος του "Δεδομένου"



Τα καλαμάρια - κοινώς, η μέση ψωνισμένη Ελληνίδα - πιάνουν τον εαυτό τους να σκέφτεται συχνά με όρους "δεδομένου" και "μη-δεδομένου". Σε αυτό το αμάλγαμα του ψώνιου και της ανασφάλειας, που συνιστά την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους, προσθέτουν δόσεις από θεωρίες "παίξε το λίγο δύσκολη και θα κερδίσεις τον άντρα που θες" και λοιπές παπαροσύνες που συχνά γίνονται πολύ πιασάρικες σε μικρά κοριτσάκια - μικρά στην ηλικία ή στο μυαλό.

Είναι συχνό το φαινόμενο μια γυναίκα που περιστοιχίζεται από άντρες να σκαλώνει με εκείνον που την έχει περισσότερο γραμμένη. Τους άλλους πάλι, τους αφελείς που εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους, τους τοποθετεί στο ράφι - ας υπάρχουν εκεί προς το παρόν και αν χρειαστούν, ίσως να απλώσουμε το χέρι και να πάρουμε κάποιον, κάποτε.

Κατ' αντιστοιχία, οι ίδιες συχνά μπορεί να πουλάνε μούρη ή να το παίζουν δύσκολες σε εκείνον που γουστάρουν περισσότερο. Αλλιώς φοβούνται πως θα εκτεθούν, πως εκείνος θα τις θεωρήσει "δεδομένες" και "εύκολες" και, τελικά, θα τις αφήσει για κάποια άλλη.

Εν ολίγοις, έχουμε να κάνουμε με το αξιομνημόνευτο φαινόμενο να προσπαθείς να δένεσαι (συναισθηματικά και ερωτικά) με κάποιον που σε... έχει χεσμένη. Σε γουστάρω επειδή με γράφεις. Σε γράφω, άρα οφείλεις να με γουστάρεις. Συγχαρητήρια, και εις ανώτερα.

Αναρωτιέμαι: αν σταματήσω να σε έχω γραμμένη, θα πάψεις και συ να ενδιαφέρεσαι για μένα?








Λοιπόν, ακούστε να δείτε. Οι άνθρωποι που επιλέγω για φίλους, φίλες και σχέσεις, είναι άνθρωποι με τους οποίους αισθάνομαι όμορφα. Όχι εκείνοι που με γράφουν! Και αν ενδιαφέρομαι για μία κοπέλα, το θεωρώ γελοίο να της δείξω το αντίθετο! Με αυτή τη λογική, ακόμα και σε σχέση να είμαστε, θα προχωράει η σχέση μόνο όσο έχω την κοπέλα σε μια μόνιμη αμφισβήτηση και αμφιβολία! Μία σχέση που θα βασίζεται συνοπτικά όχι στην αμοιβαία συμπλήρωση, αλλά στην εκμετάλλευση της αδυναμίας του άλλου.

Η λογική του "δεδομένου" είναι λογική που αντιστοιχεί στην εποχή της γενικευμένης ανασφάλειας, του μαζικού κομπλεξισμού και των fast food σχέσεων. Κοπέλες που σκέφτονται έτσι είναι βαθύτατα αβέβαιες για τον εαυτό τους και σκαλώνουν με τα άτομα που καθρεφτίζουν αυτή την αβεβαιότητα. Θεωρούν ίσως πως αν κερδίσουν εκείνον που τις έχει γραμμένες, τότε μπορούν να κερδίσουν τα πάντα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πια, είναι τέλειες και άψογες σε όλα, μπορούν να κατακτήσουν τον πλανήτη όλο.

Και έτσι θα βάζουν στην άκρη τα άτομα που θα εκδηλώσουν ένα ειλικρινές ενδιαφέρον απέναντι τους. Ή μπορεί να τους προτιμήσουν απλά για "φίλους" τους. Και θα συνεχίζουν να σκαλώνουν με τον κάθε καραγκιόζη. Για πολλά χρόνια αυτό... Μέχρι κάποια μέρα, μελλοντικά, να καταλήξουν στην καρέκλα κάποιου ψυχαναλυτή, στον οποίο και θα αφηγούνται δυστυχείς πόσο οι άντρες τις έχουν "απογοητεύσει", βυθισμένες στη μοναξιά τους.

Όσο αφορά τον "δεδομένο"? Αν ξέρει τι ζητάει. Και αν δεν διακατέχεται ο ίδιος από συμπλέγματα ανασφάλειας και κολλήματος με γυναίκες που τον έχουν γραμμένο... Τότε να είστε βέβαιες πως θα αποχωρήσει - και δεν θα ασχοληθεί ποτέ ξανά μαζί σας.








Είσαι με Άλλην? Σε Γουστάρω!



Φαινόμενο να γουστάρει μία γυναίκα κάποιον μόνο στις περιπτώσεις εκείνες που αυτός είναι σε σχέση. "Τώρα που δεν μπορώ θεωρητικά να τον έχω, τον θέλω πολύ περισσότερο", θα σου πουν! (τώρα που το σκέφτομαι, σιγά μη στο πουν). Τους βγαίνει και όλο το σύμπλεγμα της γυναίκας-αρπάχτρας, συνδυάζεται ιδανικά και την υποβόσκουσα τους ανασφάλεια, βάλτε και ένα ναρκισσιστικό σύμπλεγμα μέσα και έχει δέσει το γλυκό. Γιατί το να κάνω να με θέλει ένας ελεύθερος δεν είναι και κάτι φοβερό, σωστά?

Να με θέλει όμως ένας δεσμευμένος, ω, αυτό μου υψώνει τον ναρκισσισμό μου στα ύψη! Μα ποιά είμαι τέλος πάντων, όλους τους κάνω δικούς μου?

Περιττό να πούμε βέβαια πως αν κάνει τελικά κάτι με τον δεσμευμένο, αν εκείνος πείσει την γυναίκα πως πλέον θέλει εκείνην και μόνο εκείνην, πιθανό αυτή να ξενερώσει. Τι την άφησες την πρώην σου ρε φίλε?



αμέ, να το κάνετε, ασφαλώς και μπορείτε - να το κάνετε σωστά όμως.



Ο "κυνηγός" και το "θήραμα"



Συμπληρωματική στις πάνω ανοησίες είναι και η παραπλήσια ανοησία πως η γυναίκα οφείλει να είναι το θήραμα και ο άντρας ο κυνηγός. Αν εγώ λοιπόν έχω δεχτεί 100 χυλόπιτες σε έναν μήνα, οφείλω να συνεχίζω να "κυνηγάω" γιατί έτσι προστάζει ο ρόλος μου. Αν δεν το κάνω, η γυναίκα θα με αντιμετωπίσει σαν φλούφλη, ξενέρωτο, που τα περιμένω όλα απ' αυτήν. Γιατί οι άντρες οφείλουμε να χωνόμαστε συνέχεια, σωστά? Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει από γυναίκες να μας λένε "τόλμα, τι έχεις να χάσεις?", "μη διστάζεις, προχώρα!", "δώσε ένα φιλί!", "αγκάλιασε τη!", "πες της πόσο όμορφη τη θεωρείς!", "κάνε το επόμενο βήμα!" και άλλα σχετικά. Σε τελική ανάλυση "που χάθηκαν οι άντρες"? Εμπρός σύντροφοι, μη κωλώνετε, στο κυνήγι!

Τι έχω να χάσω μωρέ, σωστά. Εμείς οι άντρες ως γνωστόν είμαστε ατόφιοι, ατσάλινοι, μπορούμε να δεχτούμε άπειρες απορρίψεις και να μη μας πειράξει καθόλου. Απλά να "πάμε στην επόμενη". Γιατί αντιμετωπίζουμε κάπως έτσι τις γυναίκες, σαν νούμερα σε μια λίστα, σωστά? Σαν "πουκάμισα". Από την μία στην άλλη. Ε, αν χωθώ σε δέκα, η μία θα μου κάτσει στο τέλος, ναι? Και ασφαλώς οι προηγούμενες εννιά που με απέρριψαν δεν θα έχουν καθόλου επηρεάσει την συμπεριφορά μου: θα συνεχίζω να διεκδικώ τις γυναίκες με το ίδιο σθένος και την ίδια αποφασιστικότητα. Γιατί είμαι άντρας εγώ, και εμείς δε μασάμε πουθενά, δε βιώνουμε απόρριψη, ούτε νιώθουμε πόνο.

Και αν τελικά με έχει καταβάλλει κάπως συναισθηματικά.... Αν μου βγει μια ανασφάλεια και προσεγγίσω την γυναίκα με μια σχετική αβεβαιότητα... Η γυναίκα θα το καταλάβει - και θα ξενερώσει! "Εγώ θέλω τον άντρα στιβαρό, τι είναι αυτές οι ευαισθησίες? Εγώ θέλω σιγουριά! Διεκδίκησε με μέχρι τέλους, και αν σε φτύνω και λίγο, μη σταματάς, το κάνω για καλό!"

Δε μένει λοιπόν παρά να επιμένεις, ακλόνητος, μέχρι τελικής πτώσεως... Αλλά, συγχωρέστε με, το ξέχασα. Υπάρχει και η θεωρία του "δεδομένου". Αν επιμένεις, θα σε θεωρήσει δεδομένο. Πρέπει λοιπόν να τη γράψεις και συ με τη σειρά σου.

Συνοπτικά, χρειάζεται να μη μασάς πουθενά, να της δείχνεις με σθένος το ενδιαφέρον σου, αλλά παράλληλα να την έχεις γραμμένη στ' αρχίδια σου.

Και αν εσείς βγάζετε άκρη απ' αυτά, να μου τρυπήσετε τη μύτη. Όσο αφορά τον εαυτό μου, προτιμώ να κάνω μια βόλτα να πάρω λίγο καθαρό αέρα...








Ευχάριστο Διάλειμμα: Τα Μαναριδάκια



Θέλω να αλλάξω λίγο το ύφος και το περιεχόμενο τώρα... Και να μιλήσω για μια κατηγορία γυναικών που αγαπώ πραγματικά - θα τις παρομοιάσω κι αυτές με ψαράκια.

Αγαπούμε τα χαριτωμένα εκείνα ψάρια που έχουν καταγραφεί ως "μαναρίδες" ή "μαναριδάκια". Γνωρίζουν πως να ελίσσονται πέρα από κόμπλεξ και συμπλέγματα - και τα ψάρια που μπορούν και ελίσσονται ξέρουν από κολύμπι. Όπως μια όμορφη συζήτηση μεταξύ δύο ανθρώπων ποτέ δεν ακολουθεί μια ευθεία γραμμή, αλλά παίρνει δεκάδες στροφές και γεννάει άφθονα παρακλάδια, έτσι και τα μαναριδάκια δε σταματούν ποτέ να γυροφέρνουν, δεν βαδίζουν στον ίδιο πάντα δρόμο. Κάθε ευθεία είναι μια ψευδαίσθηση.

Τα μαναριδάκια αγαπούν τη γλώσσα του σώματος. Με τις κεραίες τους λαμβάνουν ουκ ολίγα σήματα, τόσο τα λεκτικά όσο και τα μη λεκτικά, και γνωρίζουν πως να ανταποκρίνονται ανάλογα σε αυτά. Κατέχουν τι σημαίνει η λέξη επικοινωνία, κατέχουν τι σημαίνει η λέξη επαφή. Θυμίζουν τους χορευτές που μπορούν και αντεπεξέρχονται στον διαφορετικό ρυθμό κάθε τραγουδιού, χωρίς να χάνουν τον ειρμό τους, χωρίς να χάνουν την ανάσα τους - παρά μόνο για λίγο, όταν ανταλλάσσουν το φιλί τους.

Τα μαναριδάκια είναι η αλμύρα και ο ήλιος και η θάλασσα μαζί. Είναι τα λιγοστά, μα τόσο ξεχωριστά μας καλοκαίρια, καταμεσής των άφθονων χειμώνων μας.









Προσοχή, Γλιστράει



Επιστρέφουμε στο αγαπημένο μας ψάρι. Ενίοτε το εγχώριο Καλαμάρι μετασχηματίζεται σε μια ενδιαφέρουσα ποικιλία, την οποία συναντούμε σε ιδιαίτερα θερμά νερά, από κείνα που βράζουν και κοχλάζουν: το Καυλωμάρι. Το Καυλωμάρι έρχεται σε δύο μορφές, μια νεαρότερη και μια μεγαλύτερη.

Τα νεαρότερα καυλωμάρια, κατά μέσο όρο στο διάστημα ανάμεσα στα 17 και 27 χρόνια, με έμφαση στο φοιτητικό στάδιο, είναι πολύχρωμα και τσαχπίνικα. Αναδύουν μια ιδιαίτερη ουσία πίσω τους (σαν σύννεφα υδάτινου ατμού, σαν δροσερό, αέρινο κύμα ή σαν κλανιά - μετά συγχωρήσεως). Η ουσία είναι όμοια με το άρωμα του έρωτα, όποιος την οσμίζεται τρέχει ενθουσιασμένος ξωπίσω τους. Η ουσία είναι το άρωμα της ίδιας της ζωής.

Δυστυχώς όμως τα νεότερα καυλωμάρια δεν έχουν απόλυτο έλεγχο στις κινήσεις τους. Πολύ εύκολα λοιπόν θα τα δεις να επιδίδονται σε αυθόρμητες σεξουαλικές πράξεις, συχνά με παραπάνω από έναν συντρόφους. Λέγοντας "παραπάνω από έναν συντρόφους" δεν εννοώ "ταυτόχρονα", αλλά "παράλληλα" - επειδή όμως οι περισσότερες δεν έχουν την ωριμότητα να συνάψουν υπεύθυνα εκείνο που λέμε "ελεύθερες σχέσεις", απλά καταφεύγουν στην κλασική διέξοδο του κέρατου. Θα τις δεις λοιπόν να έχουν σχέση με έναν, να τον κερατώνουν με έναν άλλο, μετά να μετανιώνουν, στη συνέχεια να συνάπτουν σχέση με τον δεύτερο, για να συνειδητοποιήσουν μετά πως "δεν ήταν αυτό που έψαχναν", γι'αυτό λοιπόν καταφεύγουν σε έναν τρίτο, κ.ο.κ. (άσχετο αλλά αυτό το "κοκ" πάντα μου θύμιζε τα γλυκά, τα κοκάκια, ξέρετε). Και συνήθως θα πουλάνε παραμύθια σε όλους.

Μέσα σε όλο το χάος προσπαθούν να διαμορφώσουν "κοσμοθεωρίες" και να βάλουν έτσι τα πράγματα σε τάξη μέσα στο μυαλό τους. Αλλά στα συγχυσμένα καυλωμάρια το μυαλό έρχεται πάντα δεύτερο και αναπτύσσεται πολύ πιο αργά σε σχέση με τις ξέφρενες ορμόνες.



"αχ, είσαι τόσο καλό παιδί, έλα να κάνουμε παρεούλα!"


Υπάρχουν άφθονα θηλυκά, και ασφαλώς εξίσου άφθονα αρσενικά συγχυσμένα καυλωμάρια. Το ιδανικό μάλλον είναι να σμίγουν τα μεν με τα δε - τουλάχιστον θα είναι εξίσου καυλωμένοι και μπερδεμένοι και οι δύο. Από το να είναι μόνο ο ένας έτσι και να βασανίζει τον άλλο, καλύτερα.

Και αν δε καταφεύγουν στη μία σχέση μετά την άλλη, μπορεί απλά να φλερτάρουν με όλον τον κόσμο. Λίγο φλερτ εδώ, λίγη τσαχπινιά εκεί, και αν μας κάτσει και κανένα πήδημα στο ενδιάμεσο γιατί όχι. Όλα είναι έρωτας μωρέ. Ο αυθορμητισμός βασιλεύει - και αν πεις και καμιά κουβέντα παραπάνω και δώσεις στον άλλον την εντύπωση πως τον γουστάρεις, σιγά μωρέ, ούτως ή άλλως οι πάντες αυτό δεν κάνουν? Όλοι γουστάρουμε ο ένας τον άλλον, και αν ήταν στο χέρι μας, θα επιδιδόμασταν σε ένα ξέφρενο συλλογικό όργιο, οι πάντες με τους πάντες!

Προσοχή μόνο μη βρεθεί κάποιος που έχει πάρει το καυλωμάρι περισσότερο σοβαρά - αν προσπαθήσει να το πιάσει, θα του γλιστρήσει μέσα από τα χέρια!







Δυστυχώς η κυρίαρχη στάση ενός μεγάλου ποσοστού των αντρών απέναντι στις γυναίκες έχει εξαπλωθεί πλέον και στο γυναικείο φύλο και τη συναντάς ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες. Όπως έγραφα στην αρχή - το ένα φέρνει τ' άλλο. Αν σου δείξει ένα ενδιαφέρον μια γυναίκα, κάνει κάποιες κινήσεις ή πετάξει ορισμένες ατάκες με τις οποίες ίσως σκαλώσεις, δε σημαίνει πως γυρεύει κάτι από σένα - πέρα από εκείνην την παροδική επιβεβαίωση, αυτό το εφήμερο φλερτ, του οποίου και είσαι ένας από τους πολλούς παραλήπτες. Ή απλά είναι υπερβολικά αυθόρμητη και αφελής και δε συνειδητοποιεί τι λέει. Δεν καταλαβαίνει πως υπάρχει ακόμα κόσμος εκεί έξω που παίρνει κάποια πράγματα στα σοβαρά...

Συνοπτικά: Τα καυλωμάρια είναι καλά, ωστόσο είναι αδύνατο να τα αντιμετωπίσεις με σοβαρότητα. Όταν μεγαλώσουν, όταν ωριμάσουν, όταν έχουν φάει αρκετούς πούτσους και γυρέψουν κάτι περισσότερο ουσιώδες, τότε ίσως τη δουν αλλιώς...







Τα Λαυράκια....



Χρειάζεται εδώ μια διευκρίνηση: Το καυλωμάρι που δεν είναι μπερδεμένο και ξέρει τι θέλει μας αρέσει. Συνήθως το συναντάς σε μεγαλύτερες ηλικίες. Τις περισσότερες φορές σε γυναίκες που έχουν περάσει το στάδιο της "μαθητευόμενης/φοιτήτριας" και έχουν εισέλθει στο επόμενο στάδιο, εκείνο του επαγγέλματος, το οποίο από τη φύση του απαιτεί μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Το πάνω φυσικά δεν είναι απόλυτο, η τάση όμως υπάρχει - ευτυχώς.

Οι γυναίκες αυτές δεν αντιμετωπίζουν θέματα με την (αδιαμφισβήτητη) σεξουαλικότητα τους, και αγαπούν τους άντρες που την αποδέχονται με τον σωστό τρόπο. Έχουν αφήσει πίσω τους τους μύθους περί "φιλίας αντρών-γυναικών", ή πιο σωστά, ξέρουν να τους τοποθετούν στη σωστή τους βάση. Δεν υπάρχει τίποτα πιο φυσικό από την αποδοχή της σεξουαλικής σου επιθυμίας, είτε είσαι άντρας, είτε γυναίκα. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζουν τι θέλουν και δε μπαίνουν σε διαδικασία να κάνουν "παιχνίδια" ή να αισθάνονται συνέχεια ενοχές με τις επιλογές τους. Αν ενδιαφέρονται το δείχνουν, αν δεν ενδιαφέρονται δεν το δείχνουν, πάντα κρίνοντας και από την συμπεριφορά του άντρα που έχουν απέναντι τους. Χωρίς αμφισημίες, χωρίς αντιφατικά μηνύματα, χωρίς μπερδέματα, χωρίς κομπλεξισμούς. Απλά και όμορφα.

Αυτού του τύπου τις γυναίκες τις αποκαλούμε και "λαυράκια". Τυχερός όποιος τις ψαρέψει! (ή όποιον παρασύρουν σαν γοργόνες στον όμορφο βυθό τους).








Τα Ψάρια-Φιλενάδες



"Πω ρε φίλε, έριξα το δίχτυ μπας και ψαρέψω καμιά γκόμενα της προκοπής και μου βγήκε ένα ψάρι-φιλενάδα!"

"Πέτα τη! Πέτα τη πίσω στο νερό!"

Φανταστικός διάλογος για μια πολύ πραγματική κατάσταση. Πόσες και πόσες φορές δε παρατηρούμε μια γυναίκα να κάνει σχέση με έναν τύπο με τον οποίο ξεσκίζονται στο σεξ, αλλά από επικοινωνία μηδέν, τίποτα. Αλλά δεν υπάρχει πρόβλημα, "για να επικοινωνώ έχω τους φίλους μου", σωστά?

Όχι. Απλά είσαι ηλίθια.



η φίλη σου η Μιμίκα, ενώ εμφανίζεται αυθόρμητα μπροστά σου με το σουτιέν - είναι επειδή νιώθει άνετα μαζί σου, ξέροντας πως την βλέπεις μόνο φιλικά.


Έχω μιλήσει εκτενώς παλιότερα για το θέμα της φιλίας ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες. Συνοπτικά: είναι κάτι βαθύτατα σχετικό και εξαρτάται από παράγοντες όπως: η έλξη που σου ασκεί ο άλλος/η (όσο περισσότερη η έλξη, τόσο πιο απίθανη μια αμιγώς αν-ερωτική φιλία μεταξύ σας), η φάση στην οποία γνωρίζεστε (αν για παράδειγμα βρίσκεστε ήδη σε σχέση ή όχι), η κοινωνική ζωή του καθένα (όσο περισσότερες γνωριμίες κάνει κάποιος σε τακτική βάση, τόσο ευκολότερα μπορεί να αφήσει κάτι που γνώρισε για κάτι "καλύτερο"), το status, η ηλικία (ρωτήστε έναν φοιτητή 20 χρονών να σας μιλήσει για φιλία και ρωτήστε έναν 35αρη), τα κοινά βιώματα (ευκολότερο να είσαι "μόνο φίλος" με μια γυναίκα που γνωρίζεστε χρόνια, παρά με κάποια που γνωρίζεις λίγο)...

Μεταξύ μας κορίτσια, η καραμέλα του "σε βλέπω φιλικά" είναι παρωχημένη. Δεν είναι τυχαίο πως οι 9 στις 10 κοπέλες που ξεστομίζουν την συγκεκριμένη ατάκα ουσιαστικά ξεκόβουν εντελώς από τον άλλο στη συνέχεια! Φαντάσου να μη τον θεωρούσε και "φίλο" της δηλαδή. Στην πραγματικότητα αυτό που σημαίνει η συγκεκριμένη φράση είναι: "κοίταξε, δεν θα είχα πρόβλημα να πηγαίναμε για καφέ μια φορά στα τόσα σε φιλικό πλαίσιο, αλλά ως εκεί - αλλά μεταξύ μας, αν εσύ με γουστάρεις, ούτε αυτό είναι δυνατό".

Κάποιες φορές μόνο τυχαίνει και ισχύει όντως, να βλέπει μόνο σαν φίλο της η άλλη κάποιον - αλλά εδώ μιλάμε για εξαιρέσεις.



η κολλητή μου η Νανά, σε αυθόρμητη φωτογράφιση. μετά της άλειψα και λάδι, και αφού το έκανα αυτό, πήγα στο δωμάτιο μου και κοιμήθηκα - την βλέπω σαν "φίλη" μου βλέπετε.


Ακόμα πιο αστεία είναι η καραμέλα του "μα, νόμιζα πως με έβλεπες σαν φίλη". Ναι, σε ξέρω 2 μήνες, σε προσεγγίζω και όλα αυτά επειδή σε βλέπω σαν φίλη. Παρεούλα ψάχνω μωρέ. Μια φιλενάδα να βγαίνουμε και να μιλάμε για τα γκομενικά μας. Να μου λέει για το αγόρι της, πόσο άσχημα της φέρεται, και εγώ να την πιάνω από το χέρι, να της κάνω πατ-πατ και να της λέω "πόσο σε καταλαβαίνω, υπομονή, όλα θα πάνε καλά". Ποιός ξέρει, ίσως να της γνωρίσω και κανέναν δικό μου φίλο! Όλα για την φιλενάδα μου! Και στο μεταξύ εγώ θα μένω μόνος, να αναλογίζομαι πόσο μαλάκας είμαι.

Εγώ εξάλλου δεν έχω ανάγκες ή επιθυμίες, όχι. Δε βλέπω μια γυναίκα σε σένα, όχι, βλέπω κάτι ουδέτερο. Είμαι ο καλός φίλος όλων των γυναικών, ο άνθρωπος με τον οποίο θα αναπληρώσουν τα κενά που τους αφήνει ο γκόμενος τους. Αν το αγόρι μου φέρεται άσχημα, έχω τον φίλο μου να μου φερθεί ωραία. Αν το αγόρι μου με έχει γραμμένη, ο φίλος μου θα ενδιαφερθεί. Αν το αγόρι μου δεν επικοινωνεί μαζί μου, θα επικοινωνώ με τον φίλο μου. Αν το αγόρι μου πάει με άλλη, ο φίλος δε θα με αφήσει για άλλη (μεταξύ μας: θα σε άφηνα).

Δυστυχώς από ένα σημείο και έπειτα δεν μπορούμε να γινόμαστε μοχλός της διχασμένης σκέψης κάθε ανώριμης γκόμενας, που αντί να την εξιτάρουν οι άντρες με τους οποίους έχει τη δυνατότητα να επικοινωνεί σε βάθος, προτιμάει τον κάθε μαλάκα καραγκιόζη μόνο και μόνο γιατί "την καυλώνει", ενώ το θέμα της διαπροσωπικής επαφής το τοποθετεί απλά σε επίπεδο "φιλίας".

Και, για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους: εμείς τα "καλά παιδιά", εμείς οι "φίλοι", είμαστε ικανοί να σε φέρουμε 100 φορές περισσότερο σε οργασμό από τον κάθε μαλάκα πίθηκο που επιλέγεις να χεις στο πλευρό σου...



πείτε ότι δίνετε ραντεβού με την συγκεκριμένη κοπέλα - αν εκείνη ψάχνει να βρει ένα "φιλαράκι" για να ακούει τα προβλήματα της (ενώ είναι σε σχέση με άλλον), γιατί θα πρέπει να είστε εσείς αυτό το "φιλαράκι"? 



Λίγο Πριν το Τέλος



Ώρες ώρες αισθάνομαι πως σας βαρέθηκα ρε κορίτσια. Με κούρασε η ανωριμότητα σας, με ταλαιπώρησε η βλακεία σας. Αναζητάτε αιώνιους κυνηγούς? Γουστάρετε σχέση ή μόνο σεξ? Θέλετε άτομα που να επιβεβαιώνουν την ατελείωτη σας ανασφάλεια? Ή μήπως αναζητάτε έναν "φίλο"? Μήπως ξέρετε και οι ίδιες τι θέλετε τελικά?

Ψιτ, εσύ. Που τα περιμένεις όλα από τον άλλον πάντα. Γιατί δεν κουνάς λίγο τον κώλο σου, να κάνεις και συ κάτι, αν ενδιαφέρεσαι? Ή μήπως έχεις βολευτεί εκεί πάνω στο καλάμι και θεωρείς πως ο άλλος θα ασχολείται συνέχεια μαζί σου? Τι θα πει "είσαι γυναίκα"? Χεστήκαμε. Δείξε ένα γαμημένο ενδιαφέρον και συ με τη σειρά σου και συνειδητοποίησε πως η αλήθεια βρίσκεται στην σεξουαλική πράξη: για να μπει ο άντρας στην γυναίκα, εκείνη οφείλει να τον ανεβάσει πρώτα. Να τον ανεβάσει, άρα να τον κάνει να νιώθει όμορφα, να του δείξει ότι γουστάρει, ότι ενδιαφέρεται. Απλό είναι, αλλά κάτι τόσο απλό ακόμα να το καταλάβεις.

Εσύ. Που μου μιλάς για "φιλίες". Σοβαρέψου λίγο. Έχω φίλες και είμαι περήφανος γι' αυτές, γιατί πρόκειται για εξαιρετικές γυναίκες με τις οποίες ζήσαμε πράγματα μαζί και δεν λέω όχι αν προκύψει μια καινούργια φιλία με γυναίκα. Εσένα όμως που σε γνωρίζω τόσο λίγο και σου δείχνω με 100 τρόπους το ενδιαφέρον μου, όχι, μάλλον δεν σε βλέπω σαν φίλη, μη μου λες κουταμάρες λοιπόν. Απλά εγώ έχω τα αρχίδια να το παραδεχτώ - άλλοι δεν τα έχουν και βολεύονται σε αυτό το μονίμως νεφελώδες "με θέλει-δε με θέλει", κάτι που πολλές από εσάς γουστάρετε κατά βάθος.

Eσύ. Που θεωρείς πως όλοι οι άντρες είμαστε "ίδιοι". Βγάλε τα μονόχρωμα γυαλιά και δες τον κόσμο επιτέλους με τα σωστά του χρώματα.

Εσύ. Που βλέπεις παντού γύρω σου "πέφτουλες". Σκέφτηκες τι κάνεις η ίδια για να προκαλέσεις αυτή την συμπεριφορά μήπως? Ή απλά θεωρείς πως το αξίωμα "δράση-αντίδραση" παύει να ισχύει στην περίπτωση σου?

Εσύ. Που γουστάρεις εκείνους που σε φτύνουν. Μάλλον για φτύσιμο είσαι τελικά και μόνο, μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της ποτέ δε θα έπεφτε σε τέτοιο επίπεδο.

Εσύ. Που θεωρείς τον άλλον "δεδομένο". Το μόνο δεδομένο είναι η βλακεία σου. Πέταξε το πουλί, αλλά εσύ δεν το έχεις πάρει χαμπάρι και θεωρείς πως ο άλλος θα είναι ακόμα εκεί, μετά από καιρό, όσο και αν τον αγνοείς, όσο και αν δεν του δείχνεις ενδιαφέρον η ίδια. Γιατί σε τελική ανάλυση δεν είμαστε όλοι οι άντρες μαζόχες και δεν μας ελκύει μια γυναίκα αν μας έχει γραμμένους.

Εσύ. Που διαβάζεις αυτό το κείμενο τώρα και λες "α, σωστά τα λέει ο κούνελος, μπράβο!". Είσαι σίγουρη πως δεν θα έκανες τα ίδια ακριβώς που περιγράφω εδώ?



υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες.....



Κλείνοντας....



Εσύ, τέλος. Που ερμήνευσες αυτή την ανάρτηση ως μια "πολεμική απέναντι στο γυναικείο φύλο", μάλλον δεν κατάλαβες τίποτα. Η ανάρτηση αυτή συνιστά έναν φόρο τιμής στις γυναίκες! Όχι σε όλες όμως! Είναι ένας φόρος τιμής και ένα ευχαριστώ δικό μου απέναντι σε εκείνες τις γυναίκες που είχα την τύχη να γνωρίσω και να μου αποδείξουν πως δεν είναι όλες ίδιες, πως δεν φέρονται όλες με τον ίδιο τρόπο, ούτε κουβαλάνε τα ίδια μυαλά! Εκείνες που δεν εντάσσονται σε κάποια από τις περιπτώσεις που περιέγραψα πάνω...

Εδω μιλάω για ατομάκια που ξέρουν να ξηγιούνται. Και σέβονται τον άνθρωπο που έχουν απέναντι τους, τη σκέψη και τα συναισθήματα του. Γυναίκες που αποδέχονται τη φύση τους, τη σεξουαλικότητα τους, τα συναισθήματα τους, ακομπλεξάριστες, αληθινές και γνήσιες. Όμορφες. Γυναίκες που παλεύουν και αγωνίζονται, που θέλουν να γεμίσουν τη ζωή τους με ειλικρίνεια και αυθεντικότητα. Τα μαναριδάκια και τα λαυράκια μας... Οι γυναίκες που αγαπήσαμε και ξεχωρίζουν από όλες τις υπόλοιπες. Αυτές αποτελούν και το μέτρο σύγκρισης μου, σε σχέση με τις άλλες που περιγράφω εδώ. Γι' αυτές τις γυναίκες αξίζει να το ψάχνουμε, αξίζει να ασχολούμαστε. Είστε λίγες, αλλά χωρίς εσάς η ζωή μας πόσο άδεια, πόσο ανούσια θα ήταν.

Τέλος να επισημάνω πως οι πάνω κατηγορίες δεν είναι παρά "αφαιρέσεις". Καμία γυναίκα δεν ανήκει εξ' ολοκλήρου στην μία ή στην άλλη κατηγορία - πιθανό όμως να έχει κάποιες δόσεις από ορισμένες, από κάποια περισσότερο, από άλλη λιγότερο...

Αυτά.







~

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Οι Χρόνοι Μας

~






Υπάρχει ο Χρόνος στον ενικό αριθμό, που όλους μας αφορά και όλους μας επηρεάζει το ίδιο. Και οι υπάρχουν οι χρόνοι μας, στον πληθυντικό. Οι δεύτεροι ανήκουν στον κάθε έναν από μας ξεχωριστά, είναι μέρος της προσωπικής μας ιστορίας και κατευθύνουν τις επιλογές μας.

Μερικές φορές οι χρόνοι μας θυμίζουν εκείνους τους διαδρόμους σε ένα στάδιο, πάνω στους οποίους τρέχουν οι αθλητές. Ας πούμε ότι παρακολουθούμε ένα αγώνισμα στίβου, από κείνα που οι αθλητές χρειάζεται να συμπληρώσουν πολλές φορές τον γύρο του σταδίου - κάτι αντίστοιχο με τα 3.000 μέτρα. Μπορεί σε κάποια φάση να δούμε δύο δρομείς να τρέχουν πλάι ο ένας στον άλλον, ο ένας στον εσωτερικό διάδρομο, ο άλλος στον εξωτερικό. Έτσι όπως τους βλέπουμε δίπλα-δίπλα, μας δίνουν την αίσθηση πως έχουν διανύσει την ίδια απόσταση και πως οι χρόνοι τους είναι ίδιοι.

Υπάρχει ωστόσο το ενδεχόμενο ο ένας αθλητής να προηγείται κατά έναν ολόκληρο κύκλο - να έχει δηλαδή να διασχίσει όλη την περίμετρο του στίβου μία φορά παραπάνω από τον άλλον. Μπορεί λοιπόν να βρίσκονται δίπλα ο ένας στον άλλον, στην πραγματικότητα όμως οι χρόνοι τους είναι εντελώς διαφορετικοί.







Αν δυο άνθρωποι κινούνται σε διαφορετικούς χρόνους, είναι αδύνατο να φτάσουν μαζί στην γραμμή του τερματισμού. Είναι αδύνατο να ακούσουν μαζί τις ζητωκραυγές του πλήθους. Ο ένας θα φτάσει πολύ πριν από τον άλλο.

Σε κάποιες περιπτώσεις χρειάζεται απλά να αδράξεις την ευκαιρία, τη στιγμή που σου παρουσιάζεται. Αν σου χτυπήσω την πόρτα και σε ρωτήσω "έρχεσαι?", μη με αναγκάσεις να περιμένω με τις ώρες. Αν θες να έρθεις έλα - αλλιώς άφησε το και μην ασχοληθείς ξανά. Aν ο ένας δώσει στον άλλο την σκυτάλη, μπορεί ο δεύτερος να σταματήσει στη μέση του διαδρόμου και να αρχίζει να το σκέφτεται?

Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο να βρίσκομαι ακόμα εκεί, έξω από την πόρτα, μετά από καιρό. Μερικές φορές συμβαίνει ο χρόνος να παγώνει, ή να πηγαίνει υπερβολικά αργά, και να παραμένει σταθερά εκεί η σκυτάλη, στο ίδιο σημείο, εκεί που εφάπτονται τα χέρια μας. Ποιός μπορεί να το εγγυηθεί όμως? Αν ο δικός μου μήνας λέει "Φεβρουάριος" και ο δικός σου μήνας λέει "Ιούνιος", δεν μπορώ να κάνω πολλά γι' αυτό. Μακάρι να στρίβαμε τους δείκτες των ρολογιών και να επηρεάζαμε την κίνηση τους προς την κατεύθυνση που εμείς θέλαμε πάντα - οι δείκτες όμως κινούνται χωρίς εμάς.

Κάποια πράγματα μας παρουσιάζονται σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές. Είναι στο χέρι μας αν θα το εκμεταλλευτούμε, όχι στο περίπου, όχι στο ίσως, όχι στο θα δούμε - αλλά στο εδώ και τώρα. Αλλιώς, πιθανό να τα δούμε να απομακρύνονται, όπως ο δρομέας βλέπει τον άλλο δρομέα δίπλα του να φεύγει μακριά.

Και αν κάποια στιγμή τύχει και βρεθούν να τρέχουν δίπλα-δίπλα πάλι, ο ένας στον εσωτερικό διάδρομο και ο άλλος στον εξωτερικό... Προσοχή, γιατί μπορεί να δίνουν την αίσθηση πως είναι δίπλα... Μα οι χρόνοι τους είναι εντελώς διαφορετικοί.....

Μπορώ λοιπόν να σταματήσω τον χρόνο? Μπορώ να προσαρμόσω το ρολόι μου στην δική σου εποχή? Μπορώ να σταθώ ακίνητος, στον στίβο, να κοιτάξω πίσω μου, και να περιμένω να έρθεις και συ?

Μερικές φορές δεν υπάρχει το αύριο. Υπάρχει μόνο το παρόν. Γιατί ο χρόνος συνεχίζει να κυλάει, και μεις μαζί του.....





~

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Η Πραγματικότητα των Εντυπώσεων...

~


(έργο του Renoir)


Μερικές φορές η ανεπτυγμένη νοημοσύνη και φαντασία μας, εκείνα τα στοιχεία δηλαδή που μας διαχωρίζουν από το απλό ζώο, κάνουν τα πράγματα χειρότερα για μας. Μπορεί να πλάθουμε υποθέσεις και σενάρια με τη σκέψη μας, τα οποία έχουν τόση βάση πάνω τους όσο τα σύννεφα στον ουρανό.

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να διερωτόμαστε για την πραγματικότητα πίσω από τις πράξεις κάποιου? Για τον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα. Για την κρυμμένη ουσία πέρα από τα φαινόμενα.

Μπορεί να γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, μπορεί και να τον ζούμε για καιρό, και να αναζητούμε διαρκώς κάποια στοιχεία διαφορετικά από εκείνο που μας βγάζει. Να ψάχνουμε τον "αληθινό του εαυτό". Οι άνθρωποι είμαστε "πολύπλοκοι" σε τελική ανάλυση, σωστά? Μπορεί να βρίσκεσαι σε σχέση και να σε απογοητεύουν κάποιες πτυχές στον χαρακτήρα και στην συμπεριφορά του άλλου, ωστόσο να υποχωρείς και να κάνεις υπομονή, με την ελπίδα πως "μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή". Μπορεί να γνωρίζεις κάποιο άτομο και να σου μεταδίδει κάποια αρνητική αίσθηση, ωστόσο να σκέφτεσαι πως αυτό δεν είναι παρά μια "εντύπωση" και πως "η πραγματικότητα είναι διαφορετική". Μπορεί κάποιος να σου φέρεται με τρόπο τέτοιο που να σε στεναχωρεί, ωστόσο να του δίνεις ελαφρυντικά πάνω στη λογική πως "κατά βάθος" είναι εντάξει άτομο.

Και αν τελικά αντιδράσεις σε όσα σε χαλάνε, ο άλλος θα σου πει "δε με ξέρεις, μη με κριτικάρεις λοιπόν!"

Γιατί υπάρχει εκείνη η κρυμμένη "ουσία" του άλλου, σωστά? Η "πραγματική του πλευρά", την οποία εσύ "δε γνωρίζεις", ναι? Σε τελική ανάλυση, πρέπει κάποιον να τον "ζήσεις" πολύ καιρό για να καταλάβεις "τι άτομο είναι πραγματικά". Κάθε ένας από μας έχει έναν καλά κρυμμένο εαυτό μέσα του, και αυτόν τον εαυτό χρειάζεται να σκάψεις για να τον ανακαλύψεις, σα να είναι θαμμένος εκεί από καιρό.

Ωραία λοιπόν. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.

Τώρα θα σας μιλήσω για την άλλη όψη.

Εκείνη που λέει πως ο "εαυτός" μας δεν συνιστά μια καλά κρυμμένη ουσία, κάπου εκεί στα άδυτα, σαν μια πλατωνικού τύπου Ιδέα που βρίσκεται αυθύπαρκτη κάπου εκεί στον ουρανό. Αντίθετα πρόκειται για κάτι αυτοδημιούργητο. Κάτι που εξελίσσεται. Κάτι που κατασκευάζουμε οι ίδιοι με τις επιλογές μας.

Αν ο άλλος φέρεται με έναν τρόπο που σε απογοητεύει ή σε ενοχλεί, μη ψάχνεις για κρυφές "ουσίες". Ο εαυτός του είναι οι πράξεις του. Αυτό που δείχνει, αυτό είναι. Το βλέπεις, με τα ίδια σου τα μάτια.

Ό,τι και να λέμε, για το πόσο πολύπλοκοι είμαστε οι άνθρωποι. Ό,τι και να λέμε. Οι αρχικές εντυπώσεις από μόνες τους δεν είναι ποτέ εντελώς παραπλανητικές. Μπορεί να μη μας δίνουν μια ξεκάθαρη εικόνα του άλλου, αλλά μια κατεύθυνση την παρέχουν. Μια χαρακτηριστική ιδέα. Από κει και πέρα στο χέρι μας είναι αν θα εμπιστευτούμε την αρχική εκείνη εντύπωση, ή αν θα επιλέξουμε να πλάσουμε σενάρια με τη φαντασία μας και να χαθούμε στη δίνη τους.

Γιατί μερικές φορές υπάρχουν μόνο τα φαινόμενα. Μερικές φορές υπάρχουν μόνο οι πράξεις και τα λόγια του άλλου απέναντι σου. Εκείνο που βλέπεις άμεσα. Μη ψάχνεις για κρυφές ουσίες και νοήματα πίσω από τις συμπεριφορές. Δεν υπάρχει λόγος να χάνεσαι σε λαβυρίνθους. Εμπιστέψου το ένστικτο σου, ό,τι πιο αρχέγονο και σοφό υπάρχει μέσα σου.

Κάποια πράγματα είναι απλά.



"Adolphe Monet reading in the Garden", έργο του Claude Monet



~

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Η Ώρα του Κάγκουρα: Ελεεινά Πεσίματα σε Γυναίκες!

~





Φίλοι μου. Αισθάνεστε ορισμένες στιγμές πως οι γυναίκες εκεί έξω δεν εκτιμούν τα έμφυτα ταλέντα και την αδιαμφισβήτητη αξία σας ως αρσενικά? Διαπιστώνετε με απογοήτευση πως δυσκολεύεστε να τις προσεγγίσετε με τον κατάλληλο τρόπο και αναζητάτε απεγνωσμένα τις μεθόδους εκείνες που θα σας καταστήσουν ακαταμάχητους στα μάτια τους?

Μην ανησυχείτε άλλο, το φονικό κουνέλι είναι εδώ για σας! Η σημερινή ανάρτηση συνιστά ένα δώρο για τους ανασφαλείς άρρενες αναγνώστες αυτού του blog, μια δροσοσταλίδα σοφίας ικανή να ξεχειλίσει ποτάμια ολάκερα από έρωτα, μια σπίθα μόνο που φέρει τη δύναμη να πυρπολήσει γυναικείες πολιτείες και φρούρια απόρθητα ως τώρα!

Ας λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους. Η γυναίκα θέλει την ατάκα της. Και συ, φίλε αναγνώστη, μπορείς να την κανείς δική σου για πάντα, αρκεί να πετάξεις την κατάλληλη ατάκα, και ας μη την έχεις δει ποτέ ξανά στη ζωή σου! Δυστυχώς σου λείπει η ευστροφία εκείνη που χρειάζεται για να σκεφτείς ο ίδιος τις φράσεις-κλειδιά που θα ανοίξουν την πύλη της ηδονής. Γι' αυτό και ψάχνεις απεγνωσμένα σε βιβλία και στα ίντερνετς, επιθυμώντας να πάρεις ιδέες από άλλους, σαφέστατα εξυπνότερους και πιο έμπειρους από σένα, μπας και σταυρώσεις καμιά γκόμενα και συ ο έρμος.







Για το καλό της ανθρωπότητας λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ τα φώτα μου. Σαν άλλο Δέντρο της Γνώσης, απλώνω τα κλαδιά μου και καλώ εσάς να μαζέψετε τώρα τους καρπούς μου, τώρα που ξεχειλίζουν! Πάρτε κόσμε, πάρτε! Και όταν πια έχετε κατορθώσει τον στόχο σας, δεν υπάρχει λόγος να με ευχαριστείτε όχι... Το ξέχειλο πηγάδι ούτως ή άλλως πλημμυρίζει, χαρά δική μου να πίνετε το νέκταρ της σοφίας μου!

Λοιπόν, το σκηνικό είναι κλασικό, κλασικότερο και από το θέαμα του Μότσαρτ να παίζει μουσική καταμεσής του Παρθενώνα: Αράζεις στο μπαρ. Το γνωστό μπαρ, ξέρεις. Παρατηρείς λίγο παραπέρα να κάθεται μόνη μια όμορφη κοπέλα. Νιώθεις την αδρεναλίνη να σιγοβράζει μέσα σου. "Είναι η δική σου ώρα αυτή μάγκα μου, είναι η ώρα να σκοράρεις!", λέει η φωνή του ενστίκτου, το αρχέγονο κάλεσμα του νικητή! Και συ, εσύ είσαι γεννημένος κυνηγός, σαν κάθε αρσενικό που σέβεται τον εαυτό του! Μην επηρεάζεσαι από τις εκφυλισμένες εκείνες θεωρίες που προσπαθούν να δώσουν ενεργητικό ρόλο στην γυναίκα. Το θηλυκό ήταν και θα είναι πάντα το θήραμα! Δεν έχεις παρά να την προσεγγίσεις με τα όπλα σου προτεταμένα!

Και τι καλύτερο όπλο, από εκείνη την ατάκα που σκοτώνει? Ξεστομίσε την, κοιτώντας το θύμα αποφασιστικά στα μάτια, μαγνητίζοντας το - πες τη φράση δυναμικά, θαρραλέα, χωρίς δισταγμό, άσε τα λόγια να κυλήσουν από μέσα σου, δυνατά σαν βοή θεού!

Εγγυημένα, σε λιγότερο από μία ώρα θα κοιμάται στη στιβαρή σου αγκαλιά, γυμνή κάτω από τα σκεπάσματα, με το σώμα της να τρέμει ακόμα από την ηδονή που της χάρισες... Εγγυημένα λέμε.







Ακολουθούν οι ατάκες που θα κάνουν τη διαφορά. Εσύ, άπειρε αναγνώστη, προσπάθησε να τις απομνημονεύσεις. Στο τέλος να εφαρμόσεις στην πράξη εκείνη που ταιριάζει καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία σου. Είμαστε δημοκρατικοί εδώ, έχουμε ατάκες για κάθε χαρακτήρα και γούστο! Δεν επιβάλλουμε, μόνο διδάσκουμε, η τελική επιλογή είναι δική σας!

Ακολουθούν οι διάλογοι με τις ατάκες-κλειδιά. Μιλάει ο άντρας από τη μία, και η γυναίκα από την άλλη. Ξεκινάμε με ένα-δύο κλασικά και αγαπημένα και συνεχίζουμε με ατάκες-μοναδικές εμπνεύσεις του κούνελου. Από μένα για σας. Γιατί θέλω να σας δω να πετυχαίνετε. Και την ώρα εκείνη που βάζετε το γκολ, ξέρω πως βαθιά μέσα σας θα ψελλίζετε "ευχαριστώ κούνελε... ευχαριστώ που μ' έμαθες να φέρομαι σαν άντρας....."








1 - Η ρομαντική προσέγγιση


"Γεια χαρά... Σε βλέπω συχνά ξέρεις".

"Μα... Πρώτη φορά έρχομαι εδώ".

"Σε βλέπω στα όνειρα μου".



2 - Η μέθοδος του θανάτου


"Δεν είχα ιδέα πως ο θάνατος ήταν τόσο γλυκός".

"Ορίστε? Ο θάνατος?"

"Ναι. Σίγουρα πέθανα και έχω πάει στον παράδεισο. Και μπροστά μου τώρα αντικρίζω έναν άγγελο......."


Κλασική ατάκα με τον άγγελο, πιάνει πάντα όμως. Πάντα λέμε. Δεν υπάρχει καμία γυναίκα που να μην συγκινείται βαθύτατα όταν τη λένε "άγγελο".



3 - Η μέθοδος του κλεφτη


"Πόσα λύτρα ζητάς?"

"Παρακαλώ??"

"Πόσα λύτρα ζητάς? Γιατί μου έκλεψες την καρδιά και την θέλω πίσω...."


Ω, είμαι βέβαιος πως τρέμει το φυλλοκάρδι σου από τη συγκίνηση φίλε αναγνώστη! Και βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή!








4 - Η μέθοδος του θρησκόληπτου


"Καλησπέρα. Θα μου επιτρέψεις να σε κεράσω ένα ποτό στα γρήγορα? Πρέπει μετά να πεταχτώ μέχρι την Εκκλησία......"

"Την Εκκλησία?"

"Ναι. Δεν υπήρξα ποτέ θρήσκος. Μέχρι που σε αντίκρισα".



5 - Η μέθοδος της παραλίας


"Ωραία είναι εδώ στην παραλία ε?"

"Στην παραλία? Μα εδώ είναι μπαρ..."

"Μπαρ? Για δες, έχει τόση ζέστη κοντά σου, που νόμιζα πως βρισκόμουν σε παραλία και με έψηνε ο ήλιος...."








6 - Η μέθοδος του γυαλιού


Συγγενική με την πάνω μέθοδο, μόνο που εδώ απαραίτητο συνοδευτικό είναι ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά. Προσεγγίζετε την γυναίκα φορώντας τα γυαλιά και προσφέρεστε να την κεράσετε ένα ποτό. Εκείνη απορεί και ρωτάει:

"Γιατί φοράς τα γυαλιά εδώ μέσα?"

"Είναι λόγω ακτινοβολίας. Φοβάμαι πως αν τα βγάλω και σε κοιτάξω, θα τυφλωθώ".



7 - Η μέθοδος του επιδόματος αναπηρίας


"Καλησπέρα. Επέτρεψε μου να κάτσω για δέκα λεπτάκια μαζί σου, και μετά να πάω να πάρω το επίδομα αναπηρίας μου."

"Επίδομα αναπηρίας? Γιατί, τι έχεις??"

"Τυφλώθηκα από την ομορφιά σου".







8 - Η μέθοδος των Χριστουγγένων


"Ωραία τα Χριστούγεννα ε?"

"Τα Χριστούγεννα? Μα έχουν περάσει καιρό τώρα..."

"Αλήθεια? Νόμιζα πως ήταν Χριστούγεννα γιατί είσαι ίδια με το στολίδι που έχω πάνω στο Δέντρο..."


9 - Η μέθοδος των νεκρών


Σε περίπτωση που σας λένε Λάζαρο, τότε αυτή η μέθοδος είναι για σας!

"Γειά σου. Δε γνωριζόμαστε, αλλά νομίζω πως με κάλεσες".

"Σε κάλεσα? Πότε?"

"Λέγομαι Λάζαρος. Και εσύ μπορείς και ανασταίνεις τους νεκρούς......"







10 - Η μέθοδος του κούτσουρου


"Μπορώ να κάτσω δίπλα σου? Ξέρεις, μικρό με λέγανε κούτσουρο."

"Γιατί κούτσουρο? Δε σκάμπαζες και πολλά?"

"Όχι, όχι. Απλά πάντα άρπαζα εύκολα αν βρισκόμουν κοντά σε φλογερές υπάρξεις σαν εσένα".


11 - Η μέθοδος της ενθύμισης


"Ξέρεις ποιά μου θυμίζεις?"

"Ποιά?"

"Καμία. Γιατί είσαι μοναδική......"


(μια φωνή από το βάθος των αδύτων: ο σοβαρός εαυτός μου που γράφει αυτό το κείμενο απαιτεί να σταματήσω το γράψιμο εδώ και τώρα, αλλά... όχι! ξεκίνησα αυτή την ανάρτηση και δεν θα σταματήσω μέχρι το τέλος!)







12 - Η μέθοδος του γαντιού


Απαραίτητη συνθήκη για να εφαρμόσετε την συγκεκριμένη μέθοδο είναι να φοράτε ένα ζευγάρι γάντια κουζίνας.

"Γεια σου. Τι λες, μου πάνε αυτά τα γάντια?"

"Γάντια? Τι τα θες τα γάντια εδώ μέσα??"

"Θέλω να σ' αγγίξω, αλλά φοβάμαι πως αν το κάνω θα καώ...."



13 - Η μέθοδος της μοναξιάς


"Σε παρατηρώ εδώ και ώρα. Δείχνεις τόσο μόνη. Σκέφτηκα πως θα ήθελες κάποια παρέα...."

"Μα... Δεν είμαι μόνη".

"Το ξέρω. Τώρα που ήρθα, δεν είσαι".








14 - Η μέθοδος του περιπτέρου


" Καλησπέρα. Σε βλέπω στο περίπτερο".

"Στο περίπτερο? Ποιό περίπτερο?"

"Σε κάθε περίπτερο. Δίπλα στις σοκολάτες και τα υπόλοιπα γλυκά, έχεις και συ μια θέση εκεί...".



15 - Η μέθοδος της λεσβίας


"Κρίμα μια τόσο όμορφη κοπέλα σαν εσένα να είναι λεσβία!"

"Μα τι λες? Δεν είμαι λεσβία".

"Ααα, δε ξέρω! Θέλω αποδείξεις!"



16 - Η μέθοδος του γκέι


"Υπήρξα γκέι μέχρι σήμερα... Από τη στιγμή που σε είδα, δεν είμαι πια βέβαιος.








17 - Η μέθοδος του καθρέπτη


"Γειά σου. Θες να δεις κάτι πολύ όμορφο?"

"Εεεε???"

...Βγάζεις τότε έναν καθρέπτη και την βάζεις να δει το πρόσωπο της.

(ναι, ναι, ξέρω... συγγνώμη)



18 - Η μέθοδος της ώρας


Σε περίπτωση που σας προσεγγίσει η ίδια, ρωτώντας την κλασική ερώτηση, μπορείτε να το εκμεταλλευτείτε προς όφελος σας!

"Συγγνώμη, έχετε μήπως ώρα?"

"Για σένα μάτια μου, όση ώρα θες".

(και ακολουθεί κλείσιμο ματιού - η γυναίκα θα πέσει εγγυημένα)







19 - Η μέθοδος των μονάδων


"Πήρε το αυτί μου πως δεν έχεις μονάδες στο κινητό σου τηλέφωνο. Αν θες μπορώ να σου δώσω το δικό μου...."

(και δίνεις αποφασιστικά το νούμερο σου)



20 - Η μέθοδος του σεισμού


Την πλησιάζετε με βλέμμα όλο ταραχή.

"Αμαν! Τον ένιωσες τον σεισμό???"

"Σεισμός? Τίποτα δεν ένιωσα!"

"Τότε πρέπει να ήταν οι δονήσεις στην καρδιά μου, τη στιγμή που σε αντίκρισα".








Το Επόμενο Βήμα: Καιρός να Μπει το Γκολ!


Εφαρμόσατε λοιπόν κάποια από τις πάνω μορφές προσέγγισης, και ασφαλώς κερδίσατε το ενδιαφέρον της ποθητής της καρδιάς σας. Κλείσατε και πέντε-δέκα λεπτά κουβέντας. Δε χρειάζεται παραπάνω, η ζωή είναι μικρή για φλυαρίες, στη βράση κολλάει το σίδερο εξάλλου! Καιρός να κάνετε το επόμενο βήμα!

Ακολουθούν ορισμένες αλάνθαστες μέθοδοι. Εφαρμόστε εκείνη που σας εκφράζει περισσότερο και η επιτυχία είναι εγγυημένη!


1 - Η μέθοδος του καλού χαρακτήρα


Τι καλύτερο από το να την προσεγγίσετε δείχνοντας πως εκτιμάτε σε βάθος τις αληθινές της αρετές.

"Ξέρεις, σου μιλάω και μου δίνεις την αίσθηση πως είσαι εξαιρετικά καλόψυχος και ευγενικός άνθρωπος, από εκείνους τους σπάνιους, τους ξεχωριστούς χαρακτήρες... Έχω γνωρίσει πολλές γυναίκες, αλλά καμία δε μου βγάζει αυτό το θαυμάσιο που μου βγάζεις εσύ, βαθιά στο πνεύμα και στο νου.... Διαθέτεις προσωπικότητα, όχι παίζουμε..."

"Α... Σ' ευχαριστώ πολύ".

"Εεεε... Πάμε λίγο μέσα τώρα???"








2 - Η μέθοδος της ψυχολογικής ανύψωσης


Πείτε ότι παρατηρείτε την κοπέλα και δείχνει στεναχωρημένη για κάποιον λόγο. Μην αγχώνεστε, εδώ απλά χρειάζεται να εφαρμόσετε την τεχνική της ψυχολογικής ανύψωσης, επιστημονικά κατοχυρωμένη και αξιόπιστη.

"Γειά σου. Σε βλέπω πεσμένη... Κρίμα μια τόσο όμορφη κοπέλα να στεναχωριέται. Και έχεις τόσο ωραία μάτια... Σκούπισε τα δάκρυα σου να τα δω καλύτερα..."

"Εντάξει, καλά είμαι...."

"Όχι, δεν είσαι καλά, το βλέπω. Σε έχουν αναστατώσει. Σε πλήγωσαν. Δεν σε αντιμετώπισαν όπως αξίζει σε μια τόσο όμορφη κοπέλα όπως εσύ.

"Πραγματικά, είμαι καλά".

"Μη λες ψέματα. Δεν είσαι. Μπορώ όμως να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα. Πολύ καλύτερα..."



3 - Η μέθοδος του αποκλεισμού



"Γειά χαρά. Σε παρατηρώ εδώ και ώρα και σκέφτηκα μήπως θα ήθελες να περάσουμε κάπως την ώρα εμείς οι δύο, αλλά να μην περιλαμβάνει κουβέντα ή συζητήσεις, φαγητό ή ποτό, άραγμα ή καθισιό, βόλτες (με τα πόδια ή με μέσο), παρακολούθηση τηλεόρασης, ταινίας ή κάποιου θεάματος, παίξιμο κάποιου παιχνιδιού, ακρόαση μουσικής, χορό, τέχνη, κράτημα χεριών ή απλά αμοιβαίο κοίταγμα.... Κάτι άλλο βρε παιδί μου, κάτι που να μην ανήκει στις πάνω κατηγορίες. Τι λες?"







4 - Η μέθοδος του κουτσομπόλη


Κακά τα ψέματα, κάθε γυναίκα τρελαίνεται για κουτσομπολιά. Είναι γνωστό το φαινόμενο δυο φιλενάδων να πηγαίνουν μαζί στην τουαλέτα, σε κάποια καφετέρια ή μπαρ, και να αρχίζουν εκεί να κουτσομπολεύουν διάφορα. Έχοντας λοιπόν την πολύτιμη αυτή γνώση κατά νου, μπορείς φίλε επίδοξε εραστή να την προσεγγίσεις κάπως έτσι:


"Καλησπέρα. Δε με ξέρεις, γνωρίζομαι καλά όμως με την κολλητή σου, και έχω κάποια τρελά κουτσομπολιά να σου πω!"

"Αλήθεια? Τι κουτσομπολιά?"

"Δε μπορώ να σου πω εδώ. Πάμε στις τουαλέτες?"



5 - Η μέθοδος του μπαίνω κατευθείαν στην ουσία.


"Γειά. Πάμε?"



6 - Η μέθοδος του αργά ή γρήγορα


"Κοίταξε να δεις. Ούτως ή άλλως, μια που έχουμε ξεκινήσει να γνωριζόμαστε, εκεί θα καταλήξουμε λογικά κάποια στιγμή. Δε το κάνουμε μια ώρα αρχύτερα λοιπόν? Τι θα λεγες για εδώ και τώρα???"







7 - Η μέθοδος της έρευνας


"Καλησπέρα. Κάνω μια έρευνα στο Ανώτατο Ινστιτούτο Επιστημονικών Ερευνών σχετική με τις επιπτώσεις του σεξ στην εργασιακή δραστηριότητα της επόμενης μέρας. Είστε εργαζόμενη?"

"Ναι, είμαι..."

"Μάλιστα. Μένει τώρα να διαπιστώσουμε το άλλο μισό της έρευνας...."



8 - Η μέθοδος της χαμηλής αυτοεκτίμησης


Πολλές φορές η ανασφάλεια της γυναίκας είναι το κλειδί της επιτυχίας!


"Γειά σου. Είσαι λίγο ασχημούλα, το ξέρεις? Και έχεις και αρκετά κιλά παραπάνω. Και αυτός ο τρόπος που με κοιτάζεις, χαχαχα, σαν την αρραβωνιαστικιά του καραγκιόζη. Αν νομίζεις πως έχεις την οποιαδήποτε πιθανότητα να σταυρώσεις γκόμενο σ' ένα μπαρ όπως αυτό, γελιέσαι. Το καλύτερο που θα μπορούσε να σου συμβεί στη ζωή σου θα ήταν να σε προσέγγιζε ένας τύπος σαν εμένα, εδώ και τώρα, και να σου πρότεινε να πάτε να κάνετε σεξ. Δεν έχεις ελπίδες για οτιδήποτε περισσότερο, επομένως κοίτα να το εκμεταλλευτείς!"







9 - Η μέθοδος του καλού σαμαρείτη


"Κοίταξε να δεις. Γνωρίζω πως εσείς οι γυναίκες αντιμετωπίζετε διάφορα κοινωνικά ταμπού όσο αφορά τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, και δυσκολεύεστε πολλές φορές να προτείνετε άμεσα κάποια στοιχειώδη, φυσικά πράγματα στον άλλον, ενώ το επιθυμείτε κατά βάθος. Είστε θύματα κοινωνικών διακρίσεων και αιώνων προκατάληψης, κάτι το οποίο με στεναχωρεί βαθύτατα. Επιθυμώ λοιπόν να σε βγάλω από τυχόν δύσκολη θέση, να σε απαλλάξω από το βάρος και την πίεση και επειδή κατανοώ την ανελευθερία που βιώνετε, να σου το προτείνω ο ίδιος. Στο όνομα της ισότητας, διατίθεμαι να φορτωθώ το βάρος.

Πάμε να το κάνουμε λοιπόν?"



10 - Η μέθοδος του συντηρητικού


"Θεωρώ ότι ο κόσμος έχει ξεφύγει σήμερα. Βλέπεις να συνάπτουν σχέσεις τρία και βάλε άτομα μεταξύ τους, να κάνουν ομαδικά όργια, να φέρνουν μέσα φίλους και φίλες τους και να συνευρίσκονται όλοι μαζί, να αλλάζουν ο ένας με τον άλλον... Είναι απαράδεκτο πόσο έχουν αποθρασυνθεί, πόσο έχουν εκτροχιαστεί τα ήθη του πολιτισμού, πόσο έχει χάσει ο έρωτας το νόημα του...."

"Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, είναι κρίμα, έχει χαθεί όλος ο ρομαντισμός..."

"Γι' αυτό λοιπόν προτείνω να αποδείξουμε πως εμείς δεν ανήκουμε στην ίδια κατηγορία με αυτούς! Πως συνεχίζουμε να εκτιμούμε κάποιες παλιές, διαχρονικές αξίες.... Τι λες? Πάμε να κάνουμε σεξ εμείς οι δύο? Μόνο οι δυο μας, χωρίς άλλους επιπλέον μέσα...."







11 - Η μέθοδος του σεβασμού


"Είχα πει σε μια πρώην μου πως την αγαπάω, πολλές φορές. Μου έλεγε πως δεν το εννοώ, πως χρησιμοποιώ επιπόλαια μια τόσο ισχυρή λέξη όπως η αγάπη..."

"Μπορεί και να είχε δίκιο ξέρεις. Δεν είναι ωραίο να λέτε τέτοιες λέξεις οι άντρες αν δεν τις εννοείτε..."

"Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Η αλήθεια είναι πως μια γυναίκα όπως εσύ μου βγάζει μια εντιμότητα, έναν σεβασμό... Θέλω να είμαι ειλικρινής γιατί πιστεύω πως δεν μοιάζεις με καμία άλλη, είσαι ξεχωριστή. Δε θα σου πω λόγια αγάπης λοιπόν, δεν θα ήταν σωστό από μέρους μου. Από σεβασμό και μόνο λοιπόν, θα σου προτείνω απλά να κάνουμε σεξ."









Επίλογος


Τώρα πια νιώθετε σοφότεροι. Αν είστε άντρες, σίγουρα ξεχειλίζετε από εκείνη την αυτοπεποίθηση που σας έλειπε. Κατέχετε το κλειδί της σοφίας, το εισιτήριο στην Εδέμ, τα μυστικά του βάλτου. Αν είστε γυναίκες, απλά συνειδητοποιείτε πόσο σπουδαία πράγματα ειπώθηκαν εδώ και θαυμάζετε τον κειμενογράφο για την ατελείωτη γνώση που επιδεικνύει σε θέματα προσέγγισης προς το άλλο φύλο.

Μεταξύ μας: Αν πήρατε έστω και μία κουβέντα από την συγκεκριμένη ανάρτηση στα σοβαρά, τότε μάλλον δεν πιάνετε καθόλου το ύφος του γράφοντος! Από την άλλη, αν είστε γυναίκα και βρίσκετε έστω και τρεις-τέσσερις από τις πάνω ατάκες "χαριτωμένες" ή "κολακευτικές", θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να το μάθουμε... Ποιός ξέρει, ίσως τελικά και στην καγκουριά να υπάρχει μια κάποια γλυκύτητα, αν γίνεται υπό συγκεκριμένες συνθήκες... Ή αυτό, ή απλά εσείς έχετε χαζέψει εντελώς. :P

Κλείνω με ένα αλησμόνητο βίντεο πεσίματος, από την αγαπημένη μας ελληνική δεκαετία του '80. Πρωταγωνιστεί ο Πάνος Μιχαλόπουλος, σε μια σκηνή από την ταινία "Τα Τσακάλια". Δεν υπάρχουν λόγια εδώ, ή ατάκες. Μόνο βλέμματα και νοήματα. Γιατί ο άντρας ο σωστός μπορεί να ρίξει το κορίτσι χωρίς να πει κουβέντα, με το κοίταγμα και μόνο, σκορπώντας φιλιά στον αέρα!

Έχουμε πολλά να μάθουμε ακόμα. Διδάξτε μας!!!







~

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

H Mέρα της Μαρμότας και η Αιώνια Επιστροφή


~






Φαντάσου να ξυπνάς μια μέρα χωρίς καθόλου διάθεση. Βγαίνεις έξω με νεύρα, δουλεύεις με υπερένταση, τσακώνεσαι με κόσμο. Το απόγευμα και το βράδυ αισθάνεσαι πως δεν έχεις όρεξη για τίποτα - σκοτώνεις λοιπόν τον χρόνο σου, αφήνοντας τις ώρες να περάσουν, μέχρι να έρθει η στιγμή που πέφτεις για ύπνο. Ένα αίσθημα κενού σε έχει καταλάβει. Μια ακόμα ανούσια μέρα κύλησε, στο καλό να πάει. Ίσως η επόμενη μέρα να είναι καλύτερη σε τελική ανάλυση...

Τι θα γινόταν όμως αν την επόμενη μέρα ξυπνούσες και συνειδητοποιούσες πως, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το ημερολόγιο δείχνει πως είναι η ίδια μέρα με την χθεσινή? Και έπιανες τον εαυτό σου να πρέπει να κάνει πάλι τα ίδια πράγματα που έκανε χθες - ένα χθες που ποτέ δεν υπήρξε, αν και είσαι βέβαιος πως το έζησες!

Και αν αυτή η μέρα συνεχίζει να επαναλαμβάνεται αδιάκοπα? Ξανά και ξανά? Αν διαπίστωνες πως θα χρειαστεί να ζεις τα ίδια συνεχώς, χωρίς σταματημό? Αν ερχόταν κάποιο πουλάκι και σου ψιθύριζε: "λοιπόν, αυτή θα είναι η μοναδική μέρα που θα ζεις στο εξής, το ημερολόγιο θα δείχνει πάντα την ίδια ημερομηνία, και κάθε πρωινό που ξυπνάς θα βρίσκεσαι στην ίδια κατάσταση που βρισκόσουν 24 ώρες πριν. Ο χρόνος θα κινείται μόνο κατά την διάρκεια των συγκεκριμένων 24 ωρών. Μετά θα πηγαίνει πίσω πάλι, σε λούπα, σαν μια κασέτα που παίζει ξανά απ' την αρχή. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι γι' αυτό. 

Ωστόσο έχεις την ακόλουθη δυνατότητα: Μπορείς να αναπροσαρμόζεις κάθε φορά τον τρόπο που βιώνεις την μέρα, κάθε φορά να την ζεις με όποιον τρόπο επιθυμείς. Σε αυτό είσαι απόλυτα ελεύθερος".








Πως θα αντιδρούσες λοιπόν?  Υποθέτω το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόσουν (μετά το αρχικό σοκ) θα ήταν: "Γιατί να μη ζω ξανά και ξανά την μέρα που είχα κάνει εκείνο το ταξίδι με την κοπέλα μου και είχα περάσει υπέροχα και ήμουν ερωτευμένος και ήταν όλα τέλεια? Ή την άλλη μέρα, τότε που είχα περάσει στο πανεπιστήμιο και το είχα γλεντήσει ως το πρωί με τα φιλαράκια μου? Ή έστω, εκείνη την ημέρα που άραζα μόνος και ξεκουραζόμουν, ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας εκείνο το ωραίο βιβλίο? 

Γιατί θα πρέπει να επαναλαμβάνεται αυτή η συγκεκριμένη μέρα, ξανά και ξανά, που είναι τόσο ανούσια και το μόνο που με ενδιέφερε είναι να τελείωνε μια ώρα αρχύτερα???"

Προτού σας... τρομοκρατήσω περισσότερο με αυτό το - ομολογουμένως - αρκετά εκφοβιστικό σενάριο, ας πούμε δυο λόγια για μια πολύ αγαπημένη μου ταινία!








The Groundhog Day


Ο λόγος για την "Μέρα της Μαρμότας", μία από τις ταινίες που εντάσσεται άνετα στις δέκα αγαπημένες μου ταινίες όλων των εποχών. Και την οποία, σε αντιστοιχία με το θέμα της, πιάνω τον εαυτό μου να την βλέπω ξανά και ξανά, κάθε χρόνο, ιδιαίτερα κατά την διάρκεια του χειμώνα και τον μήνα Φλεβάρη, στη διάρκεια του οποίου και εξελίσσεται.

Πρωταγωνιστεί ο Bill Murray σε έναν από τους κορυφαίους αναμφισβήτητα ρόλους του. Στο πλευρό του η - πανέμορφη - Andy MacDowell. Πολύ συνοπτικά ο Murray είναι το... "θύμα" της Μέρας της Μαρμότας, ή αλλιώς, μιας ημέρας που επαναλαμβάνεται διαρκώς, ξανά και ξανά. Το ημερολόγιο έχει κολλήσει εκεί, στην ίδια ημερομηνία, και δε λέει να φύγει! Η μαρμότα στην ταινία είναι αυτό το αξιαγάπητο ζώο, από το οποίο, σύμφωνα με τα έθιμα της πόλης, θα εξαρτηθεί πόσο καιρό θα διαρκέσει ακόμα ο χειμώνας. Όσο η μαρμότα βλέπει τη σκιά της, ο χειμώνας θα παρατείνεται.








Ο Murray ξυπνάει κάθε πρωί έχοντας ενθύμιση όσων έκανε την μέρα που πέρασε - ωστόσο κανένας άλλον δεν θυμάται τίποτα, γιατί απλά η προηγούμενη μέρα... ποτέ δεν υπήρξε! Έχει μεγάλο ενδιαφέρον λοιπόν πως ο πρωταγωνιστής αντιμετωπίζει την κατάσταση που του προέκυψε... Ακολουθεί διάφορα στάδια προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα, τα οποία μελετητές της ιστορίας παρομοίασαν με φιλοσοφικές απόψεις όπως του Κίρκεγκαρντ, σχετικά με τα στάδια της ανθρώπινης ηθικής εξέλιξης.

Έχοντας λοιπόν υπερβεί την αρχική φάση του τρόμου και της απελπισίας, ο ήρωας της ιστορίας αποφασίζει να εκμεταλλευτεί προς όφελος του το γεγονός πως η μέρα επαναλαμβάνεται συνέχεια: αφού η επόμενη μέρα ποτέ δεν θα υπάρξει, αφού ξυπνήσεις και το ημερολόγιο δείχνει ξανά τη μέρα που πέρασε, ό,τι και να κάνεις θα αφορά εκείνη τη μέρα και μόνο - την επόμενη κανείς δε θα το θυμάται!

Με λίγα λόγια, μπορείς να κάνεις τα πάντα! Ακόμα και τις πιο ακραίες πράξεις, ούτως ή άλλως, εντός 24 ωρών θα έχουν σβηστεί από παντού, σα να μην υπήρξαν ποτέ - εκτός από τη μνήμη σου.








Μπορείς λοιπόν να την πέσεις σε εκείνη την κοπέλα που παρατήρησες στο πλήθος και να την παρασύρεις για ένα ξέφρενο one night stand - και αν δείχνει ότι δεν είναι καμιά "εύκολη", πετάς και καμιά ρομαντική ατάκα τύπου "σ'αγαπάω, είσαι το παν για μένα", αυτή σκαλώνει, κάνετε ξέφρενο σεξ και την επόμενη μέρα.... σε έχει ξεχάσει, σα να μη την γνώρισες ποτέ!

Μπορείς να δοκιμάσεις την τύχη σου με διάφορες. Να προσαρμόσεις την συμπεριφορά σου, να δεις τι ελκύει την κάθε μία, μέσω της δοκιμής και του λάθους, και την επόμενη μέρα (όταν εκείνη θα νομίζει ότι σε βλέπει για πρώτη φορά) να φερθείς με τον τρόπο εκείνο που "έμαθες" (από τις προηγούμενες δοκιμές) πως είναι ο σωστός!







Και αν βαρέθηκες τις γυναίκες, μπορείς να κάνεις άλλα πράγματα. Να παραδοθείς για παράδειγμα στις απολαύσεις του φαγητού - ούτως ή άλλως, την επόμενη μέρα ό,τι θερμίδες έχεις πάρει θα έχουν εξαφανιστεί, και ξανά απ'την αρχή!

Μπορείς να επιχειρήσεις κάποια παράνομη πράξη, να ληστέψεις τίποτα χρήματα ας πούμε, και με αυτά να προφτάσεις να πάρεις το αεροπλάνο και να κάνεις ένα ταξιδάκι - προσοχή όμως, γιατί έχεις μόνο 24 ώρες στην διάθεση σου, μετά θα επιστρέψεις εκεί που βρισκόσουν στην αρχή! Κοίτα να επιλέξεις κοντινούς σε σένα προορισμούς λοιπόν!

Μπορείς να πας όπου επιθυμείς, να παρατήσεις τη δουλειά σου - ας σε απολύσουν, χέστηκες. Βρίσε και το αφεντικό φεύγοντας, βγάλε τα απωθημένα σου, ούτως ή άλλως σε 24 ώρες θα το έχει ξεχάσει και η δουλειά θα είναι ξανά δική σου!








One Day Is More Than 365 Days



Σε κάποια φάση της ταινίας όμως ο πρωταγωνιστής συνειδητοποιεί πως βαρέθηκε. Από ένα σημείο και έπειτα οι απολαύσεις από μόνες τους, ο ατελείωτος ηδονισμός, δεν του λέει κάτι. Το γεύτηκε, τώρα όμως χρειάζεται κάτι περισσότερο ουσιώδες. Γιατί η μέρα εξακολουθεί να επαναλαμβάνεται, αδιάκοπα όπως πριν.








Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί οι απολαύσεις ευνοούν τα μικρά χρονικά διαστήματα γενικά. Μπορείς σε λίγες μόνο ώρες να κάνεις σεξ, να φας μέχρι σκασμού, να πάρεις μια μηχανή και να τρέχεις στις λεωφόρους, να βάλεις τη μουσική στο τέρμα, ή να ανατινάξεις το κτίριο της δουλειάς σου.

Δεν αρκούν όμως λίγες ώρες για να κάνεις έναν άνθρωπο να σε αγαπήσει. Όπως δεν αρκούν λίγες ώρες για να κάνεις τον κόσμο γύρω σου λίγο πιο ανθρώπινο, λίγο πιο όμορφο. Από ένα σημείο και έπειτα επιθυμείς να υπερβείς το αρχικό ατομικίστικο, ηδονοθηρικό στάδιο και να ζήσεις κάτι που να έχει κάποια ουσία παραπάνω, κάτι που να μιλάει βαθύτερα μέσα στην ψυχή σου.

Και αν προσπαθήσεις και διαπιστώσεις πως δεν προλαβαίνεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, πιθανό να σε πιάσει πάλι απελπισία. Ποιό το νόημα να σου ψιθυρίσει μια γυναίκα το βράδυ πόσο σ'αγαπάει, αν το επόμενο πρωινό το έχει ξεχάσει? Ποιός ο λόγος να κάνεις μια όμορφη πράξη, αν από αύριο τα πράγματα είναι πάλι όπως πριν?








Δε θα επεκταθώ περισσότερο στην ταινία και στην εξέλιξη της, για όσους δεν την έχετε δει ακόμα. Εξάλλου το σημερινό θέμα είναι ευρύτερο: Τι θα κάναμε όλοι μας αν βρισκόμασταν σε μια ανάλογη κατάσταση? Πως θα αξιοποιούσαμε την αιώνια εκείνη μέρα που μας δόθηκε?

Θα κάναμε όσα έγραψα στην αρχική παράγραφο? Θα τολμούσαμε να σκοτώσουμε τον χρόνο μας, να αφήσουμε την μέρα να περάσει έτσι, ανούσια και άσκοπα, σα να μην υπήρξε ποτέ, μια σκιά μόνο στην προσωπική μας ιστορία? Και αν επαναλαμβάνεται συνέχεια αυτή η σκιά, τι μένει από μας τους ίδιους? Μια σκιώδης, αδιάφορη ύπαρξη, από εκείνες που δεν αφήνουν κανένα ίχνος πουθενά...

Η αρχική μας αντίδραση ενδεχομένως να ήταν εκείνη της δυσφορίας, ή ακόμα και της απόγνωσης. Όπως έγραψα πριν, πιθανό να σκεφτόμασταν: "γιατί να μην επαναλαμβάνεται εκείνη η ξεχωριστή μέρα που είχα ζήσει τότε και στη θέση της να πρέπει να ζω στο εξής αυτό το τίποτα, μια απλή μέρα όπως η σημερινή που δεν έχει κανένα απολύτως νόημα? Από όλες τις μέρες του κόσμου, γιατί να επαναλαμβάνεται η σημερινή ειδικά??"

Για σκέψου όμως. Είναι έτσι?...

Τελικά οι ξεχωριστές και ιδιαίτερες μέρες είναι λίγες, διάσπαρτες εδώ κι εκεί, σα μικροσκοπικές νησίδες σε μια θάλασσα μονοτονίας, ρουτίνας και ασημαντότητας?

Υπάρχουμε 365 μέρες τον χρόνο, ζούμε τις 30?








H Αιώνια Επιστροφή


Μία από τις γνωστότερες ιδέες που είχε αναπτύξει ο Νίτσε, και αναμφισβήτητα η πιο μυστήρια και εξωτική από τις αντιλήψεις του, ήταν εκείνη της αιώνιας επιστροφής: Δεν υπάρχει άλλη ζωή μετά τον θάνατο. Το μόνο που υπάρχει είναι η επιστροφή του ίδιου, ξανά και ξανά, σαν ένας κύκλος ο οποίος φτάνει στο τέλος και ξεκινάει πάλι από την αρχή, χωρίς σταματημό, μέρος του οποίου είμαστε όλοι μας. Καθετί που ζήσαμε θα επαναληφθεί και θα επαναλαμβάνεται αιώνια, ατέρμονα. Από την μικρότερη, πιο αδιάφορη πράξη, εκείνη που λες δεν έχει την παραμικρή σημασία (να φτιάξεις για παράδειγμα έναν καφέ), μέχρι την μεγαλύτερη και φαινομενικά σημαντικότερη (μια υποτιθέμενη υπογραφή συνθήκης ειρήνης μεταξύ των εθνών του κόσμου), θα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, συνέχεια, στον κύκλο της αιωνιότητας.

Είσαι βέβαιος λοιπόν πως επιθυμείς να πράξεις με αυτόν και όχι με τον άλλο τρόπο? Όπως έγραφε ο Μίλαν Κούντερα: "Στον κόσμο της αιώνιας επιστροφής, κάθε κίνηση φέρνει το βάρος μιας αβάσταχτης ευθύνης". 








Μήπως χρειάζεται να αναφέρω εκείνες τις ενδιαφέρουσες Θεωρίες του Χάους, που έχουν αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες στους κλάδους τόσο των φυσικών όσο και των κοινωνικών επιστημών? Εκείνες που τονίζουν πως ακόμα και το μικρότερο, φαινομενικά πιο ασήμαντο γεγονός, μπορεί να έχει πελώριες συνέπειες? Σαν εκείνος ο σβόλος από χιόνι, που καταλήγει να μετασχηματίζεται σε χιονοστιβάδα και παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του...

Θα πει εδώ κάποιος: Ρε συ κούνελε, συγγνώμη, αλλά τι συνέπειες μπορεί να έχει για την ανθρωπότητα αν εγώ φτιάξω καφέ και πιώ για το πρωί? Μας δουλεύεις?

Κι όμως! Πες ότι πίνεις τον συγκεκριμένο καφέ. Και σου προκαλεί μια νευρικότητα, μια έξαψη, μια διέγερση. Η έξαψη αυτή σε ωθεί να πεις δυο λόγια παραπάνω και να φλερτάρεις την συνάδελφο σου μετά στην δουλειά, η οποία τυχαίνει να είναι παντρεμένη. Εκείνη διαπιστώνει πως σε γουστάρει. Αυτό έχει ως συνέπεια να τσακωθεί το βράδυ με τον σύζυγο της. Το παιδί τους βλέπει να τσακώνονται, βάζει τα κλάματα και γράφει σχετική έκθεση με αυτό το θέμα την επόμενη μέρα στο σχολείο, που έχει ως αποτέλεσμα να τον κοροιδεύουν οι συμμαθητές του, θεωρώντας τον υπερβολικά μαμόθρεφτο. Σταδιακά δημιουργείται μια προδιάθεση μειονεκτικότητας στο παιδί, την οποία ενισχύει σπίτι η ολοένα και πιο απομακρυσμένη στάση των γονιών του απέναντι του.

Το παιδί μεγαλώνει και τελικά καταλήγει να ακολουθήσει ένα επάγγελμα που αντισταθμίζει τα αισθήματα κατωτερότητας του, με το να του παρέχει κάποια αίσθηση εξουσίας - ας πούμε ότι γίνεται καθηγητής. Ωστόσο δεν είναι καλός σαν καθηγητής και οι μαθητές του τον αντιπαθούν βαθιά. Αυτός αποφασίζει να κόψει ορισμένους στο μάθημα, επειδή τον ενοχλεί που του πηγαίνουν κόντρα, και εκείνοι μένουν δυο χρόνια στην ίδια τάξη. Αργότερα οι νέοι αυτοί βρίσκονται σε αναζήτηση εργασίας και δεν βρίσκουν γιατί το γεγονός πως αποφοίτησαν με δύο χρόνια καθυστέρηση από το σχολείο ενοχλεί τους εργοδότες και δεν τους δίνουν τη δουλειά. Ένας από τους νέους τυχαίνει και έχει οικογένεια που διαθέτει κάποια χρήματα παραπάνω, και τον στέλνουν σε ιδιωτική σχολή. Ο άλλος όμως δε βρίσκει τίποτα, και τελικά μπλέκει με συμμορίες και καταλήγει να σπάει αμάξια και καρέκλες στα γήπεδα... Κάπου εκεί όμως γνωρίζει την μέλλουσα γυναίκα της ζωής του.







Ωραία, ας βάλω μια τελεία εδώ - θα μπορούσε να συνεχίζεται αιώνια η πάνω, υποθετική ιστορία! Η οποία ασφαλώς είναι πλασματική και υπεραπλουστευμένη! Ασφαλώς και δεν είναι "ο καφές" η "αιτία" όλων των πάνω! Σε μια αλυσίδα με μυριάδες κρίκους, δεν υπάρχει "αιτία" και "αποτέλεσμα"! Τα πάντα φέρνουν το ένα στο άλλο, κάθε κίνηση, κάθε ενέργεια, επηρεάζει τους γύρω κρίκους με τη σειρά της, σαν το κύμα της θάλασσας που σπρώχνει τα άλλα κύματα και όλα μαζί προκαλούν την τρικυμία!

Η ουσία είναι πως κάθε πράξη, κάθε κίνηση, αποκτά το δικό της ιδιαίτερο νόημα και στο τελικό, πελώριο Υφαντό του Χρόνου, θα περιλαμβάνεται και κείνη μέσα, μια μικροσκοπική κλωστή ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των κλωστών, εξίσου σημαντική με όλες τις υπόλοιπες.








Ας θυμηθούμε και τα λόγια του ίδιου του Νίτσε (από την Χαρούμενη Επιστήμη):

"Αυτό που κάνω ή δεν κάνω τώρα, έχει τόση σημασία για οτιδήποτε επίκειται να συμβεί, όση και το μεγαλύτερο γεγονός του παρελθόντος: μέσα απ'αυτή την φοβερή προοπτική του αποτελέσματος, όλες οι πράξεις φαίνονται εξίσου μεγάλες και μικρές"......

Και αν όλες οι πράξεις, όλες οι συμπεριφορές, η κάθε μία με τα δικά της, μικροσκοπικά κίνητρα, εξυπηρετούν έναν απώτερο σκοπό? Έναν σκοπό τον οποίο είναι αδύνατο να δούμε, όπως είναι αδύνατο να συνειδητοποιήσουμε πως η γη είναι στρογγυλή απλά και μόνο βαδίζοντας απάνω της....?







Αφύπνιση 


Κάπου εδώ το όνειρο τελειώνει. Ξυπνάς, και συνειδητοποιείς πως αφέθηκες σε φαντασιοκοπήματα, σε σκέψεις που έχουν ήδη αρχίσει να θολώνουν μες στη μνήμη σου και να εξατμίζονται σαν άερας που ξεπηδά από δοχείο.

Κοιτάζεις το ρολόι και σου περνάει φευγαλέα η σκέψη: "έχει γούστο!". Παρατηρείς την ημερομηνία: ναι λοιπόν, έχει έρθει η επόμενη μέρα! Για μια στιγμή μονάχα σου πέρασε από το μυαλό η τρελή ιδέα πως η μέρα θα μπορούσε να επαναλαμβάνεται!

Δεν ήταν όμως παρά μια φαντασίωση, τίποτα παραπάνω. Μια νέα μέρα ξεκινά...


It's a new dawn

It's a new day

It's a new life

For me...

And I'm feeling good








~

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...