Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Τα πρόσωπα του φασισμού

#






Μεγάλες οι εξελίξεις, θα παραθέσω απλά ορισμένες σκέψεις.


1) "Μας φυλακίζουν για τις ιδέες μας", έκραξε η κόρη του αρχηγού, παρουσιάζοντας το σαν κάτι αρνητικό. 

Ε, ναι, λοιπόν, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει κάποιος να πολεμάει τον ναζισμό. Οι ιδέες δεν συνιστούν κάτι γενικό και αόριστο. Γίνονται πράξεις. Η θεωρία μετατρέπεται σε οργάνωση. Η οργάνωση σε κόμμα. Το κόμμα γυρεύει την νομιμοποίηση του, ενισχύεται, επιδιώκει να κατηχήσει κόσμο στις ιδέες του και - εν τέλει, να μετατρέψει τους οπαδούς σε υπάκουους στρατιώτες.

Η Χρυσή Αυγή δεν πρέπει να καταδικαστεί απλά σαν μια εγκληματική οργάνωση. Αλλά σαν μια ενεργή νεοναζιστική παράταξη, που επεδίωκε να κάνει τις ιδέες της πράξη στην κοινωνία.



2) Ο ναζισμός, μάθε αδερφέ, δεν βρίσκεται σε ένα κόμμα ενταγμένος. Ούτε στα μυαλά τόσων ανεγκέφαλων που το υποστήριξαν.

Ο ναζισμός, ο φασισμός... Βρίσκονται σε κάθε μεσήλικη που κοιτάζει τον μετανάστη με μισό μάτι. Σε κάθε νοσταλγό της "ησυχίας επί Χούντας". Σε κάθε νέο που προτιμάει να πιάσει στα χέρια του έναν λοστό, αντί για ένα βιβλίο. Σε κάθε μικρονοικοκυραίο που θεωρεί πως αιτία της κρίσης είναι οι ξένοι. Σε κάθε προγονολάγνο εθνικόφρονα.

Και αυτοί όλοι παραμένουν.


3) Και αν υπάρξει μια νέα μορφή ακροδεξιάς εντός Βουλής στο μέλλον, μια ακροδεξιά "προσεκτική", χωρίς εμφανείς παραστρατιωτικές διακλαδώσεις, τι θα λένε γι' αυτήν τα Μέσα Ενημέρωσης, τι θα λένε τα κόμματα? Θα τολμήσουν να την αποκαλύψουν με το όνομα της, ή θα τα μασάνε πάλι, όπως έκαναν εδώ και τόσο καιρό. 


Πόσες και πόσες φορές δεν είχαμε ακούσει να αποκαλείται "κόμμα" μια νεοναζιστική οργάνωση και να τοποθετείται έτσι, επί ίσοις όροις, στο ίδιο τραπέζι με τις λοιπές πολιτικές παρατάξεις? Γιατί οι λέξεις μπορούν να κάνουν την διαφορά, κύριοι, όταν εμφυτευτούν στο καθημερινό λεξιλόγιο και στις συνήθειες του νεοέλληνα...



4) Είναι θετικό που στα μάτια μεγάλου ποσοστού του κόσμου η Χ.Α. πλέον απονομιμοποιείται. Δεν θα είναι λίγοι οι πρώην ψηφοφόροι της που θα ντρέπονται στο εξής να παραδεχτούν πως την είχαν ψηφίσει. Και αν το παραδεχτούν, θα πουν πως "δεν ήξεραν".

Εν ολίγοις, θα συρθούν πάλι στις σκιές...

Ελπίζω να μην αναδειχτούν πάλι, με άλλο πρόσωπο. Όλα θα εξαρτηθούν από τις κοινωνικές εξελίξεις και την στάση του κόσμου απέναντι στα γεγονότα. Νεοέλληνα, θα πιαστείς ξανά κορόιδο?


5) Μ' αυτά και μ' αυτά, ήταν πραγματικά μια ιδιαίτερη μέρα σήμερα. Μας άφησε κάτι θετικό.

Να ευχηθώ καλά μυαλά για την συνέχεια. Τα χρειαζόμαστε.




#


Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

The Night Does Funny Things Inside a Man

#






Έχε γειά λοιπόν κορίτσι. Κορίτσι που στα μάτια σου σκορπούσε ζωηρά τις αχτίδες του ο ήλιος. Ο δρόμος με καλεί ξανά μπροστά και ο δρόμος μου είναι μοναχικός. Για λίγο τον διαβήκαμε μαζί, για λίγο ο προορισμός έπαυε να έχει σημασία. Αρκούσε η διαδρομή μαζί σου. Για λίγο μόνο ο κόσμος όλος συνωμότησε για μας τους δυο και έκλεισε το μάτι με χαρά.

Ένα φιλί στο τέλος, μια γλυκιά κουβέντα, και αποχωρώ. ΄Αργά ή γρήγορα η διαδρομή μας θα μετατρεπόταν σε διχάλα. Εγώ θα έπαιρνα την μία πλευρά. Εσύ την άλλη.

Θα περάσουν τα χρόνια, θα γκριζάρουν κι άλλο τα μαλλιά μου, οι αναμνήσεις θα γίνονται ολοένα πιο ζεστές. Ποιός ξέρει. Ίσως πάλι σε φέρω στης θύμησης τη φλόγα. Κάποια νύχτα, βολοδέρνοντας στις θάλασσες της μνήμης. Ίσως δοκιμάσω να σου τηλεφωνήσω, από κάποιο μικρό διαμέρισμα, μια σιγανή φωτιά να σιγοκαίει στο πλευρό μου. Πιθανό να βρίσκεσαι αλλού - σε άλλη πόλη, άλλη χώρα.

Και αν πάλι βρίσκεσαι κοντά μου, δυο τετράγωνα πιο πέρα - η απόσταση πάλι ίδια θα ναι.

Ίσως έχεις παντρευτεί, έχεις κάνει και παιδιά. Μη γελάς. Θα ακούσω μια άγνωστη γνώριμη φωνή στην άλλη άκρη του ακουστικού. Για σένα μπορεί να είμαι ένας εισβολέας του χρόνου που πέρασε. Σκίζοντας το πέπλο του παρόντος. "Είσαι καλά?". "Ναι... Εσύ?". "Καλά και γω... Τι κάνεις? Που βρίσκεσαι?". "Εδώ... Με τον άντρα μου".

Θα προλάβεις τότε την σιωπή μου. Θα με ρωτήσεις, χρωματίζοντας με μια ανεπαίσθητη ζωηράδα τη φωνή σου: "Εσύ? Βρήκες καμιά να σε δαμάσει?". Θα χαμογελάσω. Δεν θα με δεις, αλλά θα καταλάβεις πως χαμογελώ, και θα κάνεις και συ το ίδιο. Για μια στιγμή μόνο θα επιστρέψεις στα παλιά.

Είχα πει να κοιμόμουν σήμερα νωρίς. Να ξυπνήσω αύριο για δουλειά. Η ώρα είναι 6 και ο ύπνος βρίσκεται ακόμα σε λίστα αναμονής. Δεν φταίω εγώ. Τα τραγούδια το προκάλεσαν. Ακούγοντας ξανά και ξανά τον πρώτο δίσκο του Tom Waits. Κάποιες από τις φράσεις που έγραψα πάνω πήραν την έμπνευση τους από κει. Δεν συνέβη κάτι, δεν ήταν ένα περιστατικό που με ώθησε να αποτυπώσω τα συναισθήματα σε λόγια. Όχι. Ήταν τα τραγούδια. Ήταν εκείνα που γέννησαν μέσα μου. Και ίσως, κάποιες παλιές αναμνήσεις που μου ξύπνησαν. Κάποια όμορφα βιώματα. Τουλάχιστον υπήρξαν. Εγώ κι εσύ. Υπήρξε. Και σ' έναν κόσμο που ξεχειλίζει ανοησία, ήταν όμορφο, γνήσιο, ειλικρινές.

Γι' αυτόν τον λόγο το θυμάμαι όταν ακούω κάποια πραγματικά όμορφα τραγούδια.

Οι μέρες κυλάνε ήρεμα. Είχα τα γενέθλια μου τις προάλλες. Ήσυχα, δίχως τυμπανοκρουσίες, χωρίς ανακοινώσεις. Όπως συμβαίνει κάθε χρόνο σχεδόν. Περνάει ο καιρός και αισθάνομαι την ανάγκη να φωνάξω με όλη την δύναμη της φωνής μου στον χρόνο να κυλάει πιο αργά - αχ, λίγο πιο αργά, είναι τόσα αυτά που επιθυμώ να κάνω. Μικρός ήθελα να βγάλω φτερά και να πετάξω. Τώρα βλέπω τον ουρανό γύρω μου και συνειδητοποιώ πόσες είναι οι δυσκολίες, πόσα τα νέφη. Αλίμονο όμως, έχω ακόμα την ίδια επιθυμία.

Ο δρόμος απλώνεται ξανά μπροστά μου. Η διαδικασία είναι η γνωστή. Πρώτα το ένα βήμα... Μετά το άλλο. Και ξανά. Ορίστε, διένυσες ήδη μια μικρή απόσταση. Δεν βρίσκεσαι εκεί που ήσουν πριν. Απλό δεν είναι?

Ξέρω... Ξέρω. Κάποιες στιγμές γυρεύεις απλά να ξαποστάσεις. Να κοιτάξεις τον ουρανό και να αφεθείς. Χωρίς σκέψεις, δίχως έγνοιες. Και θυμάσαι φάσεις που το βάδισμα δεν ήταν βαρύ, μα ανάλαφρο. Σχεδόν πετούσες. Τα φτερά που έλεγες πως πάντα επιθυμούσες να βγάλεις, τα φτερά εκείνα ήταν δικά σου - και δικά της. Δεν το ήξερες? Το ένα φτερό το είχες εσύ. Το άλλο εκείνη. Και μαζί οι δυο πετούσατε.

Μισοσκότεινο διαμέρισμα. Μια φωνή παιδιού που αντηχεί απ' το ακουστικό. Είναι ευτυχισμένοι. Τι γυρεύω ανάμεσα τους? Σαν φάντασμα γυρνώ στους τοίχους του σπιτιού τους, σέρνοντας τις αλυσίδες των αναμνήσεων.

Ή μήπως όλα τα φαντάζομαι? Υποθετικά σενάρια. Και ενώ ο Tom Waits συνεχίζει να αντηχεί, τα τραγούδια στο repeat, ξανά και ξανά. Εκείνα φταίνε. Δικά τους είναι τα λόγια, όχι δικά μου. Από κει εμπνεύστηκα το κείμενο.

Ίσως πάλι ευθύνεται η νύχτα. Nαι, η νύχτα είναι. Όχι εγώ. "The Night Does Funny Things Inside a Man"...







#




Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Το αυγό του νεοελληνικού ναζισμού...

#





Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια χώρα. Στα σκοτεινά χρόνια της Δεκαετίας του '40, η χώρα αυτή γνώρισε μία από τις μελανότερες στιγμές της ταλαίπωρης, σύγχρονης της ιστορίας. Οι Γερμανοί κατακτητές, με ένα αρχαίο σύμβολο να κοσμεί τα ματοβαμμένα λάβαρα τους, την σβάστικα, εισέβαλαν στο έδαφος της και υποδούλωσαν ένα-ένα όλα τα εδάφη της. Όσοι δεν συνεργάστηκαν με τους κατακτητές βίωσαν τις κακουχίες των διωγμών, της πείνας και της εξαθλίωσης. Σωροί από νεκρά παιδιά γέμιζαν τους δρόμους, άλλα πάλι βρίσκονταν στο χείλος του θανάτου, αναζητώντας κάποια μορφή τροφής.



Γνωρίσματα του Γερμανικού Ναζισμού



Ιδεολογία και κινητήριος δύναμη των κατακτητών υπήρξε ο ναζισμός. Θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε τα βασικά χαρακτηριστικά της ιδεολογίας και πρακτικής τους ως τα ακόλουθα: 1) πίστη στην ανωτερότητα της φυλής, 2) αυστηρή τήρηση της ιεραρχίας, με απόλυτη υπακοή και προσήλωση στον ηγέτη, 3) φυλετικό μίσος και αποστροφή απέναντι στις μειονότητες, 4) εξύμνηση των αρχαίων ιδανικών, άντληση δύναμης από τους εθνικούς μύθους, και πεποίθηση πως ο γερμανικός λαός συνιστά άμεση συνέχεια των "ένδοξων Άριων προγόνων", 5) εξύμνηση της στρατιωτικής διάστασης του αρχαίου πολιτισμού, με ταυτόχρονη παραποίηση της πολιτισμικής του διάστασης, κυρίως εκείνης που αφορά τις διαπολιτισμικές ανταλλαγές, 6) εξύψωση του μιλιταρισμού σε κεντρικό άξονα της ζωής και εξύμνηση των πρακτικών του στρατού, 7) ρητορική ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα, όσο εκείνο απομυζά τον "εκλεκτό λαό" από τα αγαθά που θεωρεί δικαιωματικά πως του ανήκουν και όσο συνιστά δημιούργημα των απεχθών ξένων, και δει των Εβραίων, 8) συνεργασία ωστόσο με το ίδιο σύστημα και το μεγάλο κεφάλαιο όταν απέκτησε την εξουσία, καθώς παρέχει στο δεύτερο την δυνατότητα για εξάπλωση του βιομηχανικού κέρδους και πλήρη εκμηδένιση του μισητού αριστερού στοιχείου, 9) πλήρης εναντίωση και απέχθεια για την αριστερή ιδεολογία, 10) τακτική χρήση πρακτικών τρόμου, προκειμένου να πετύχει την εξουδετέρωση των αντιπάλων, 11) υπερδιόγκωση κάθε μορφής Κρατικού ελέγχου, από τον χώρο της αστυνόμευσης ως εκείνον των Τεχνών, με πλήρη παρέμβαση στις δεύτερες, 12) προβολή των ιδανικών της τάξης, ησυχίας και ασφάλειας ανάμεσα στους καθαρόαιμους πολίτες της χώρας, με εικόνες από χαρούμενους Άριους να τρέχουν στην εξοχή, ξανθές μανάδες με καλοθρεμμένα παιδιά, κλπ, 13) χρησιμοποίηση ως έμβλημα ενός αρχαίου συμβόλου με σχήμα αράχνης, σε μαύρο χρώμα και κόκκινο φόντο, 14) τήρηση ενός ορισμένου προτύπου χαιρετισμού με υψωμένο το χέρι, 15) εξύμνηση των ιδανικών του πολέμου και της αυτοθυσίας για την πατρίδα και τον ηγέτη, 16) ισχυρή λαϊκή βάση και εξύμνηση του μέσου Γερμανού πολίτη, με σταδιακή μετατροπή του σε υπάκουο γρανάζι μιας πελώριας, καλοκουρδισμένης μηχανής. 

Αυτά λοιπόν υπήρξαν τα κύρια χαρακτηριστικά του γερμανικού ναζισμού, οι βασικές αντιλήψεις που ώθησαν τον Χίτλερ και τους χιλιάδες οπαδούς του να σπείρουν τον όλεθρο στον κόσμο - και στην χώρα μας. Χωρίς την ιδεολογία και τις πρακτικές των ναζί, ο κόσμος δεν θα είχε εμπλακεί στην δίνη του πολέμου. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό: Τον πόλεμο και την ακόλουθη εξαθλίωση δεν τον έφερε ο "Χίτλερ" ή η "Γερμανία". Πολλοί υπήρξαν εξάλλου οι Γερμανοί διαφωνούντες τα χρόνια εκείνα που διώχτηκαν από την χώρα τους. Τον πόλεμο τον έφερε ο ναζισμός του Χίτλερ και των αναρίθμητων οπαδών του. Ο Χίτλερ ο οποίος αναδύθηκε εντός μιας εποχής που μαστιζόταν από μια πρωτοφανή οικονομική κρίση, σε μια χώρα που ένιωθε βαθιά αδικημένη από την συμπεριφορά και τις κυρώσεις των Μεγάλων Δυνάμεων απέναντι της - την μεταπολεμική Γερμανία της δεκαετίας του '20 και του '30...

Με άλλα λόγια, τους πολέμους, τις κρίσεις και τις κακουχίες δεν τις προκαλούν μεμονωμένοι άνθρωποι, αλλά οι ιδεολογίες που τους ωθούν σε δράση. Και οι ιδεολογίες αυτές γεννιόνται εντός συγκεκριμένων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών. Αλλάξτε τις συνθήκες - και θα δείτε πως, ως εκ θαύματος, αλλάζουν και οι ιδεολογίες με την σειρά τους. 

Ωστόσο ο μέσος άνθρωπος αδυνατεί να επιρρίψει την ευθύνη για τα προβλήματά του σε κάτι τόσο αφηρημένο και απρόσιτο, όπως οι "οικονομικές συνθήκες". Ζητάει κάτι συγκεκριμένο, κάτι που να έχει ονοματεπώνυμο. Δεν ευθύνεται λοιπόν η παγκόσμια οικονομική κρίση, ούτε το μεταπολεμικό (μετά το 1919) οικονομικό αδιέξοδο των Γερμανών για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την δική μας Κατοχή. Δεν ευθύνεται η αναδυόμενη λόγω κρίσης ιδεολογία του ναζισμού που μετέτρεψε την πλειοψηφία των Γερμανών πολιτών σε εχθρούς της διαφορετικότητας και σε μανιακούς κατακτητές. 

Όχι. Ευθύνονται οι "Γερμανοί", γενικά και αόριστα. Και, καθώς είπαμε ο κόσμος γυρεύει κάτι ακόμα περισσότερο συγκεκριμένο, φταίει "ο Χίτλερ". 



ειδυλλιακή εικόνα ναζιστικής προπαγάνδας - θα μπορούσαν στη θέση τους να είναι σύγχρονα ελληνόπουλα



Πάμε πάλι στην μικρή χώρα με την οποία ξεκινήσαμε. Ελλάδα, έτος 2013. Καταμεσής της οικονομικής κρίσης, και ενώ το αίσθημα της γενικευμένης αδικίας είναι μεγαλύτερο από ποτέ, βλέπουμε να κατοικοεδρεύει στα βουλευτικά έδρανα της χώρας μια παράταξη που ονομάζεται "Χρυσή Αυγή". Οι κύριοι αυτοί αρνούνται την ταύτιση με τον Χίτλερ και τους ναζιστές του και ισχυρίζονται πως είναι πάνω απ' όλα πατριώτες, πως επιθυμούν το καλό της χώρας τους.



Γνωρίσματα της Χρυσής Αυγής



Τι λέτε, πάμε να συνοψίσουμε ορισμένα από τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα στην ιδεολογία και τις πρακτικές της συγκεκριμένης οργάνωσης? Για να δούμε τι θα δούμε.

1) Πίστη στην ανωτερότητα της φυλής, 2) αυστηρή τήρηση της ιεραρχίας, με την φιγούρα του ηγέτη να ξεχωρίζει, 3) φυλετικό μίσος και αποστροφή απέναντι στις μειονότητες, 4) εξύμνηση των αρχαίων ιδανικών, άντληση δύναμης από τους εθνικούς μύθους, και πεποίθηση πως ο νεοελληνικός λαός συνιστά άμεση συνέχεια των "ένδοξων προγόνων", 5) εξύμνηση της στρατιωτικής διάστασης του αρχαίου πολιτισμού, με ταυτόχρονη παραποίηση της πολιτισμικής του διάστασης, κυρίως εκείνης που αφορά τις διαπολιτισμικές ανταλλαγές, 6) εξύψωση του μιλιταρισμού σε κεντρικό άξονα της ζωής και εξύμνηση των πρακτικών του στρατού, 7) ρητορική ενάντια στο κυρίαρχο σύστημα, όσο εκείνο απομυζά τον "εκλεκτό λαό" από τα αγαθά που θεωρεί δικαιωματικά πως του ανήκουν και όσο συνιστά δημιούργημα των απεχθών ξένων, 8) συνεργασία ωστόσο με το ίδιο σύστημα, συμμετέχοντας στις βουλευτικές εκλογές, και εξυπηρέτηση του κεφαλαίου, καθώς παρέχει στο δεύτερο την δυνατότητα για εξάπλωση του κέρδους και πλήρη εκμηδένιση του μισητού αριστερού στοιχείου, 9) πλήρης εναντίωση και απέχθεια για την αριστερή ιδεολογία, 10) τακτική χρήση πρακτικών τρόμου (βλέπε ξύλο, τραμπουκισμός, μαχαιρώματα), προκειμένου να πετύχει την εξουδετέρωση των αντιπάλων, 11) επιθυμητή υπερδιόγκωση κάθε μορφής Κρατικού ελέγχου, από τον χώρο της αστυνόμευσης ως εκείνον των Τεχνών, με πλήρη παρέμβαση στις δεύτερες (δεν έχει γίνει, αμφιβάλλει όμως κάποιος πως θα συνέβαινε αν βρισκόταν στην εξουσία?), 12) προβολή των ιδανικών της τάξης, ησυχίας και ασφάλειας ανάμεσα στους καθαρόαιμους πολίτες της χώρας, με περιστατικά χρυσαυγιτών νεαρών να περνάνε γιαγιάδες από τον δρόμο, να περιφρουρούν τις γειτονιές από τους κακούς ξένους, κλπ, 13) χρησιμοποίηση ως έμβλημα ενός αρχαίου συμβόλου με σχήμα αράχνης, σε μαύρο χρώμα και κόκκινο φόντο, 14) τήρηση ενός ορισμένου προτύπου χαιρετισμού με υψωμένο το χέρι, 15) εξύμνηση των ιδανικών του πολέμου και της αυτοθυσίας για την πατρίδα και τον ηγέτη, 16) εξύμνηση (το λέμε και "γλύψιμο") του μέσου Έλληνα πολίτη, πάνω στην θέληση να αποκτήσει ισχυρή λαϊκή βάση - στο τέλος το μόνο που έχει σημασία είναι η γνωστή, καλοκουρδισμένη μηχανή.

Και τώρα ένα κουίζ, από τα δύσκολα: Βρείτε πόσες και ποιές είναι οι διαφορές ανάμεσα στην πάνω παράγραφο με τα γνωρίσματα της Χρυσής Αυγής, και στην προηγούμενη με τα γνωρίσματα του γερμανικού Ναζισμού!








Η ιδεολογία του Ναζισμού είναι μία, και το μόνο που αλλάζει στις εποχές είναι η χώρα προέλευσης... Τα κλαδάκια του δέντρου μπορεί να ποικίλλουν, ο κορμός όμως είναι ίδιος και απαράλλαχτος. Κι ενώ στην τωρινή Γερμανία οι νεοναζιστικές οργανώσεις είναι απαγορευμένες και δεν συμμετέχει ούτε ένας εκπρόσωπος τους στο γερμανικό κοινοβούλιο, στην χώρα μας, που τόσο υπέφερε από τον ναζισμό και λοιπές μορφές φασισμού, σε αυτήν την χώρα οι ομοϊδεάτες του Χίτλερ συνιστούν την τρίτη εκλογική δύναμη!

Αλήθεια, εσείς που ψηφίζετε Χρυσή Αυγή. Ταυτίζεστε πραγματικά με τις ηλιθιότητες που αντιπροσωπεύει αυτή η οργάνωση? Θέλω να σταθώ λίγο στις γυναίκες. Γυναίκες ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, έχετε επίγνωση του ρόλου και της άποψης που έχει για σας η ναζιστική ιδεολογία? Γνωρίζετε πόσο σας υποβαθμίζει, πόσο κατώτερες σας θεωρεί? Σημαντικές μεν (ως μανάδες, προκειμένου να φέρνετε υγιή παιδιά στον κόσμο), ωστόσο κατώτερες συγκριτικά με το ισχυρότερο αντρικό φύλο. Αυτό θέλετε να είστε? Αντικείμενα και όργανα αναπαραγωγής? Την βρίσκετε πραγματικά με αυτόν τον ρόλο?

Εσείς που θεωρείτε πως, ψηφίζοντας Χρυσή Αυγή, κάνετε κάποιου είδους "επανάσταση". Είναι τόσο κούφιο το κεφάλι σας λοιπόν, είναι τόσο σαπισμένο το μυαλό σας? Ουδέποτε κόμματα και οργανώσεις με ιδεολογία σαν της Χρυσής Αυγής δεν πήγαν πραγματικά "κόντρα στο σύστημα". Πο-τέ στα χρονικά. Ψάξτε λίγο την Ιστορία, ξεστραβωθείτε και θα το διαπιστώσετε από μόνοι σας. Κατέρρευσε το σύστημα όταν πήρε ο Χίτλερ την εξουσία? Μάλλον έγινε ακριβώς το αντίθετο. Η ρητορική "ενάντια στο σύστημα" είναι ουσιαστικά ρητορική ενάντια στις πλευρές εκείνες του συστήματος που δεν επιτρέπουν στα ακροδεξιά στοιχεία να αποκτήσουν την εξουσία που τόσο επιθυμούν. Ενάντια στην ελευθερία της έκφρασης, της δράσης, ενάντια στον συνδικαλισμό, ενάντια στους αριστερούς, ενάντια στους ξένους που "μας υποδουλώνουν" - τα ίδια έλεγε και ο Χίτλερ. Η Χρυσή Αυγή όχι μόνο δεν πάει κόντρα στο σύστημα, μα θέλει ένα ισχυρό σύστημα προκειμένου να φέρει σε πέρας την δράση της - χρειάζεται λοιπόν έναν δυνατό κρατικό μηχανισμό ελέγχου, άφθονες στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις, μεγάλα κεφάλαια που να στηρίζουν το πρόγραμμα παραγωγής του κράτους, και όπου μεγάλο κεφάλαιο συνεπάγεται και ισχυρός καπιταλισμός. 

Καμία κόντρα στο σύστημα. Απλά ισχυροποίηση των πιο αντιδραστικών χαρακτηριστικών του.



Αντιναζιστικά μπάνερ στην σύγχρονη Γερμανία, μια χώρα στην οποία ο ναζισμός είναι παράνομος. Εμείς τι κάνουμε? Κατηγορούμε "τους Γερμανούς", ενώ οι εγχώριοι νεοναζί συμμετέχουν με την ανοχή των πάντων στο κοινοβούλιο


Εσύ που ψηφίζεις Χρυσή Αυγή διότι θεωρείς πως ο "κοινοβουλευτισμός ξόφλησε". Θέλω να σε δω μετά, αν καταργηθούν και οι εκλογές και όλα, αν δεν σου δίνεται λόγος πια για τίποτα απολύτως, πόσο ικανοποιημένος θα είσαι με την "επανάσταση" σου. Τότε που δεν θα μπορείς πια να κάνεις "επαναστάσεις" σαν αυτήν.

Εσύ που ψηφίζεις Χρυσή Αυγή διότι σε προσελκύει ο τόνος με τον οποίο αναφέρονται στους συμπατριώτες σου. Να ξέρεις πως ήταν Έλληνες εκείνοι που αντιστάθηκαν στον κατακτητή, στα χρόνια της δεκαετίας του '40. Έλληνες αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, κομμουνιστές, δημοκράτες, και συντηρητικοί. Κανένας όμως υποστηρικτής του ναζισμού και της ιδεολογίας του.

Εσύ που ψηφίζεις Χρυσή Αυγή γιατί απεχθάνεσαι το θέαμα των μεταναστών που έχουν μαζευτεί εδώ κι εκεί. Κι εσύ που νιώθεις περήφανος για τους "αρχαίους ημών προγόνους". Καταρχάς να με συγχωρείς, καθώς αισθάνομαι πως είσαι όντως άξιος διάδοχος του Αριστοτέλη, ενώ ένας τύπος όπως εγώ ασφαλώς θα έχει μπολιαστεί με νόθο αίμα, δεν εξηγείται αλλιώς γιατί να έχω τέτοιες αντιλήψεις. Πέραν αυτού όμως, έχεις σκεφτεί ποτέ τι σημασία είχε για τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό το στοιχείο της μετανάστευσης και της μεταλαμπάδευσης ιδεών από άλλους πολιτισμούς? Έχεις ασχοληθεί, έστω και μια φορά, ή αρέσκεσαι μόνο να κοπανάς λόγια του άερα? Αν δεν έχεις να πεις κάτι σοβαρό, μην πιάνεις στα χέρια σου και καπηλεύεσαι την τόσο πλούσια ιστορία μας.

Για να μην μιλήσω για τους Έλληνες μετανάστες του εικοστού αιώνα. 

Κλείνω με την φράση του Άινσταϊν, ξέρετε, για την ανθρώπινη βλακεία. Την γνωρίζετε όλοι. Γιατί όταν φτάνουν να χάνονται ζωές κύριοι, το θέμα δεν συνιστά ούτε "τραγωδία", ούτε τίποτα αντίστοιχο - λέξεις που τόσο αγαπούν τα σύγχρονα Μέσα Ενημέρωσης. Εδώ έχουμε να κάνουμε με την αποθέωση της ηλιθιότητας, απλά. Δυστυχώς, όταν η ηλιθιότητα συσσωρεύεται, και κάποια στιγμή ξεσπάει, τα αποτελέσματα δεν μπορεί παρά να είναι θλιβερά.

Πρώτος ο Σαίξπηρ είχε αναφερθεί στο "αυγό του φιδιού". Ε λοιπόν, ας βράσει κάποιος το αυγό, προτού γίνουν τα μυαλά του κόσμου ομελέτα...







#


Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

Σχολικά Βιβλία των Σύγχρονων Καιρών






Α, το ξεκίνημα μιας ακόμα σχολικής χρονιάς! Η κασετίνα με τα πολύχρωμα μολύβια, η μυρωδιά των αγορασμένων τετραδίων, καινούργια τσάντα, ντοσιέ με λευκές σελίδες, νέο θρανίο, φρέσκο πρόγραμμα, παλιοί και νέοι φίλοι! Και φυσικά τα βιβλία της χρονιάς! Τα σχολικά βιβλία που όλοι αγαπήσαμε, τα πρώτα μας εφόδια στο δρόμο της ζωής. 

Για να λέμε τα πράγματα με τ' όνομα τους όμως... Μήπως θα ήταν καλό ορισμένα από αυτά τα βιβλία να έκαναν ορισμένες μικρές... αναπροσαρμογές στο ύφος και το περιεχόμενο τους; Τα νέα τρέχουν ασταμάτητα, οι εξελίξεις κυλάνε με ραγδαίο ρυθμό και το σχολείο θα όφειλε να προσαρμοστεί στους ρυθμούς των καιρών! Πόσο ανταποκρίνονται οι τίτλοι των σχολικών βιβλίων μας στην νεοελληνική πραγματικότητα? Σε τι βαθμό παρουσιάζουν μια ρεαλιστική όψη του κόσμου;

Εμείς όμως στην Κουνελοχώρα είμαστε καινοτόμοι και ικανοί να βλέπουμε μπροστά! Είναι γεγονός πως ορισμένοι τίτλοι θα μπορούσαν να δεχτούν ελαφριές τροποποιήσεις, έτσι ώστε να καθρεφτίσουν αποτελεσματικότερα την σύγχρονη κοινωνία και να γίνουν έτσι αληθινά εφόδια - για το παιδί που επιθυμεί να γεύεται το πνεύμα των καιρών!

Τι εννοώ; Ελάτε μαζί μου και θα το διαπιστώσετε...



Ρεαλιστικά Σχολικά Βιβλία



Ξεκινάμε με το γνωστό σε όλους και αγαπημένο μάθημα της Έκθεσης. Πόσο εμβαθύναμε στις αντιλήψεις, τη σκέψη και την γενικότερη μας κοσμοθεωρία τον καιρό εκείνον που το διδασκόμασταν! Σε τι βαθμό αναπτύξαμε την δική μας κρίση, την ικανότητα να αντιμετωπίζουμε με αντικειμενικότητα τον κόσμο, το βάθος των επιχειρημάτων μας! Και φυσικά αναπτύξαμε το λόγο, την εκφραστική δεινότητα, διευρύναμε τους νοητικούς μας ορίζοντες.

Με άλλα λόγια, το μάθημα της Έκφρασης-Έκθεσης μας έκανε καλύτερους ανθρώπους.






Υπάρχει βέβαια και η άλλη οπτική. Εκείνη που τονίζει πως όλο το νόημα στο συγκεκριμένο μάθημα έγκειτο στην αποστήθιση κανόνων, στην παπαγαλία προπαρασκευασμένων επιχειρημάτων, στο λόγο που εξουδετερώνει κάθε ίχνος προσωπικού στοιχείου. Εάν η γνήσια μάθηση και ο σχηματισμός αντικειμενικής κρίσης έχουν ως προαπαιτούμενο την ελεύθερη συμμετοχή του μαθητή στην διαδικασία της γνώσης, τότε μπορούμε να πούμε πως το μάθημα της Έκθεσης πετυχαίνει το ακριβώς αντίθετο: η γνώση και ο κοινωνικός προβληματισμός μετατρέπονται σε στείρα απαγγελία ετοιμοπαράδοτων απόψεων. Και τι μένει απ' όλα αυτά στον μαθητή που έχει πια τελειώσει το σχολείο; Τίποτα, απλά.

Από αυτήν την άποψη, το πάνω εξώφυλλο θα μπορούσε να περιλαμβάνει διαφορετικά σύμβολα. Αντί για γράμματα και ανοιχτά βιβλία, θα ταίριαζαν σύμβολα όπως τα κάτω.






Συνεχίζουμε το ταξίδι μας με ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα, εκείνο των Μαθηματικών! Και πάμε πίσω, στα χρόνια της Πρώτης Δημοτικού! Δείτε το βιβλίο, ω, τι όμορφες αναμνήσεις! Τα χρόνια που μετρούσαμε με τα δάχτυλα μας και κάναμε τις πρώτες μας προσθέσεις, γράφοντας με μεγάλα, στρογγυλά γράμματα στο τετράδιο της Αριθμητικής!







Όσο χρήσιμα και αν ήταν όμως τα μαθηματικά του Δημοτικού, είχαν ένα βασικό ελάττωμα. Δεν αναφέρονταν καθόλου στα μείζονα ζητήματα της ελληνικής πραγματικότητάς μας! Δεν προετοίμαζαν πολίτες με άποψη για τον κόσμο! 

Κόντρα λοιπόν στις κατηγορίες που θα μπορούσε να τους προσάψει κάποιος, πως "ζουν στον κόσμο τους", χαμένα και απομακρυσμένα σε τόπους μακρινούς κι αφηρημένους, γεμάτους σύμβολα και αριθμούς, τα Μαθηματικά μπορούν να αποδείξουν πως δεν είναι έτσι! Όχι κύριε, αν θέλουμε είμαστε ικανοί να μάθουμε Αριθμητική στα παιδιά και ταυτόχρονα να τους παρουσιάσουμε τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Απλά και ξεκάθαρα, μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια.







Μένοντας στο θέμα των Μαθηματικών. Θυμάμαι την ικανότητα μου στο αντικείμενο, πόσο έλυνα με κλειστά μάτια εξισώσεις και ανισώσεις, με τι ταχύτητα έφερνα σε πέρας κάθε μορφή Προβλήματος. Περιττό να πω πως βιβλία όπως το κάτω ήταν εντελώς αχρείαστα για άτομα σαν εμένα.








Εντάξει. Το παραδέχομαι. Οι φορές που έπιανα στα χέρια το πάνω βιβλιαράκι στο σχολείο ενδέχεται να ήταν ισόποσες με τις φορές που άνοιγα το κανονικό βιβλίο των Μαθηματικών.

Από αυτή την άποψη λοιπόν, και μένοντας στο ρεαλιστικό της ιστορίας, ενδεχομένως να χρειαζόταν μια μικρή διευκρίνηση στο πάνω βιβλίο.








Συνεχίζουμε το γλυκό ταξίδι μας στα ζεστά χρόνια του σχολείου με το μάθημα της Λογοτεχνίας. Το μάθημα που ανέδειξε στον καθένα από μας ένα μικρό Ελύτη, ένα μικρό Καζαντζάκη ή ένα μικρό Ανδρέα Εμπειρίκο. Το μάθημα που μας ώθησε να διαβάζουμε αχόρταγα στον ελεύθερο μας χρόνο, έχοντας τελειώσει με τα μαθήματα μας, τα βιβλία των πάνω συγγραφέων και τόσων άλλων σαν αυτούς. 

Κατά κύριο λόγο όμως, το μάθημα που εμπλούτισε το λεξιλόγιο και το εκφραστικό μας εύρος, κάνοντας μας δεινούς κολυμβητές στις πλούσιες θάλασσες της ένδοξης ελληνικής γλώσσας. 








Αυτά λέει η θεωρία. Στην πράξη όμως, η πλειοψηφία του κόσμου εκεί έξω που μελέτησε ποτέ ελληνική ή ξένη λογοτεχνία το έκανε στα... χρόνια του σχολείου και μόνο, στα πλαίσια της ύλης για τις εξετάσεις. 

Όσο αφορά τον πλούτο της γλώσσας. Κρίνοντας από τα σύγχρονα κοινωνικά δίκτυα στο ίντερνετ και την... ευφάνταστη αξιοποίηση πολυποίκιλων εκφράσεων από την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως, όχι μόνο δεν γνωρίζουμε πως να κολυμπάμε στις θάλασσες της γλώσσας, αλλά μάλλον μας... έχουν ξεβράσει στην στεριά.

Το ακόλουθο βιβλίο λοιπόν ενδεχομένως να ταιριάζει περισσότερο στην σύγχρονη νεολαία. Αν μη τι άλλο, καθρεπτίζει περισσότερο την πραγματικότητα της!








Και Έπεται Συνέχεια...



Περνάτε καλά; Απολαμβάνετε το κείμενο; Χαίρομαι. Και επειδή είναι τόσο όμορφο το κλίμα, τι θα λέγατε για ένα μουσικό διάλειμμα;









Α, το μάθημα της Μουσικής! Σε αυτή τη χώρα που θεωρεί πρέπον ένα τέτοιο αντικείμενο να διδάσκεται μέχρι το Γυμνάσιο και μόνο, αγνοώντας πως το ίδιο μάθημα, για άλλους πολιτισμούς (συμπεριλαμβανομένου του αρχαίου ελληνικού) υπήρξε ένα από τα βασικά. Και αυτό ισχύει επίσης για ορισμένα σύγχρονα κράτη, για παράδειγμα στην Σκανδιναβία, τα οποία δίνουν τεράστια έμφαση σε αυτό. 

Εκεί βέβαια η διδασκαλία συνοδεύεται από ουσιώδη πρακτική και εξάσκηση σε μουσικά όργανα, δεν συνιστά μια ξερή ιστορική αφήγηση, χωρίς καν να υπάρχει ένα μουσικό υπόβαθρο πίσω! (Μάθημα μουσικής και να μην ακούγεται μουσική κατά την διάρκεια του, βρίσκω ότι είναι αδιανόητο σαν σκέψη - κι όμως, συμβαίνει). 

Τι μένει λοιπόν στο ελληνόπουλο από το μάθημα της Μουσικής, όπως διδάσκεται σήμερα? Όχι πολλά πράγματα, θαρρώ. Το καλύτερο λοιπόν που θα μπορούσαν να κάνουν τα βιβλία θα ήταν να παρουσιάσουν την νεοελληνική μουσική πραγματικότητα! Τα παιδιά θα μπορέσουν έτσι να δουν τη Μουσική στην εξέλιξη της, και το σημείο που βρίσκεται σήμερα στην χώρα μας. Κάπως έτσι εννοούν την μουσική οι περισσότεροι Νεοέλληνες, ας δώσουμε στα παιδιά λοιπόν ένα πρότυπο με το οποίο να μπορούν να ταυτιστούν! - εκεί θα καταλήξει η πλειοψηφία τους εξάλλου.








Θα μπορούσε βέβαια να υπάρχει και ένα εξώφυλλο όπως το κάτω. Και γιατί όχι κύριοι!









Συνεχίζουμε με το μάθημα της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής. Εδώ είμαστε. Σκεφτείτε μόνο πόσα προσέφερε η διδασκαλία του συγκεκριμένου μαθήματος στους μελλοντικούς Πολίτες αυτής της χώρας! Αρκεί να φέρουμε στο μυαλό μας τα άφθονα παραδείγματα κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού που συναντούμε γύρω μας, σε καθημερινή βάση, για να πειστούμε για του λόγου το αληθές.

Οι πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας φημίζονται για την πολιτική τους ευαισθησία, τον σεβασμό τους για την διαφορετικότητα, το γνήσιο ενδιαφέρον τους για τα κοινωνικά δρώμενα.







Ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Η Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή που αντανακλά περισσότερο την κατάσταση του μέσου Έλληνα πολίτη είναι η ακόλουθη. Όσο νωρίτερα το πάρει χαμπάρι το παιδί, τόσο το καλύτερο.









Να και ένα βιβλίο στα πλαίσια του Επαγγελματικού Προβληματισμού! Το μάθημα που, σε γενικές γραμμές, χάραξε τον δρόμο για τον καθένα από μας. 








Ετοιμάζονται για την ζωή, τα παιδιά του εξώφυλλου. Με όρεξη και κέφι! 

Μήπως όμως (λέω, μήπως) θα ήταν καλύτερο αν τα παιδιά έπαιρναν μια ιδέα της ζωής όπως είναι πραγματικά; Της ζωής και του αληθινού της νοήματος, εντός της υπάρχουσας κοινωνίας; Ποιός ξέρει, ίσως να προετοιμαστούν καλύτερα έτσι!









Πάμε τώρα σε ένα βιβλίο που εγείρει οικολογικούς προβληματισμούς! Από εκείνα που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε "ξεπερασμένα" - μα ποιός ασχολείται με την οικολογία σήμερα! Έχουμε την οικονομική κρίση τώρα, όλα μαζί τα προβλήματα δεν γίνεται. Ας αφήσουμε τον πλανήτη στη μοίρα του, λοιπόν, μέχρι να γεμίσουν τουλάχιστον οι τσέπες μας.









Στο μεταξύ, το εξώφυλλο του πάνω βιβλίου θα μπορούσε να αναδιαμορφωθεί κάπως έτσι:









Αφού αγγίξαμε το θέμα του περιβάλλοντος κόσμου, ας μείνουμε εδώ και ας θυμηθούμε ένα βιβλίο που όλοι αγαπήσαμε! Το "Εμείς και ο Κόσμος" υπήρξε (χωρίς ίχνος ειρωνείας) το προσωπικά αγαπημένο μου από τα βιβλία των πρώτων τάξεων του Δημοτικού. Και για να λέω τα πράγματα με τ' όνομα τους, τα συγκεκριμένα βιβλία, παρά το πέρασμα των χρόνων, παραμένουν καλογραμμένα, επίκαιρα και γεμάτα πανέμορφες εικονογραφήσεις - κάτι που ισχύει για τα περισσότερα από τα βιβλία του Δημοτικού.







Δεν θα άλλαζα ο ίδιος κάτι στα βιβλία του Δημοτικού λοιπόν. Τα προβλήματα εμφανίζονται από το Γυμνάσιο κι έπειτα! Και το βασικό πρόβλημα δεν αφορά τόσο το βιβλίο καθ' εαυτό, αλλά την διδασκαλία του και τους προσανατολισμούς της...

Επιστρέφοντας στο "Εμείς και ο Κόσμος"! Όλα ωραία και καλά βρε παιδί μου, αλλά πόσο καθρεφτίζει το βιβλίο την πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε;

Ας θυμηθούμε το τεύχος της πρώτης Δημοτικού! Τι ωραία, ειδυλλιακή εικόνα! Δείτε τα παιδιά που εξερευνούν χαρούμενα το φυσικό τοπίο! 








Ωστόσο, για να πούμε τα πράγματα με τ' όνομα τους, το εξώφυλλο δεν αποτυπώνει με σαφήνεια τη νεοελληνική πραγματικότητα για ένα ποσοστό παιδιών, που έτυχε ενδεχομένως να γεννηθούν από γονείς άλλου χρώματος ή χώρας. 

Θα μπορούσε λοιπόν να αντικατασταθεί από το ακόλουθο! Λιγότερο ειδυλλιακό, ενδεχομένως με χαμηλότερο τον δείκτη της αισθητικής, ωστόσο βάζει αμέσως τα παιδιά στο νόημα για τον εξαιρετικά ανεκτικό αυτόν κόσμο στον οποίο ζουν!

Φυσικά το "Εμείς" είναι πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος από τον "κόσμο". 









Και τι κόσμος είναι αυτός! Τα παιδιά αγκαλιάζονται και τον κοιτάζουν από απόσταση, μονιασμένα το ένα με το άλλο.










Ωστόσο αν συνεχίσουμε με αυτούς τους ρυθμούς, μάλλον θα χρειαστεί να αναπροσαρμοστεί και το πάνω εξώφυλλο σε κάτι περισσότερο ταιριαστό.










Στο τέλος, εκεί που η ελπίδα έχει χαθεί, μην ξεχνάμε πως υπάρχει ο καλός Θεούλης!









Είναι κοινή ομολογία πως το μάθημα των Θρησκευτικών συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της Παιδείας, ό,τι σημαντικότερο θα μπορούσε να διδαχτεί το παιδί, προκειμένου να ενταχθεί με επιτυχία στο κοινωνικό σύνολο και να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Να το πω με άλλα λόγια - δεν υπάρχει σημαντικότερη γνώση από εκείνη των ονομάτων που είχαν οι γιοί του Ιακώβ και των μερών από τα οποία απαρτίζεται μια Βασιλική. Εξάλλου, ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός από κούνια, είναι σωστό και πρέπον λοιπόν να διδάσκονται ενδελεχώς Θρησκευτικά τα παιδιά, μπας και σώσουν τις δόλιες τις ψυχές τους. 

Και ενώ μαθήματα όπως ο Επαγγελματικός Προσανατολισμός και η Πολιτική Αγωγή διδάσκονται σε μία ή δύο τάξεις... Η Μουσική και τα Καλλιτεχνικά δεν υφίστανται καν στα περισσότερα Λύκεια... και μαθήματα με θέμα το Περιβάλλον περιφρονούνται γενικώς, τα Θρησκευτικά διδάσκονται ανελλιπώς, από την πρώτη μέχρι την τελευταία τάξη!

"Η Προετοιμασία των Ανθρώπων για τον Καινούργιο Κόσμο του Θεού", ο τίτλος του βιβλίου. Κάπως έτσι προετοιμάζονται εξάλλου οι άνθρωποι δυο χιλιάδες χρόνια τώρα. Και ενώ ο τίτλος είναι απόλυτα περιγραφικός, ομολογώ πως η ακόλουθη εικόνα θα μπορούσε να είναι περισσότερο χαρακτηριστική της ανθρώπινης - και συγκεκριμένα, θρησκευτικής - πραγματικότητας!








Εστιάζοντας τώρα στην ελληνική μας πραγματικότητα, να ένα βιβλίο που ξέφευγε κάπως από τα συνηθισμένα, και έκανε την απόπειρα να παρουσιάσει κι άλλες, εναλλακτικές θρησκείες, πλάι στην Ορθοδοξία. Δεν το έλεγες Θρησκειολογία ή Κοινωνιολογία της Θρησκείας (κάτι που θα ήταν πραγματικά χρήσιμο και ουσιώδες σαν μάθημα), ωστόσο έκανε την διαφορά.








Ο τρόπος βέβαια που το έκανε άφηνε να εννοηθεί πως "καλοί είναι οι άλλοι, αλλά εμείς είμαστε καλύτεροι". Ωστόσο, κάτι είναι κι αυτό.


Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Για ορισμένο ποσοστό κόσμου, το κάτω εξώφυλλο αντανακλά περισσότερο την πραγματικότητα της αντίληψής τους!








Επίλογος


Η σχολική χρονιά αρχίζει, εμείς όμως κάπου εδώ φτάνουμε στο τέλος! Τι μπορώ να προσθέσω μετά απ' όλα αυτά; Μάλλον η φράση "καλά μυαλά" είναι το μόνο που μου έρχεται. Μην ξεχνάμε... Η Παιδεία βρίσκεται παντού. Όχι μόνο στις τάξεις, αλλά και στις παρέες, στα Μέσα Ενημέρωσης, στη στάση του κόσμου στο Διαδίκτυο, στους χώρους εργασίας, στις εξόδους, στη συμπεριφορά μας απέναντι στους συνανθρώπους μας, στην καθημερινότητα όλων μας...


Ένα ακόμα μάθημα πριν κλείσουμε! Γιατί πραγματικά το έχουμε ανάγκη οι πάντες μου φαίνεται...!








Οι πάντες, λέω.








Σάββατο, 7 Σεπτεμβρίου 2013

Νυχτερινή Έφοδος...

~







Το πλήρωμα του χρόνου είχε φτάσει και το γνώριζαν όλοι τους. Μέρα με τη μέρα γινόντουσαν λιγότεροι. Η φιλόξενη ζέστη του καλοκαιριού τους είχε πια εγκαταλείψει, αφήνοντας μόνο μια υπόσχεση - πως, κάποια μέρα, κάποτε, θα γυρίσει ο τροχός και θα αναδυθεί ξανά ο ήλιος τους.

Ήταν βράδυ. Ένας αφιλόξενος αέρας σκόρπιζε το μοχθηρό, φθινοπωρινό τραγούδι του. Γυρόφερναν στις σκιές, χωρίς να μιλάνε, μια έκφραση αποφασιστικότητας στο βλέμμα τους. Κάποιοι πιθανό να μην έβγαζαν αυτήν την βραδιά... Για ορισμένους, ήταν ίσως η τελευταία φορά που έβλεπαν ο ένας τον άλλο.

Ο Χάρι παρατήρησε την Σουζάνα που έστεκε στο πλευρό του. Ανέδυε μια εκθαμβωτική σχεδόν αύρα, φάνταζε ομορφότερη από ποτέ. Η Σουζάνα του χαμογέλασε. Απόψε ήταν η βραδιά τους. Απόψε θα τα έδιναν όλα για όλα. Δεν υπήρχε αύριο, μόνο η στιγμή που ζούσαν τώρα...

Ο αρχηγός τους μάζεψε. Δεκαπέντε ήταν που τον κύκλωσαν, δεκαπέντε από αυτούς τέντωσαν τ' αυτιά τους για να διακρίνουν τον ήχο της ομιλίας του, ένα ψιθύρισμα στον άνεμο. "Βρεθήκαμε εδώ απόψε για την επιβίωση μας", είπε ο αρχηγός. Οι πάντες τον κοιτούσαν σιωπηλοί. "Ο χειμώνας έρχεται, οι ζεστές μέρες ανήκουν στο παρελθόν και πλέον χρειάζεται να αγωνιστούμε για να ζήσουμε. Πολλοί από μας έχουν ήδη φύγει. Ορισμένοι όμως είμαστε ακόμα εδώ. Χρειάζεται θάρρος, τόλμη και πείσμα, χρειάζεται να δείξουμε από τι είμαστε φτιαγμένοι..."

Για μια στιγμή σταμάτησε. Το βλέμμα του πλανήθηκε στον χώρο και - σαν υπνωτισμένοι - οι πάντες κοίταξαν εκεί που κοιτούσε: Ανοιχτή πύλη. Φως. Το Μέρος στο οποίο θα έκαναν την Μεγάλη Έφοδο. Το παρατηρούσαν με κομμένη την ανάσα, καλά κρυμμένοι στο ορμητήριο τους. Εκεί μέσα θα εξορμούσαν, ο ένας μετά τον άλλον, εκεί θα έκαναν το μεγάλο άλμα στο Άγνωστο. Ίσως συναντούσαν τον θάνατο, ωστόσο έπρεπε να το ρισκάρουν... Ενδεχόμενη επιτυχία ισοδυναμούσε με την εξασφάλιση της επιβιώσης τους τον καιρό που θα ερχόταν...

"Πιστεύω σε σας", έκανε ο αρχηγός. "Πιστεύω πως έχετε τις απαιτούμενες ικανότητες για να αποσπάσετε το ποθητό λάφυρο από τον αντίπαλο, χωρίς να γίνετε αντιληπτοί. Θα μπείτε μέσα, σιωπηλά, αθόρυβα, όπως έχετε εκπαιδευτεί. Αμέσως μόλις εξασφαλίσετε το ζητούμενο, δείξτε προσοχή! Ο αντίπαλος δεν πρέπει να σας πάρει χαμπάρι! Κρυφτείτε στις σκιές, μείνετε εκεί, ώσπου ο εχθρός να φύγει..."

Ο Χάρι παρατήρησε την Ζουζάνα. Διέκρινε τον φόβο στο βλέμμα της. Πως ήταν δυνατόν ένα πλάσμα που αγαπούσε τόσο τον ήλιο και το φως, όπως εκείνη, πως γινόταν ένα τέτοιο πλάσμα να ζητήσει κάλυψη στο ψυχρό σκοτάδι μιας σκιάς...?

"Νομίζω είμαστε έτοιμοι", συνέχισε ο αρχηγός. "Μην ξεχνάτε. Αγωνιζόμαστε για την επιβίωση μας. Ο καθένας για τον εαυτό του. Όσο περισσότεροι κάνουμε την έφοδο, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να ζήσει μέχρι τέλους η πλειοψηφία ανάμεσα μας. Μην το ξεχνάτε αυτό".

Τους πέρασε όλους με το βλέμμα του. Ο ένας μετά τον άλλον έγνεψαν. Ο Χάρι έσφιξε με αποφασιστικότητα το στόμα του. "Πάμε να το κάνουμε", είπε.

Και έτσι ξεκίνησε η Μεγάλη Έφοδος! Ο ένας μετά τον άλλον όρμηξαν προς την Πύλη, χωρίς να ρίχνουν ούτε ένα βλέμμα πίσω τους. "Αέρα!", έκαναν όλοι μαζί και χίμηξαν στο φωτεινό άνοιγμα.

Ο Χάρι τυφλώθηκε προς στιγμήν από το φως, ωστόσο η εκπαίδευση του είχε διδάξει πως δεν πρέπει να επιβραδύνει τις κινήσεις του από αυτό. Λίγο πέρα διέκρινε τον όγκο του αντιπάλου. Δεν τους είχε πάρει χαμπάρι. Με γρήγορες, αποφασιστικές κινήσεις, ο Χάρι και δύο ακόμα σύντροφοι πλησίασαν τον αντίπαλο. Στάθηκαν με κομμένη την ανάσα. Η ώρα ήταν τώρα!

.
.
.

Λίγα λεπτά μετά ο Χάρι έκανε θριαμβευτικά την έξοδο του. Είχε κατορθώσει να αποσπάσει το πολύτιμο εφόδιο και ένιωθε δυνατότερος από ποτέ. Δεν φοβόταν πλέον τον χειμώνα, είχε εξασφαλίσει την επιβίωση του. Τα είχε καταφέρει! Τι υπέροχο αίσθημα, πόσο ανάλαφρη διάθεση!

Λίγο παραπέρα διέκρινε δύο ακόμα από τους συντρόφους του, πρόσεξε τα χαμόγελα της επιτυχίας που ήταν χαραγμένα πάνω τους. Όλα είχαν πάει καλά τελικά! Από μακριά ο αρχηγός έγνεφε με ικανοποίηση.

Και τότε πρόσεξε την Σουζάνα.

Γυρόφερνε, εδώ κι εκεί, λες και ήταν ζαλισμένη. Δεν είχε κατορθώσει να πλησιάσει τον αντίπαλο - αντί αυτού είχε πάει κοντά σε μια ζεστή φωτεινή πηγή και σαν υπνωτισμένη την κοιτούσε. "Σουζάνα, τι κάνεις εκεί?", φώναξε ο Χάρι, ένα αίσθημα αγωνίας να τον καταλαμβάνει. "Ο αντίπαλος θα σε πάρει πρέφα, γύρνα πίσω!", είπε, ενώ η καρδιά του άρχισε να χτυπάει όλο και πιο γρήγορα.

Η Σουζάνα έστεκε στο ίδιο σημείο, κάνοντας κύκλους. Έμοιαζε να έχει χαζέψει. "Έχει ζέστη εδώ...", έκανε τότε, αφήνοντας μια σιγανή φωνή. "Είναι ωραία Χάρι. Γύρνα πίσω... Έλα να δεις...".

"Δεν έχουμε χρόνο για τέτοια!", φώναξε ο Χάρι. "Φύγε πριν είναι αργά!". Σουζάνα, πανάθεμα σε, κάνε γρήγορα...

Και τότε ο αντίπαλος την είδε.

Φαίνεται είχε ακούσει τον θόρυβο. Μαζί με την Σουζάνα, είχε δει δύο ακόμα από τους συντρόφους τους. Όχι θεε μου, όχι την Σουζάνα, σκέφτηκε ο Χάρι, νιώθοντας την απελπισία να τον καταλαμβάνει. Ο αντίπαλος όμως δεν έχασε ευκαιρία. Ήταν δυνατότερος από αυτούς, εκείνοι όμως είχαν το όπλο της σβελτάδας. Ο ένας από τους συντρόφους έκανε έναν ηρωικό ελιγμό και κατόρθωσε τελευταία στιγμή να βγει από την Πύλη, πλησιάζοντας τον Χάρι αγκομαχώντας. Ο άλλος όμως δεν ήταν τόσο τυχερός - ο αντίπαλος τον σκότωσε.

Και τότε η Σουζάνα έκανε κάτι πραγματικά τρελό. Αντί να καταφύγει στην έξοδο, όρμησε κατά πάνω στον αντίπαλο! "Σουζάνα, όχι, φύγε!!!", ούρλιαξε ο Χάρι απελπισμένος.

Η Σουζάνα κοίταξε για μια τελευταία φορά το γλυκό, όμορφο φως. Και πέθανε από τα χέρια του αντιπάλου.

"ΣΟΥΖΑΝΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!"

Σιωπή.

"Πήραμε αυτό που θέλαμε", έκανε ο αρχηγός στον Χάρι, που έστεκε ακίνητος, αμίλητος. "Εξασφαλίσαμε την επιβίωση μας, οι περισσότεροι από εμάς. Μην κλαις για την Σουζάνα. 'Έφυγε σαν ήρωας. Έπεσε στη μάχη".

Ο Χάρι συνειδητοποίησε πως ήταν η αλήθεια. Κίνησε αργά προς τον δρόμο της επιστροφής. Αχ, Σουζάνα. Πάντα είχες μια αδυναμία στο φως... Ποιός ξέρει... Ίσως κάποια μέρα συναντηθούμε ξανά, σε ένα διαφορετικό μέρος. Ένα μέρος που θα έχει πάντα καλοκαίρι.

Και έτσι η συντροφιά έφυγε, κρυμμένη μέσα στη νύχτα.









Λίγο μετά, μέσα στο άντρο του, o αντίπαλος μονολογεί:



"Με έχει τρελάνει αυτή η ρημάδα η φαγούρα. Μα πότε μπήκαν τόσα μέσα στο δωμάτιο, ρε γαμώτο? Μάλλον φταίει που είχα ανοιχτή την πόρτα και αναμμένο το φως της λάμπας. Καταραμένα κουνούπια! Τουλάχιστον σκότωσα δύο από δαύτα! Χα!

Από αύριο πρέπει να πάω να αγοράσω κανένα εντομοαπωθητικό, κανά φιδάκι, κάτι, δε λέει. Με πέθαναν τα άτιμα".









~


Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

Ένας Φόρος Τιμής στο Μίκυ Μάους

~








Χωράει η παιδική ηλικία σ' ένα τόσο δα κειμενάκι? Η φαντασία της, οι εξορμήσεις, τα παιχνίδια, οι μαγικές της περιπέτειες? Γίνεται να κλείσεις τον κόσμο όλο, τον ουρανό και τον πέρα ορίζοντα σ' ένα μικροσκοπικό τσουβάλι?

Προφανώς και είναι αδύνατο. Όπως είναι αδύνατο να συνοψίσω σε λιγότερες, ή περισσότερες προτάσεις, τη σημασία και τον αντίκτυπο που είχαν πάνω μου αυτά τα μικρά, κιτρινισμένα στην πλειοψηφία τους περιοδικά, που βρίσκονται στοιβαγμένα στα συρτάρια του δωματίου μου. 

Ήταν Μάιος του 1988, αν δεν κάνω λάθος. Τελείωνα την πρώτη δημοτικού. Είχα μάθει μεν ανάγνωση, ωστόσο ποτέ δεν είχα επιδιώξει να διαβάσω κάποιο εξωσχολικό κείμενο. Ένα ωραίο μεσημέρι λοιπόν, εκεί που άραζα στο σαλόνι του σπιτιού μου, έπιασα ένα τεύχος του Μίκυ Μάους. Είχα αρκετά τέτοια, ωστόσο περιοριζόμουν ως τότε να κοιτάζω μόνο τις εικόνες - κάποιες φορές επιχειρούσα να σχεδιάσω στο στυλ τους, δημιουργώντας διάφορες έξαλλες μουτζούρες στο χαρτί. Ποτέ όμως δεν είχα προσπαθήσει να διαβάσω το κείμενο.

Το έκανα εκείνο το μεσημέρι. Με αργούς αναγνωστικούς ρυθμούς η ιστορία ξεδίπλωνε το πέπλο της και άνοιγε νέους ορίζοντες για μένα. Αφορούσε τα παπιά, τον Ντόναλντ, τον Σκρουτζ και τα ανιψάκια. Λεγόταν "ο Δόγης της Βενετίας". Πολλά, πολλά χρόνια αργότερα έμαθα πως ήταν ιταλικής προέλευσης, έμαθα και το όνομα του σχεδιαστή. Τότε όμως γνώσεις σαν αυτή ήταν περιττές. Είχα μόλις ανακαλύψει έναν νέο, υπέροχο, ολοζώντανο κόσμο - τον κόσμο των κόμικς! Διάβαζες το κείμενο, έβλεπες τις εικόνες και σχεδόν ένιωθες πως τα σχέδια θα ξεπηδήσουν από το χαρτί και θα περάσουν στο δωμάτιο σου! Αισθανόσουν λες και άκουγες τις φωνές των χαρακτήρων, μέσα από αυτά τα μικροσκοπικά μπαλονάκια.

Η αρχή είχε γίνει. Το καλοκαίρι εκείνο αγόρασα το πρώτο τεύχος του ΚΟΜΙΞ, ενός νέου περιοδικού που αναδημοσίευε τις ιστορίες ενός πολύ ενδιαφέροντα σχεδιαστή. Κάποιου Καρλ Μπαρκς. Στην Ελλάδα κανείς δεν τον γνώριζε με το όνομα του εκείνο τον καιρό - λίγα χρόνια μετά θα τον είχαν πια μάθει όλοι οι κομιξόφιλοι της χώρας.




Το πρώτο εξώφυλλο του Μίκυ Μάους - έτος 1966



Τα χρόνια θα περνούσαν και εκατοντάδες περιπέτειες σε χάρτινους κόσμους θα συνόδευαν την καθημερινότητα μου. Στην πορεία έμελλε να ανακαλύψω πολλά ακόμα στυλ και είδη κόμικς, ωστόσο οι εκδόσεις του Ντίσνεϋ θα ανήκαν πάντα στις αδυναμίες μου. Τα Κλασικά, το Μεγάλο Μίκυ, το Σούπερ Μίκυ, το Αλμανάκο, το Μίκυ Μάους φυσικά και το ΚΟΜΙΞ, το οποίο μας έμαθε πως αυτές οι ιστορίες μπορεί κάλλιστα να αναγνωστούν με την ίδια ακριβώς απόλαυση από έναν ενήλικα.

Και, για δες. Κάποτε, έχοντας πια μεγαλώσει, αποφάσισα να ασχοληθώ περισσότερο ενεργά με αυτά τα σχεδιάκια, αυτές τις ιστοριούλες. Αποφάσισα να φτιάξω τα δικά μου...

Όπως όμως είναι γνωστό: Όλα ξεκίνησαν από ένα ποντίκι.

Πριν λίγες μέρες ανακοινώθηκε πως το Μίκυ Μάους και όλες οι σχετικές εκδόσεις σταματούν την κυκλοφορία τους. Η οικονομική κρίση χτύπησε για άλλη μια φορά. Ένα περιοδικό που ξεκίνησε το έτος 1966. Έζησε τα σκοτεινά χρόνια της Χούντας, το άνοιγμα της Μεταπολίτευσης, διέσχισε καλπάζοντας την Δεκαετία του '80 και τα παρδαλά Nineties, έφτασε ως τα '00ς, συνέχισε μέχρι το 2013... Και μετά από σαρανταπέντε σχεδόν χρόνια έφτασε στο τέλος του. Το είδαμε και αυτό.

Προσωπικά δεν μπορούσα παρά να αποτίσω έναν ελάχιστο φόρο τιμής στο περιοδικό και στις εκδόσεις που σημάδεψαν την παιδική και ενήλικη ζωή μου. Δεν θα ήμουν ο ίδιος χωρίς αυτά. Έκανα λοιπόν το σχέδιο που βλέπετε πάνω. Μια εικόνα που παραπέμπει στο θρυλικό, πρώτο εξώφυλλο του Μίκυ Μάους. Διατήρησα την αισθητική και το στυλ του αρχικού. Μόνο που εκεί ο Μίκυ έρχεται. Τώρα αποχωρεί...

Ποιός ξέρει. Ίσως τον ξαναδούμε κάποτε απ' τα λημέρια μας...








~


You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...