Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Νίκος Τσιφόρος







Δεν υπάρχει ρομαντισμός μέσα στο ουράνιο τόξο. Πουθενά δεν υπάρχει ρομαντισμός. Όλα είναι μια μικρή απάτη της αιωνιότητας... Πάνω στη γη, τον χειμώνα, αντικρίζεις τα ξερά, παγωμένα κλαδιά... Ξαφνικά, ξεπετιούνται τα μαβιά λουλουδάκια της μυγδαλιάς. Τότε όλοι φωνάζουνε:

"Έρχεται η άνοιξη".


Και μέσα στην άνοιξη κοκκινίζουνε τον κάμπο οι παπαρούνες και μυρίζει σπέρμα η γη. Και, ξαφνικά, όλα χρυσίζουνε, μια πύρα αλλιώτικη απλώνεται στον κόσμο και λένε μαζικά οι άνθρωποι:

"Να το το καλοκαίρι".

Και αμέσως γίνονται καφετιά και κίτρινα τα φύλλα και καστανόχωμα πουντράρει τα περάσματα και φωνάζουνε στεναγμικά τα πουλιά και οι άνθρωποι σκέφτονται προφυματικά και στενάζουνε:

"Έφτασε το φθινόπωρο".

Και αυτό γίνεται πάντα, με μαθηματική επανάληψη, χιλιάδες χρόνια, εκατομμύρια χρόνια, μέσα σε μια μονοτονία που εμείς τη λέμε "διάσταση χρόνου" και μέσα σ' έναν χώρο που εμείς τον λέμε "διάσταση χώρου", αλλά που δεν είναι διαστάσεις και δεν είναι και τίποτα... Και ο ήλιος βγαίνει και αυτός μαθηματικά, ανατολή ώρα τόση, λεπτά τόσα, δύση το ίδιο, σαν ωτομοτρίς, με δρομολόγιο καθορισμένο, και το φεγγάρι ξεκινάει, τόξο της Άρτεμης, γεμίζει σαν τα μάγουλα της κυρά Αργυρούλας, ξαναδειάζει, και όλα γίνονται μ' έναν σκοπό που είναι κρυμμένος μέσα στ' αστρικά μυστήρια, και μεις ερχόμαστε στον κόσμο ξεδοντιάρικα και ζαρωμένα μωρά και φεύγουμε ξεδοντιάρικα και ζαρωμένα γεροντάκια, μέσα στα εβδομήντα-ογδόντα χρόνια της κουράδικιας υπάρξης μας, θαρρούμε πως είμαστε το κέντρο του σύμπαντος, κουβεντιάζουμε για ανωτερότητες και ιδανικά, κάνουμε βρωμιές και κάτουρα, κάμποσοι αφήνουνε μια τσιρλιά πάνω στην ιστορία, οι περισσότεροι περνάνε ασήμαντοι και χαντακωμένοι και από δίπλα οι παπάδες και τα αγιαστούρια μας σκυλοφοβερίζουνε με καζάνια γιομάτα καυτή πίσσα και μαρτύρια στον αιώνα τον άπαντα. Γιατί ρε; Επειδή και κάναμε το έγκλημα νάρθουμε να ζήσουμε εφτά-οχτώ δεκαετίες και να φάμε το ψωμί με ιδρώτα και την πίκρα με τον κάδο... Έ, άει σιχτίρ λοιπόν!

Όλα είναι ίδια. Άμα και σας λένε για τις θερμές και όμορφες γυναίκες της Ταϊτής, που τις λάτρεψε ο ξυπόλυτος και βρωμιάρης Γκωγκέν, φωνάζετε όλοι μαζί:

"Ώ, η Ταϊτή... Η Ταϊτή!!!..."

Και άμα πάτε στη Ταϊτή θα βρείτε κάτι βρωμυξυγκάτες ξυπόλυτες, με πλακουτσερές μύτες που σκυλοαποπνέουνε ψαρίλα και λίπος και που σιχαίνεσαι να τις ζυγώσεις, εκτός αν είσαι χαρμάνης από θηλυκό και μαστούρης από κοροϊδιλίκι...  Και τα ξωτικά λιμάνια που σου περιγράφουνε, τα Χογκ Κογκ και τα Ικουίκουε είναι κι αυτά βρώμικα, γιομάτα ψειριάρηδες πεινασμένους και δολοφόνους. Ακούς "Λορέντζο Μαρκές", σε δολώνει τ' όνομα κι άμα πας σε πλακώνει το αγριοκούνουπο κι' η μιζέρια και λες "αμάν να φύγω", αλλά δεν έχει κάθε μέρα παπόρι και κάθεσαι και χτυπιέσαι κι' ονειρεύεσαι το Παρίσι, "πόλι-φως", που άμα και βρεθείς σε μπλέκουνε οι παλιοαλανιάρες, σικ ντυμένες, στα τρώνε μέχρι κουμπί από σώβρακο και τις δέρνουνε ή τις μαχαιρώνουνε Κορσικανοί αγαπητικοί και σαρακιασμένοι έμποροι του "ντρογκ", σκατά μωρέ σας λέω, άμα δε τα βλέπεις με μικροαστικό μάτι θαυμασμού, σκατά κι' απόσκατα, και άσε τα περί ανθρωπίνου πνεύματος και ανωτερότητας, γιατί θα πω κανά χοντρό και θ' αγανακτήσουνε πάλι τα λαμπρά πρόσωπα, τα "κοσμούντα δια της υπάρξεως και της ανωτερότητος των την ανθρώπινην κοινωνίαν" - εδώ, παρακαλώ, να μας φέρετε τα καθήκια να τα γεμίσουμε.

Άμα πεθάνουμε μας λένε όμορφα λόγια "χους ήν και είς χουν απελεύσει", να τ' ακούνε οι ζωντανοί δηλαδή, γιατί οι πεθαμένοι δεν ακούνε και είτε του πεις ωραία, είτε του πεις άσχημα... Ζητώ όθεν συγγνώμην δια την Αριστοφάνειον αναισχυντίαν μου, αλλά άμα δεν τα γράψω να ξεθυμάνω, θα σκάσω κι όποιος θέλει να τα παρεξηγήσει δικαίωμα του, ας τα διαβάσει όμως... Μπορεί να βρει και λίγην αλήθεια μέσα στην τόση την κοπριά. Δύσκολο δεν είναι. Δύσκολο είναι να "βρεις κοπριά στην αλήθεια". 


***


Ένα πραγματικά καταιγιστικό απόσπασπα του μοναδικού Νίκου Τσιφόρου. Πηγή, η "Ελληνική Μυθολογία". Το διάβασα, απέμεινα να κοιτάζω το βιβλίο σα χαζός, και θέλησα απλά να το μοιραστώ μαζί σας.





5 σχόλια:

  1. Θεός! Εύστροφος, σοφός, πολυπράγμων, καυστικός έως κυνισμού και όμως τρυφερός στο βάθος. Στα 20 μου τον διάβασα απνευστί και μετά έκατσα σαν χάνος να αναρωτιέμαι πού στο διάλο βρήκε τα στοιχεία για τις σταυροφορίες εκείνη την εποχή και πώς τόλμησε να αμφισβητήσει το ταμπού της μυθολογίας!
    Καλό σου απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. κάπως έτσι έμεινα να τον διαβάζω κι εγώ: σα χάνος και ν' αναρωτιέμαι - τι μυαλό, τι πένα!
    αργείς, μα κάθε φορά κολλάω εδώ κι απολαμβάνω. αξίζει η αναμονή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ακριβώς όπως τα λέτε, δεν έχω να προσθέσω τίποτα παραπάνω. Βίκυ, Λωτοφάγε, την καλησπέρα μου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ ωραίο φίλε κούνελε ! Φοβερός ο Τσιφόρος.
    Παραθέτω έναν άλλο πολύ μεγάλο της σάτιρας

    Γεώργιος Σουρής - 1902 (μιλάει για τους έλληνες)

    ... " Θέλει ακόμα –κι αυτό είναι ωραίο– να παριστάνει τον ευρωπαίο.
    Στα δυο φορώντας τα πόδια που 'χει στο 'να λουστρίνι, στ' άλλο τσαρούχι.
    Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
    Ω Ελλάς, ηρώων χώρα τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα; "

    http://www.apocalypsejohn.com/2013/09/gewrgios-sourhs-enan-aiwna-prin-w-ellas-hrwwn-xwra-ti-gaidarous-vgazeis-twra.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστή η αναφορά στον Σουρή πίθηκε, με τον οποίο δεν έχω ασχοληθεί ως τώρα. Και το αστείο είναι πως έχουμε σπίτι τα άπαντα του Σουρή! Θα διαβάσω σίγουρα πάντως κάποια στιγμή!

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...