Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Απόχρωση Καλοκαιριού





Τέλη Ιουλίου. Ένας μήνας πριν.


Βαδίζω άτσαλα σε άμμο που αχνίζει, ο ήλιος ζεματάει, η ζέστη κολλάει πάνω μου σα δυσάρεστη ανάμνηση. Μια οικογένεια τουριστών, μαμά, μπαμπάς, παιδιά, προχωρούν εμπρός μου – μάλλον Γάλλοι. Προσπαθώ διακριτικά να τους ξεπεράσω, ελπίζοντας να μη πιάσουν καλύτερη θέση από μένα. Σκέφτομαι τότε πόσο χαζό ακούγεται αυτό – αν ήμουν αμάξι πιθανό να κόρναρα κιόλας, σχίζοντας στα δυο την παραλία με τους οδοντωτούς τροχούς μου, ανοίγοντας πέρασμα σαν άλλος Μωυσής προς τη Γη της Επαγγελίας – την ξαπλώστρα. «Κάντε στην άκρη να διαβώ, η ξαπλώστρα ανήκει σε μένα, είναι θέλημα Θεού!». Πόσο χαζό, αλήθεια. Χαμηλώνω τον ρυθμό μου. Ας κάτσουν όπου θέλουν.

Κοιτάζω γύρω μου. Πλήθος από ψάθινες ομπρέλες, κατηλειμμένες στην πλειοψηφία τους από λουόμενους που είχαν έρθει πιο νωρίς. Κάποιοι παίζουν ρακέτες. Άλλοι επιχειρούν τη πρώτη τους βουτιά. Ορισμένοι επιδίδονται σε ηλιοθεραπεία. Σκέφτομαι πως η σύνθετη λέξη «ηλιοθεραπεία» απουσιάζει στην αγγλική γλώσσα – αν πεις «Im going for sun therapy» σ’ έναν αγγλόφωνο, θα νομίζει πως κάτι δε πάει καλά με την υγεία σου. Πόσο μάλλον αν του αναφέρεις πως δεκάδες χιλιάδες Έλληνες τα καλοκαίρια επιδίδονται ασταμάτητα σε “sun therapy”. Ταλαίπωρος λαός, δες που τον οδήγησε η κρίση, τρέχουν για θεραπείες, θα σκεφτεί.

Η οικογένεια των Γάλλων βρήκαν ένα φιλόξενο σημείο και έστρωσαν τα πράγματα τους. Ομολογώ τους χαρακτηρίζει μια διακριτικότητα, μια φινέτσα. Επιβεβαιώνουν το στερεότυπο. Ακόμα και τα παιδιά κινούνται με ρυθμούς μετρημένους. Συμπαθείς. Οικογένεια με κύρος. Σα να τους βλέπω σχεδόν, φορώντας περούκες εποχής Λουδοβίκου XIV, τα πόδια σταυρωτά, λεπτά φλυτζάνια με περίτεχνα σχέδια στ’ ακροδάχτυλα τους, ενώ τα γοβάκια τους χτενίζουνε την άμμο. Πρέπει να κάτσω σε κάποια σκιά και γρήγορα, πριν η ζέστη με χτυπήσει ακόμα περισσότερο.


***

Eπαναλαμβανόμενος, beat ρυθμός, αντηχεί απ’ τα ηχεία του μπαρ. Προσέχω μια κοπέλα, ενώ αράζει στη ξαπλώστρα της, διαβάζοντας ένα από εκείνα τα κουτσομπολίστικα έντυπα, με τις πολλές φωτογραφίες, περιγράφοντας με κάθε λεπτομέρεια τι έκανε ο τάδε τραγουδιστής, ή με ποιόν πέρασε τις διακοπές της η δείνα ηθοποιός. Υπάρχουν ακόμα τέτοια; Θυμάμαι που ήταν της μόδας όταν ήμουν παιδί και πηγαίναμε διακοπές, θεωρώντας πως περιοδικά όπως αυτό συνιστούν «ιδανικό ανάγνωσμα για παραλίες». Μα τότε βρισκόμασταν στην χρυσή εποχή τους – στα  Nineties, την περίοδο της μεγάλης συλλογικής ψευδαίσθησης. Τότε που ο επιδεικτικός νεοπλουτισμός παντρεύτηκε τη κιτς γκλαμουριά και γέννησαν ένα μπάσταρδο που ονομάστηκε Λάιφσταϊλ.

Με έκπληξη διαπιστώνω πως μια άλλη κοπέλα, λίγο παραπέρα, ξεφυλλίζει ένα αντίστοιχο περιοδικό. Χωρίς ιδιαίτερη έρευνα, εντόπισα ήδη δύο. Φαντάσου να έψαχνα κιόλας. Αυτή η δεύτερη δεν είναι άσχημη. Καλοσχηματισμένη. Οι σκιές της ομπρέλας χαϊδεύουν εκστατικά το λουόμενο κορμί της. Δείχνει προσηλωμένη στο περιεχόμενο του έντυπου. Θα χει ασφαλώς μεγάλο ενδιαφέρον με ποια γνωστή ηθοποιό κεράτωσε ο τραγουδιστής την ερωμένη του. Τροφή για σκέψη. Πίσω ο επαναλαμβανόμενος beat ρυθμός ακούγεται μονότονος, υπνωτιστικός. Αυτός είναι ο σκοπός του. Τύμπανα σε γαλέρα, από κείνες που σέρνουνε οι σκλάβοι. Ταμ-Ταμ-Ταμ. Μπητ-Μπητ-Μπητ-Μπητ. Η κοπέλα γυρίζει τη σελίδα, το ενδιαφέρον ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της. Ταμ-Ταμ-Ταμ. Ποια θα είναι λοιπόν η αντίδραση της κερατωμένης; Γυρίστε σελίδα για να μάθετε. Μπητ-Μπητ-Μπητ. Δε χρειάζεται να σκέφτεσαι. Μόνο να λειτουργεί η μηχανή.

Κι όμως, ένα υποσχόμενο βλέμμα μιας κοπέλας με την εμφάνιση της, θα ήταν αρκετό για να σκορπίσει αναστεναγμούς στην πλειοψηφία του αντρικού πληθυσμού. Το βάδισμα της, το σώμα της όπως ελίσσεται κάτω από τις θωπεύουσες ακτίνες του ηλίου, σαν ερωμένη που αποφεύγει με νάζι τα χάδια του εραστή της, θα λειτουργούσαν σα μαγνήτης. Το μεγαλύτερο υπνωτικό όλων. Δε χρειάζεται μυαλό – αρκεί να έχεις ωραίο κώλο και ένα άξιο ζευγάρι βυζιά. Ταμ-ταμ-ταμ. Η γαλέρα συνεχίζει τη μονότονη πορεία της. Η κοπέλα ρουφάει αχόρταγα το κενό του περιοδικού.

Δε μου αρέσει εδώ. Θέλω να πάω αλλού. Κοιτάζω λίγο παραπέρα. Κάποια λιγοστά δέντρα, μοναχικοί φρουροί κάποιας αλήθειας που ξεχάστηκε. Δεν υπάρχουν ομπρέλες, ούτε ξαπλώστρες. Χύμα. Προχωράω προς τα κει.


***

Είναι ήσυχα. Κανένας ήχος από beat. Μόνο το σιγανό κύμα, όπως ξεχύνεται στην άμμο. Λιγοστοί λουόμενοι, εδώ κι εκεί, στις σκιές των δέντρων. Δεν είναι άσχημα. Χρειάζεται απλά να βρω κάποια σκιά… να, εκεί! Είμαι τυχερός. Απλώνω με ικανοποίηση τη πετσέτα, βάζω πάνω τα πράγματα μου. Κάθομαι με ανακούφιση. Πόσο διαφορετική φαντάζει αυτή η παραλία, μα πόσο δίπλα βρίσκεται στην άλλη! Στην οικειότητα εντοπίζεις τις πιο μεγάλες διαφορές. Εξάρχεια-Κολωνάκι. Πάντα έτσι δε γινόταν; Γύρω μου ο κόσμος έχει αφεθεί στην ήρεμη θαλπωρή της μεσημεριανής ραστώνης. Κανένας ήχος. Μόνο το κύμα και τα τζιτζίκια. Η μονότονη τους χορωδία περισσότερο δημιουργική από τους ήχους του μπαρ.

Παρατηρώ με ευχαρίστηση δυο-τρία άτομα να διαβάζουν. Δυο κοπέλες, έναν άντρα, διασκορπισμένοι εδώ κι εκεί. Ναι, διαβάζουν – μα το αντικείμενο της ανάγνωσης τους είναι διαφορετικό από εκείνο της παραλίας δίπλα. Δεν είναι τυχαίο τελικά. Βγάζω τα βιβλία μου από το σακίδιο και τ’ απιθώνω δίπλα μου. Σκέφτομαι να τα τραβήξω μια φωτογραφία – τα βιβλία σε πρώτο πλάνο, η άμμος πίσω, τα δέντρα, η θάλασσα και τα ξερά βουνά στο βάθος… 

… Έναν μήνα μετά, κι ενώ οι διακοπές βρίσκονται κατά πολύ πίσω μου, κι ενώ το καλοκαίρι μας κλείνει το μάτι πονηρά, ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη χρονιά, ανεβάζω αυτή τη φωτογραφία και τη μοιράζομαι μαζί σας.



Καλώς βρεθήκαμε ξανά.






11 σχόλια:

  1. Καλώς όρισες "Κούνελε".....! καλώς όρισες και θα σου ευχηθώ καλή συνέχεια καλοκαιριού για΄τι η ευχή "καλό χειμώνα" μου προκαλεί αποστροφή.
    Πολλούς από εδώ θα τους βρεις ...επιστρέφοντες από διακοπές όπου, δικαίως, άλλαξαν τις παραστάσεις τους. Ο ...Γράφων μαύρισε οικογενειακά .....εν Αθήναις....στο δρόμο.....στο ποδήλατο και γενικά στις ...κηπουρικές εργασίες. Τρίτη χρονιά γαρ άνευ διακοπών ένεκα μνημονίου μαζί με χιλιάδες άλλους συνανθρώπους μας.
    Το άρθρο σου το ρούφηξα....περιγράφεις την απόλυτη εικόνα των δύο Ελληνικών κόσμων....όπως ακριβώς τους αναφέρεις....όπως τους συνάντησες...
    Βλέπεις είναι χιλιάδες που ακόμα ζουν τη δική τους αυταπάτη....
    Καλή επάνοδος λοιπόν φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειά σου Γιάννη, καλώς σε βρήκα φίλε. Ένα είναι βέβαιο, έχουμε πολλά και ωραία να πούμε φέτος. Την ονομασία "Δύο Κόσμοι", όπως αναφέρεις, είχα σκεφτεί, κατά σύμπτωση, να έδινα στη τωρινή ανάρτηση - μα είχε προηγηθεί παλιότερη ανάρτηση μου με το ίδιο όνομα, επομένως κατέφυγα στον τίτλο που βλέπεις... Μα το νόημα είναι αυτό ακριβώς. :)

      Συνεχίζουμε και δε μασάμε - άσε τους άλλους να ζουν τις αυταπάτες τους. Kαλό απόγευμα να έχεις!

      Διαγραφή
  2. Ευχαριστώ για τις ευχές σου φίλε. Ναι.....συνεχίζουμε αταλάντευτοι......!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. θα αναφέρω και ένα τρίτο κόσμο που διαβάζει αυτά τα κουτσομπολίστικα έντυπα αλλά και βιβλία όπως αυτά στη φωτογραφία...
    αν και νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί κόσμοι γιατί ο καθένας από εμάς έχει τους δικούς του φακούς και βλέπει διαφορετικά και ζει τις δικές του αυταπάτες απλά κάποιοι κόσμοι συγγενεύουν κάπως και έτσι καταφέρνουμε να συννενοηθούμε κατά κάποιο τρόπο και βλέπουμε κάποιες φορές τα ίδια πράγματα...
    ίσως σε μπέρδεψα;
    χαίρομαι που επέστρεψες...
    καλή σου νύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καθόλου δε με μπέρδεψες. Κάθε άνθρωπος είναι κι ένας κόσμος. Μα, όπως λες εσύ, οι κόσμοι μας είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Κύκλοι, μέσα σε κύκλους, μέσα σε μεγαλύτερους κύκλους με τη σειρά τους. Στο τέλος μπορούμε, για χάρη ευκολίας, να απομονώσουμε τους δύο μεγαλύτερους από τους κύκλους και να τους περιγράψουμε ως "δύο κόσμους". Θα ήταν μια απλούστευση φυσικά, μα κάποιες φορές οι απλουστεύσεις είναι αναγκαίες προκειμένου να ορίσουμε τη θέση μας στον κόσμο.

    Καλώς βρεθήκαμε ξανά Μυστήρια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αααααχ, μύρισε λίγο καλοκαιράκι, έστω κι αν η μυρωδία είναι κονσέρβα (Σεπτέμβρης μπήκε γαμώτο). Μου άναψες φωτιές τώρα με το "με ποια γνωστή ηθοποιό κεράτωσε ο τραγουδιστής την ερωμένη του". Αν δε μάθω θα σκάσω. Τί ώρα αρχίζει η Μενεγάκη ?

    Welcome back φίλε κούνελε !
    Ελπίζω να ξεκουράστηκες και να είσαι έτοιμος για ανελέητο blog-άρισμα.
    Περιμένουμε έργα-ορόσημα νο.3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα έργα -ορόσημα παραγγείλατε? Έ-εεερχεταιιι...! :P

      Γειά σου και πάλι Πίθηκε! Εμένα να δεις φωτιές που μου άναψαν, μες στο κατακαλόκαιρο, που έβλεπα τις τύπισσες να διαβάζουν τα κουτσομπολιά και ζήλευα - ήθελα να διαβάσω και γω, μα περίπτερο κοντά δεν υπήρχε ν' αγοράσω!

      Θα περιέγραφα αναλυτικότερα πως είχε η φάση, μα νομίζω έχει Μενεγάκη όπου νάναι - επομένως σε αφήνω προς το παρόν. Άντε και καλό blogάρισμα. :P

      Διαγραφή
  6. θα συμφωνησω απολυτως με το 'Μυστηριο Κοριτσι απο πανω,καθενας μας και αλλος κοσμος κουνελε, αλλα ευτυχως στις ακρες καποιοι κοσμοι μπαινουν ο ενας μεσα στον αλλο και καταφερνουμε να συνεννοουμαστε!

    ακομα εχω την περιεργεια να μαθω τι διαβασες μες στο καλοκαιρι, παρολο που μου ειπες(στο fb) οτι θα μαθουμε εν καιρω!

    ειμαι και γω μια απο αυτους που χαρηκαν που επεστρεψες στα blogικα δρωμενα, μου ειχες λειψει! και θα πω 'καλο φθινοπωρο' μιας και ειναι κι αυτο πολυ ομορφη εποχη. ο χειμωνας αργει ακομα, για οσους επιμενουν (ελεος!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ Γάτα, όπως τα λες! Τόσο ωραία εποχή και την παραμελούμε στις ευχές μας!

      Όσο αφορά τα βιβλία... βασικά έχω χάσει και ο ίδιος τον λογαριασμό πλέον, πίστεψε με, παίρνω βιβλία και δε προλαβαίνω να τα διαβάσω, ξαναδιάβαζω άλλα που είχα διαβάσει παλιότερα, ένας χαμός γενικά. :P

      ps - αφού να φανταστείς, μου συνέβη 2 φορές τον τελευταίο μήνα να αγοράσω βιβλίο που... είχα ήδη αγοράσει (μα δεν είχα προλάβει να διαβάσω ακόμα) από άλλη έκδοση!! Και δε θυμόμουν πως είχα πάρει! Χαχαχα...

      Διαγραφή
  7. Γλαφυρή περιγραφή, αγαπητέ Κούνελε.
    Αναρωτιεμαι γιατί να ενδιαφέρει ένα όμορφο κορίτσι η ζωή διαφόρων ψευτοσελέμπριτι; Εδώ δεν πρόκειται για την πρόωρα γερασμένη νοικοκυρά που ονειρεύεται τη... ζωή που δεν έζησε, αλλά για μια δροσερή νέα με ελάχιστους Μαΐους στην πλάτη. Τι ακριβώς ζηλεύει;
    Πρόσφατα, σε ένα ιατρείο έπεσε στα χέρια μου ένα τέτοιο περιοδικό και διαπίστωσα πως ακόμα κι οι φωτογραφίες είναι άθλιες! Μάλιστα, κάποιος αρθρογράφος είχε το θράσος να συγκρίνει μια "πλαστική" τηλεπερσόνα με τους καθημερινούς ανθρώπους, αποκαλώντας τους... καλικάντζαρους!
    Καλό και δημιουργικό χειμώνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα έλεγα πως είναι τραγικός ο βαθμός της συλλογικής αποβλάκωσης... και αυτό είναι πέρα από ηλικίες, δυστυχώς. Τα ΜΜΕ ασφαλώς, μα και τα κοινωνικά δίκτυα (ή πιο συγκεκριμένα, ο τρόπος που τα χρησιμοποιεί η πλειοψηφία) ενισχύουν το φαινόμενο. Όσο αφορά τον αρθρογράφο, είναι τουλάχιστον γελοίο αυτό που έγραψε. Μα αναμενόμενο, αν σκεφτούμε σε τι περιοδικά γράφει...

      Καλό φθινόπωρο να έχουμε! Και να ευχηθούμε και καλά μυαλά, για τον κόσμο αυτό που ζούμε...!

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...