Δευτέρα, 29 Σεπτεμβρίου 2014

Pollock


"Number 8" - 1947


Είχε αποβληθεί από δύο διαφορετικά σχολεία. Ένα από τα πρώιμα επαγγέλματα του ήταν να καθαρίζει τα αγάλματα στο Central Park της Νέας Υόρκης από τις κουτσουλιές των περιστεριών.

Αντιμετώπιζε σοβαρή εξάρτηση από το αλκοόλ, ενώ βίωνε έντονες καταθλιπτικές περιόδους. Κάποια στιγμή στράφηκε προς την ψυχανάλυση και μελέτησε το έργο του Γιουνγκ. Παράλληλα τον συνάρπαζε το αρχέγονο, συμβολικό πνεύμα της τέχνης των αυτοχθόνων Αμερικανών - των Ινδιάνων, κοινώς. Σε αυτό έβρισκε διέξοδο και ανακούφιση το ανήσυχο του πνεύμα.

"Ο σαμανισμός στην αμερικανική κουλτούρα βρίσκεται πολύ κοντά στο ασυνείδητο", είχε πει κάποτε. Τα παλιότερα του έργα θυμίζουν εκείνα των Μεξικανών ζωγράφων του καιρού του, μα και των υπερρεαλιστών. Δεν έτυχαν, όμως, αναγνώρισης.



Τρία έργα που φανερώνουν την εξέλιξη της τέχνης του. Πάνω "Going West" του 1934-35. Στη μέση "Blue (Moby Dick)" του 1943. Κάτω "The Key" του 1946.


Όσο εισχωρούσε βαθύτερα στα άδυτα του ασυνείδητου και των παγκόσμιων συμβολισμών του, τόσο η τέχνη του γινόταν περισσότερο και περισσότερο αφηρημένη. Κάποια στιγμή έπιασε ένα πινέλο, στάθηκε πάνω από έναν πελώριο καμβά και... άρχισε να το τινάζει. Πλιτς, εδώ, πλιτς, εκεί... Κάτι νέο είχε αρχίσει να ξετυλίγεται στη σκέψη του, σαν απόμακρο όραμα, ή ενδεχομένως μια υπόμνηση απ' τα παλιά - τα πολύ, πολύ παλιά, χιλιετίες και χιλιετίες πριν...

Μία νέα τεχνική είχε γεννηθεί και το αποτέλεσμά της έκανε τον κόσμο να απορήσει. Μα εκείνος συνέχισε. Σταδιακά όλο και περισσότερος κόσμος έβρισκε συναρπαστικά τα παράξενα, αφηρημένα αυτά έργα, με τις ατελείωτες, πολύχρωμες πιτσιλιές που πάνε προς πλήθος κατευθύνσεων, διασταυρώνονται εδώ κι εκεί, αποχωρίζονται η μία την άλλη, για να ενωθούν ξανά, κάποια ανύποπτη στιγμή... Στο τέλος σχηματιζόταν ένα ρευστό μωσαϊκό που σχεδόν νόμιζες πως κινείται, μπροστά στα μάτια σου.



"Number 1 Lavender Mist" - 1950
"Lucifer", 1947


Ονομάστηκε αφηρημένος εξπρεσιονισμός - για όσους επιθυμούν να τοποθετούν σε κλειστά καλούπια την αέναη δημιουργική γλώσσα. Ο εμπνευστής του όμως είχε βρει πια τη γλώσσα του - τη γλώσσα εκείνη που θεωρούσε παράθυρο στο ασυνείδητο.

Θα έφευγε από τη ζωή σε ηλικία 44 ετών, θύμα του αλκοολισμού. Είχε όμως κατορθώσει τον σκοπό του... Να επικοινωνήσει πέρα από τις λέξεις. Να μεταδώσει ένα αρχέγονο μήνυμα στον κόσμο. Το μήνυμα, ναι. Εκείνο ήταν το πιο σημαντικό.


Το όνομα του ήταν Τζάκσον Πόλοκ.






4 σχόλια:

  1. Πολύ ενδιαφέρων καλλιτέχνης. Ο Εντ Χάρις (άλλος παράξενος καλλιτέχνης αυτός) γύρισε σε ταινία τη ζωή του.
    Έχεις κοιτάξει μέσα σε καλειδοσκόπιο; Είναι ένα απλό παιχνίδι, που σπάνια καταδέχεται να το δωρίσει κανείς. Κι όμως, αφενός είναι για κάθε ηλικία και αφετέρου σε εξοικειώνει με τα φράκταλ που χρησιμοποίησε κι ο Πόλοκ.
    Καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά, το καλειδοσκόπιο μπορεί να σου θυμίσει την τέχνη του Πόλοκ και άλλων ακόμα από τους καλλιτέχνες του μοντερνισμού... Φέρνει ίσως και στον κόσμο των ονείρων - από τον οποίο εξάλλου ήταν εμπνευσμένοι και αυτοί. ;)

      Διαγραφή
  2. Αγαπημένος καλλιτέχνης! Έχει ενδιαφέρον η ζωή του κάθε καλλιτέχνη πίσω από τα έργα του... Υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα ταινία για τον Πόλοκ, όπως αναφέρει ο σχολιαστής σου παραπάνω. ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρέπει, νομίζω, να την δω αυτήν την ταινία. Και μετά να επιστρέψω εδώ, να κάνω edit στο κείμενο και να διπλασιάσω το περιεχόμενό του - καθώς σίγουρα θα έχω διάθεση για πολλά ακόμα λόγια μετά!

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...