Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Λουλούδια στα Μαλλιά σου


On the road to Woodstock



Νυχτερινή ανάρτηση. Λέξεις που ανήκουν στις μικρές τις ώρες, φτερά που ξετυλίγονται σε σκοτεινό ουρανό. Δε βλέπεις μπροστά σου, δε ξέρεις τι γράφεις. Μόνο ανασαίνεις τον αέρα της νύχτας και θέλεις να γίνεις ένα με τα σύννεφα και τη βροχή. Πετώ λέξεις σχεδόν στην τύχη και εσύ, ο αναγνώστης, τις βλέπεις να παρατάσσονται μπροστά σου, σε μια επίπεδη οθόνη, στρατιωτάκια στη σειρά, γράμματα, λέξεις και προτάσεις, το ένα μετά το άλλο – πως η αναρχία των συναισθημάτων παρατάσσεται τόσο συντεταγμένα μπρος στα μάτια σου!

Μα έρχονται οι στιγμές που θες να τους δώσεις μία και να φύγουν όλα πέρα. Τα γράμματα, οι λέξεις – να αντιστραφεί το νόημα τους, να αναποδογυρίσουν τα ίδια πάντα σχήματα τους! Οι μικρές λέξεις να γίνουν μεγάλες και σπουδαίες και να σε καταλάβουν με την απόλυτη ουσία τους… Και οι μεγάλες λέξεις να συρθούν ντροπιασμένες στη γωνιά τους, γυμνές μες στη μικρότητά τους…


***


Τι είναι αυτά που λέω, θα αναρωτηθείς. Μα δεν είμαι εγώ εκείνος που μιλάει – είναι ο νυχτερινός ουρανός μέσα μου – και μέσα σου επίσης. Και μη βιαστείς να απορρίψεις το κείμενο ως λόγια ενός ρομαντικού. Δεν είναι ρομαντισμός αυτός – είναι ο ήχος της καταιγίδας που ακούς. Μια δυνατή φωνή και ένα μελωδικό τραγούδι, όμοιο με βροχή. Μια ξαφνική ανάμνηση, η αφύπνιση μιας ζωηρής επιθυμίας, το τσίμπημα που νιώθεις μέσα σου. Το τσίμπημα που σε πονάει, το τσίμπημα που τον περισσότερο καιρό έχεις θαμμένο – κάτω από ενασχολήσεις της καθημερινότητας, υποχρεώσεις, ωράρια, προγράμματα, εργασίες, συνήθειες και επαφές με ανθρώπους που ξέρεις, μα θα προτιμούσες να μην ήξερες και άλλους που δεν ξέρεις, μα θα προτιμούσες να μη μάθαινες.

Το τσίμπημα που, στην ενόχληση του, σου θυμίζει πως είσαι ζωντανός.

Ο νυχτερινός αέρας που φυσάει απ’ το παράθυρο, κάνοντας τις κουρτίνες ν’ ανεμίσουν. «Κλείσε το παράθυρο, κρυώνουμε!», σου λένε. Μα εσύ αφήνεσαι να σε χτυπάει ο κρύος αέρας και νιώθεις τη δροσιά του. Και σκέφτεσαι πως θα ήταν να τ’ άφηνες όλα πίσω σου… Κάθε δουλειά, κάθε υποχρέωση, κάθε δέσμευση, κάθε ταυτότητα («είμαι ο Τάδε, επαγγέλλομαι το Τάδε, είμαι με την Τάδε, ψηφίζω το Τάδε, η ομάδα μου είναι η Τάδε», κλπ)… τα πάντα. Και να έπαιρνες τους δρόμους και να έχτιζες ξανά απ’ την αρχή. Να πας στο Σαν Φρανσίσκο και να φορέσεις λουλούδια στα μαλλιά σου – που θα τ’ αφήσεις πάλι να μακρύνουν. Και να γυρνάς με μια κιθάρα στην πλάτη, παρατηρώντας τις ωραίες παρουσίες γύρω σου. Και να μη φοβάσαι μήπως πουν πως είσαι άνω των 30 – άνω της επιτρεπτής ηλικίας για να αλλάξεις τον κόσμο. Γιατί ο χρόνος ο ίδιος θα έχει αλλάξει, άρα ο κόσμος είναι το λιγότερο. Και συ θα ζεις. Θα ζεις – θα αναπνέεις – θα πετάς. Τι άλλο θέλεις επιτέλους.


***



Ήταν απλά μια νυχτερινή ανάρτηση. Και αν δεν έγινα κατανοητός, δεν ήμουν εγώ εκείνος που μιλούσε ούτως ή άλλως… Μα ο νυχτερινός ουρανός μέσα μου – και μέσα σου επίσης. Αύριο πρωί τα σύννεφα θα έχουνε ξανά σκορπίσει και θα γίνουμε ξανά ρεαλιστές.





13 σχόλια:

  1. Την κρατώ αυτή τη νυχτερινή ανάρτηση για παρέα και για να ελπίζω πως αν τα σύννεφα με βγάλουν κατά Σαν Φρανσίσκο μεριά θα έχω κάπου να ξαποστάσω τα καυτά μεσημέρια του ρεαλισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς ήρθες στο Λημέρι μου και στην αναζήτηση εκείνης της διακλάδωσης, που ενώνεται υπογείως με το Σαν Φρανσίσκο και τις πέρα πολιτείες... όσο υπάρχει η ανάλογη ταξιδιάρικη διάθεση, το υγρό, νυχτερινό κλίμα, η φαντασία και η καλή παρέα. :)

      Διαγραφή
  2. Καλό σου βράδυ, ποιητικό κουνελάκι, και όνειρα λουλουδάτα και τρυφερά, σαν αυτήν την ανάρτηση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πόσο ποιητικός και Ερωτικός σε αυτή σου σου την ανάρτηση φανοκούνελε!
    Και ερωτεύσιμος! Αυτό ταιριάζει ακόμα περισσότερο!
    Λάτρεψα τα λόγια σου και τις σιωπές ανάμεσα τους!
    Κρίμα που σε διάβασα πρωί ....

    ΥΓ: έχεις δοκιμάσει να γράψεις ποίηση;


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βασικά Αριστέα γράφω όπως μου βγαίνει... Αν δεν έχω εκφραστεί ως τώρα μέσω στίχων, είναι μάλλον γιατί δε μου βγαίνει το ίδιο. :) Ήταν όντως μια ανάρτηση που προσφέρεται για νυχτερινή ανάγνωση - πρωί δύσκολα θα έγραφα ένα τέτοιο κείμενο. Μα κανείς δεν σε αποτρέπει από το να επανέλθεις και να διαβάσεις ξανά το κείμενο κάποια νύχτα. Εγώ πάντως εδώ θα είμαι, νοητά, για πολλά βράδια σαν αυτό που περιγράφω...

      Διαγραφή
  4. Ποιο Σαν Φραντσίσκο; Εδώ στα Χανιά παλεύω να κατέβω τρία χρόνια τώρα, να δω τους φίλους μου και δεν τα καταφέρνω...
    Τέλος πάντων, ας μη γκρινιάζω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κούνελε φίλε, μερικές φορές......οι νυχτερινές εξάρσεις και εκφράσεις σε πάνε σε πολλά μα πάρα πολλά μερη, φυγές και σκέψεις.....
    Ειδικά αν "αποχωρίζεσαι" από σένα. Αν γίνεται η κρίσιμη διάσπαση......
    Καλό βράδυ φίλε.
    Είναι λύτρωση τέτοιες αναρτήσεις μερικές φορές, είναι ξεχωριστές και για μας που τις απολαμβάνουμε και για σένα που τις βιώνεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς όπως τα λες, αγαπητέ Γιάννη. Τέτοιες αναρτήσεις γίνονται χωρίς κάποιο σχεδιασμό από πριν, είναι ιδιαίτερα εσωτερικές και σχεδόν πάντα αυθόρμητες - απλά νιώθεις την ανάγκη να εξωτερικεύσεις και να μετατρέψεις σε λόγια εκείνο που έχεις μέσα σου και αποζητάει κάποια διέξοδο. Κάποιες φορές πρόκειται για κάθαρση, κανονικά. Και εν συνεχεία να το μοιραστείς με τον κόσμο που, ίσως, μιλήσει και στη δική του γλώσσα...

      Διαγραφή
  6. Εδώ ταιριάζει απόλυτα η ανάρτηση που έχω κάνει με τον ερωτεύσιμο άνθρωπο (αν θες την βλέπεις)!
    Πολλές στιγμές αφήνομαι και αισθάνομαι κι εγώ έτσι! Το έζησα μέσα από τα λόγια σου ακόμη μία φορά.
    Πόσο όμορφη αίσθηση να αφήνεις τον εαυτό σου να πλανάται ελεύθερα κι ας αντιμετωπίσει πάλι αυτά τα ενοχλητικά τσιμπήματα από αναμνήσεις που δεν έχουν σταματήσει να πληγώνουν.
    Η επιθυμία για ζωή και για αλλαγή του κόσμου δεν έχει ηλικία, να το θυμάσαι αυτό!!! Είμαι μεγαλύτερη από σένα και όταν το έχεις βαθιά μέσα σου δεν είναι κάτι που αλλάζει όσα χρόνια κι αν περάσουν. Να ανησυχείς, όταν θα βλέπεις τον εαυτό σου να παραιτείται από αυτό. Είναι πολύ υγιές να θέλεις να αλλάξεις ό,τι δεν σου ταιριάζει, φυσικά στον βαθμό που μπορείς να φτάσεις αυτή την αλλαγή ή έστω την προσπάθεια.
    Δείχνει ζωντάνια, σεβασμό και έρωτα για την ίδια την ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ααα, Γλαύκη. Εντόπισες ένα από τα "νυχτερινά" μου, όπως τα αποκαλώ, κείμενα. :) Εκείνα που γράφω αυθόρμητα, τις μικρές συνήθως ώρες, όταν αισθανθώ αυτό το "τσίμπημα" μέσα μου. Αυτό το τσίμπημα από σκέψεις και αναμνήσεις (όχι απαραίτητα δικές μας! δε ζήσαμε στο Woodstock) που σε αναστατώνουν. Και στην περίπτωση του συγκεκριμένου κειμένου, το τσίμπημα ήταν αρκετά έντονο θα έλεγα - ως επώδυνο.

      Μα τα λόγια σου με χαροποιούν πραγματικά. Ναι, σημαίνει πως είσαι ζωντανός, ακόμα και αν πληγώνει. Η επιθυμία για αλλαγή δεν έχει τέλος, τελειώνει μόνο αν σκοτώσεις ό,τι πάλλεται εντός σου, ό,τι δε χωράει σε καλούπια... Να 'σαι καλά.
      Διαγραφή

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...