Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Ίχνη στην Έρημο




Η προτομή ενός αρχαίου βασιλιά της Μεσοποταμίας αντικρίζει την απέραντη έρημο. Δες πως απλώνεται αχανής μπροστά του. Κοίτα πως υψώνεται η σκόνη σε κύματα, νεφελώδη λιοντάρια έτοιμα να ρουφήξουν στην αέρινη μανία τους κάθε ίχνος ζωής. Nα πνίξουν κάθε λογική, κάθε σκέψη, παρασυρμένα απ' την τυφλή οργή τους.

Η έρημος απλώνεται ως πέρα. Ποιος ξέρει. Ίσως υπάρχουν ερείπια πόλεων θαμμένα στο εσωτερικό της. Ίχνη πολιτισμών που τώρα έχουν χαθεί. Λαμπρά παλάτια και πλατιές λεωφόροι, μεγαλοπρεπείς αψίδες και κρεμαστοί κήποι. Αστρονόμοι που μελετούσαν τις κινήσεις των άστρων, ιέρειες που χόρευαν αισθησιακούς χορούς, μαθηματικοί που υπολόγιζαν τη διάμετρο του κύκλου.

Υπήρχε πράσινο κάποτε εδώ, ξέρεις. Πριν το καταπιεί όλο το τέρας της ερήμου. Το τέρας που ζει και βασιλεύει.

Ίσως ο βασιλιάς της εικόνας βρίσκεται σε αναζήτηση κάποιου ίχνους απ' τα παλιά. Που είναι ο πολιτισμός που ήξερα, αναρωτιέται. Που βρίσκεται θαμμένος; Γιατί 3000 χρόνια μετά, το μόνο που αντικρίζω είναι άμμος και σκόνη.

Αυτό σημαίνει εξέλιξη λοιπόν; Ο πολιτισμός να παραχωρεί, αέναα, τη θέση του στον τυφλό φανατισμό του δόγματος και στον βαρβαρισμό της καταστροφής; Ένας κύκλος που αναπαράγεται διαρκώς; Χτίζεις μόνο για να γκρεμίσεις ό,τι έχτισες;

Ο βασιλιάς κοιτάζει την έρημο. Συνεχίζει ν' αναζητά ίχνη στην άμμο. Κάποιες ενδείξεις πως η κληρονομιά του δε πήγε χαμένη.

Μαζί του κοιτάζουμε και μεις.


***


Το κείμενο το έγραψα με αφορμή εκείνο το βίντεο που έχει διαδοθεί, με τις καταστροφές αρχαίων γλυπτών από φονταμενταλιστές φανατικούς. Μεταξύ της τυφλής δογματικής προσήλωσης (φανατικοί μουσουλμάνοι) και της κυριαρχικής αλαζονείας (επεκτατική δύση), θέλω να πιστεύω πως υπάρχει τρίτος δρόμος... Σε αρχική βάση, θα ήταν καλό και χρήσιμο να θυμηθούμε όλοι (σε Δύση και Ανατολή) πως ο πολιτισμός, σε τελική ανάλυση, ξεκίνησε από τη Μέση Ανατολή.



Αλλιώς η έρημος, να ξέρεις, δεν απέχει και πολύ.



8 σχόλια:

  1. ενδιαφερουσες σκέψεις κουνελε!

    αναρωτιέμαι πόσο ισχυρά είναι κάποια συμφέροντα ωστε να μην υπάρχει καν η σκέψη της τρίτης οδού που αναφέρεις. τοση πλυση εγκεφάλου και χειραγωγηση ωστε να μη συμφωνίσει εστω ο μέσος όρος για το αυτονόητο και το κοινό καλό;

    φυσικά αυτό ισχύει σε πάρα πολλές περιπτώσεις και όχι μόνο στην περίπτωση που αναφέρεις εδώ κι έδωσε την αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναρωτιέμαι και γω το ίδιο Γάτα... Όπως επίσης αναρωτιέμαι ποιο το νόημα τελικά της "εξέλιξης" και της "προόδου", όταν βαδίζει συνέχεια πλάι στον βαρβαρισμό, λες και δε μπορεί ο ένας χωρίς τον άλλο.

      Διαγραφή
  2. Συγκλονιστικό το κείμενό σου φίλε "Κούνελε". Η Επιλογή αυτού του συγκεκριμένου μνημείου είναι πραγματικά ανατριχιαστική για το δέος που προκαλεί στον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Σε αυτόν που καθώς λες έχει τη δύναμη να υπερβεί το κάψιμο που προκαλεί στο μυαλό του το μίσος ενός αμόρφωτου φανατισμού.
    Καλό βράδυ φίλε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τους χαιρετισμούς μου φίλε Γιάννη... να δούμε τι θα δούμε στη συνέχεια!

      Διαγραφή
  3. Θλίβομαι κάθε φορά που μαθαίνω ότι κάποιο μνημείο του παρελθόντος καταστρέφεται. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσκολληθούμε στο παρελθόν, όμως είναι έγκλημα να καταστρέφεις τόσο εύκολα έργα που χρειάστηκαν χρόνια για να γίνουν, που αποτελούν κληρονομιά των μελλοντικών γενεών, και που δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναφτιαχτούν.
    Και, φυσικά, το ξέρεις ότι συμφωνώ με αυτά που γράφεις.
    Φιλάκια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανταποδίδω τα φιλιά Pippi και συμφωνώ με τη σειρά μου - το παρελθόν εξάλλου δεν υπάρχει για να προσκολλούμαστε σε αυτό, μα για να διδασκόμαστε... Και γι' αυτό είναι απαραίτητη η μνήμη του, και φυσικά ο σεβασμός των έργων τέχνης που μας άφησε, κληρονομιά για όλες τις μεταγενέστερες γενιές...

      Διαγραφή
  4. Η καταστροφή των αγαλμάτων συμβολίζει την καταστροφή της ιστορικής ταυτότητας ενός λαού. Όσο οι άνθρωποι συνεχίζουν να χωρίζονται σε φυλές, έθνη κλπ, θα έχουν ανάγκη αυτή την ιστορική ταυτότητα, και η απώλειά της θα πονάει περισσότερο από μια σφαγή.
    Πώς θα νιώθαμε αν κάποιοι κατέστρεφαν τον Παρθενώνα; Και μάλιστα χωρίς καμιά ελπίδα αναστήλωσής του;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φίλε Λωτοφάγε, δεν έχει να κάνει με τα έθνη και τις φυλές - τα έργα τέχνης ανήκουν στην ανθρώπινη κληρονομιά, πέρα από διαχωρισμούς και σύνορα. Συμβολίζουν όχι μόνο την ιστορική ταυτότητα ενός λαού, μα το παρελθόν της ανθρωπότητας, στο σύνολο της. Χωρίς την πνευματική και πολιτιστική κληρονομιά μας (και τις επιστήμες) δε διαφέρουμε σε πολλά από τα ζώα (να μη σου πω πως τα ζώα είναι ανώτερα).

      Τους χαιρετισμούς μου και θα τα ξαναπούμε με το καλό τον Απρίλη! Να' σαι καλά.

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...