Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

Μπωντλαίρ ~ "Ο Τρελός και η Αφροδίτη"






"Τι εξαίσια μέρα! Το απέραντο πάρκο λιγοθυμάει κάτω από το καυτό μάτι του ήλιου, όπως η νεότης κάτω από την κυριαρχία του Έρωτος.

Η καθολική έκστασις των πραγμάτων δεν εκφράζεται με κανέναν θόρυβο· ως και τα νερά μοιάζουν αποκοιμισμένα. Αντίθετα από τις ανθρώπινες γιορτές, εδώ εκτυλίσσεται ένα σιωπηρό όργιο.

Θα έλεγε κανείς ότι ένα φως, συνέχεια αυξανόμενο, κάνει τα αντικείμενα να ακτινοβολούν ολοένα και περισσότερο· ότι τα ερεθισμένα άνθη διακαίονται από τον πόθο ν' ανταγωνισθούν το γαλάζιο τ' ουρανού με τη λαμπρότητα των χρωμάτων τους, και ότι η ζέστη, κάνοντας ορατά τα αρώματα, τα κάνει ν' ανεβαίνουν σαν καπνοί προς το άστρο της ημέρας.

Ωστόσο, μέσα σ' αυτήν την γενική ευφορία, διέκρινα ένα πλάσμα θλιμμένο.

Στα πόδια μιας κολοσσιαίας Αφροδίτης, ένας από αυτούς τους τεχνητούς τρελούς, ένας από αυτούς τους εθελοντές γελωτοποιούς, τους επιφορτισμένους να κάνουν τους βασιλείς να γελούν, όταν η Τύχη ή η Πλήξη τους βασανίζει, στολισμένος μ' ένα κουστούμι πλουμιστό και γελοίο, το κεφάλι του καλυμμένο με κέρατα και κουδουνάκια, κουβαριασμένος μπροστά στο βάθρο, σηκώνει τα μάτια γεμάτα δάκρυα προς την αθάνατη θεά.

Και τα μάτια του λένε: "Είμαι ο τελευταίος και ο πιο έρμος από τους ανθρώπους, στερημένος από έρωτα και φιλία, και σ' αυτό πολύ κατώτερος και από το πιο ατελές ζώο. Ωστόσο είμαι φτιαγμένος, και εγώ, για να αντιλαμβάνομαι την αθάνατη Ομορφιά! Ω! θεά! Σπλαχνιστείτε τη θλίψη και το παραλήρημά μου!"

Αλλά η άσπλαχνη Αφροδίτη ατενίζει μακριά, άγνωστο τι, με τα μαρμάρινα μάτια της".


***


Σαρλ Μπωντλαίρ


"Ο Τρελός και η Αφροδίτη" (σε μετάφραση. Στ.Βαρβαρούση). Περιλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων "Η Μελαγχολία του Παρισιού" - "Le Spleen de Paris". Έτος, 1869.






4 σχόλια:

  1. Ο δημιουργός της μελαγχολίας, ο πρωτοπόρος, που όπως κάθε τέτοιος δεν αναγνωρίστηκε ποτέ πριν από τον θάνατό του. Μοιάζει με τρέλος, γιατί δεν μπορεί κανείς να τον καταλάβει.
    Εξαιρετικό το απόσπασμα που επέλεξες από το έργο του!
    Όλοι έχουν δικαίωμα στον έρωτα και την αγάπη. Δεν πρέπει να την στερείται κανείς.
    Κανείς από τα πλάσματα της γης δεν αξίζει να είναι θλιμμένος λόγω της έλλειψης της αγάπης και της φιλίας. Θα πρέπει να έχει προκαλέσει μεγάλο κακό, για να μην τη δικαιούται πια. Σε καμία άλλη περίπτωση.
    Μας μελαγχόλησες, Κούνελε, κι ελπίζω να έχεις καλύτερη διάθεση από αυτή που εκφράζει το απόσπασμα που παραθέτεις.
    Καλή σου μέρα και καλό μήνα με περισσότερη αισιοδοξία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό σου μήνα Γλαύκη! Αγαπώ αυτό το μικρό διήγημα, γι' αυτό και το μοιράστηκα - αν και το έργο του Μπωντλαίρ ξεχειλίζει μοναδικά περάσματα και θεωρώ σχεδόν βέβαιο πως θα μιλήσω αναλυτικότερα γι' αυτό στο μέλλον.

      Όσο αφορά τη μελαγχολία... τη θεωρώ απαραίτητη σε φάσεις, σε μια εποχή που εξιδανικεύει το χαμόγελο - πολλές φορές επιφανειακό όμως. Μα το θέμα δεν είναι, για μένα, να είμαστε μονόπλευρα αισιόδοξοι ή μονόπλευρα απαισιόδοξοι, αλλά να πάμε πέρα και απ' τα δυο. Κάποιες φορές η μελαγχολία (και το αντίθετό της) δεν είναι παρά ένας σταθμός.... μα το ταξίδι είναι άλλο.

      Διαγραφή
    2. Καλησπέρα, Κούνελε.
      Έχω αφήσει ένα σχόλιο στην ανάρτηση: "Λουλούδια στα μαλλιά σου".
      Ενημερώνω εδώ, γιατί δεν ξέρω αν θα το δεις.
      Επίσης επιτρέπεται να σχολιάζουμε σε παλιότερες αναρτήσεις; Βλέπεις τα σχόλια;
      Όποτε ευκαιρώ, θα ψαχουλεύω στην Κουνελοχώρα σου, γιατί έχεις πολλά εδιαφέροντα θέματα να δει κανείς.

      Διαγραφή
    3. Καλησπέρα Γλαύκη! Ναι, μου ήρθε ενημέρωση για το σχόλιο. Πάω να το δω ευθύς αμέσως και να σου απαντήσω.

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...