Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Περιμένοντας το Τρένο






Περίμενε εδώ και πολλές ώρες το τρένο. Ίσως ήταν μέρες, ίσως εβδομάδες. Ήταν δύσκολο να πει – ο χρόνος φαινόταν να έχει σταματήσει εδώ μέσα. Καθόταν σε μια θέση και παρατηρούσε με ενδιαφέρον τον κόσμο γύρω του. «Δες πόσο καλοφτιαγμένος είναι αυτός ο σταθμός αναμονής», σκεπτόταν. «Τι όμορφες που είναι αυτές οι θέσεις με το ξύλο και την υφασμάτινη φόδρα. Κι αυτά τα παράθυρα, πόσο επιβλητικά φαντάζουν με όλες αυτές τις ξυλόγλυπτες διακοσμήσεις. Κρίμα που τα έχουν κλειστά όλη την ώρα. Όπως και να’ χει όμως – όταν θα έρθει το τρένο, λίγη σημασία θα έχουν πια αυτά».

Για να περάσει η ώρα κοιτούσε τον κόσμο που πήγαινε κι ερχόταν. Εκείνη τη γυναίκα με το σκυλάκι. Τον άντρα που διάβαζε εφημερίδα. Το ζευγάρι που μιλούσε σε συνωμοτικό σχεδόν τόνο, χαμογελώντας με νόημα, ανταλλάσσοντας ποιος ξέρει τι λόγια αγάπης. Την παρέα από νέους που έμοιαζαν κουρασμένοι από κάποιο μακρινό ταξίδι. Τον μεσήλικα με τον σκούφο και τα χοντρά γυαλιά που κοιτούσε το ρολόι του. Τον παράξενο τύπο με το καπέλο που τον είχε πάρει ο ύπνος.

Κάποιες στιγμές βαριόταν – βαριόταν όλη αυτή την αναμονή. Και τότε άρχιζε να σκέπτεται. Έφερνε στο νου όλες τις διαφορετικές στάσεις της διαδρομής του, μία μία. Είχε προγραμματίσει προσεκτικά το ταξίδι του – ω, πόσα όνειρα έπλαθε εδώ και καιρό! Πρώτα θα κάνει αυτό κι εκείνο, έπειτα το άλλο. Και έχτιζε φαντασιώσεις, κάστρα με τη σκέψη του. Θα πάει εδώ, θα πάει εκεί, θα δει εκείνο κι εκείνο. Δεν έμενε παρά να έρθει επιτέλους αυτό το τρένο – να ξεκινήσει! Μα πόση ώρα πια θα περιμένει;

Κόσμος πήγαινε κι ερχόταν. Η γυναίκα με το σκυλάκι είχε φύγει και μια άλλη είχε πάρει τη θέση της – κρατούσε ένα κλουβί. Το κλουβί ήταν άδειο. Ο άντρας με την εφημερίδα είχε αντικατασταθεί από άλλον – ο πρώτος διάβαζε τα πολιτικά, ο καινούργιος τα αθλητικά. Ένα άλλο ζευγάρι αγαπημένων είχε αντικαταστήσει το παλιό – οι πρώτοι ήταν νέοι, αυτοί εδώ ήταν ηλικιωμένοι. Για δες – έμοιαζαν σχεδόν με το ίδιο ζευγάρι, μεγαλύτερο σε ηλικία… Ήταν λες και όλα αυτά είχαν κάποιο αδιόρατο νόημα, το οποίο όμως αδυνατούσε να συλλάβει.

Και συνέχιζε να φαντασιώνεται. «Όταν έρθει το τρένο θα ξεκινήσω επιτέλους να χτίζω τη ζωή μου. Όλα όσα δεν έκανα ως τώρα θα τα κάνω. Κάθε στάση κι ένα όνειρο. Τόσα μέρη να δω, τόσα να κάνω! Πόσα σχέδια έχω καταστρώσει! Μένει να έρθει επιτέλους…»

Και περίμενε. Και περίμενε. Ο κόσμος γύρω του ερχόταν κι έφευγε. Ακόμα κι εκείνος ο παράξενος τύπος με το καπέλο, που κοιμόταν όλη την ώρα, είχε πια αποχωρήσει.

Είχε μείνει μόνος.

Πρόσεξε τότε έναν υπάλληλο. «Συγγνώμη, κύριε», τον ρώτησε. «Μπορείτε να μου πείτε πότε θα έρθει το τρένο; Γιατί περιμένω πάρα πολλή ώρα – δεν ξέρω και γω πόση. Μοιάζει λες και έχουν περάσει χρόνια από τότε που ήρθα».

Ο υπάλληλος τον κοίταξε απορημένος. «Το τρένο, κύριε;»

«Ναι! Το τρένο!», απάντησε εκνευρισμένος. «Τόσο παράξενο σου φαίνεται; Πόση ώρα πια θα περιμένω σε αυτόν εδώ τον σταθμό;»

O υπάλληλος τον παρατήρησε σιωπηλός. «Κύριε…», του είπε. «Βρίσκεστε ΜΕΣΑ στο τρένο.»

Είχε χάσει τα λόγια του. «Μέσα στο τρένο; Μα τότε, αυτά τα παράθυρα…». Έτρεξε αμέσως προς τα κλειστά παράθυρα και με κόπο τα άνοιξε. Και τι να δει – έξω ο κόσμος έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε με ιλιγγιώδη ταχύτητα! Έτρεχε ασταμάτητα, το τοπίο γύριζε σαν σβούρα. Τόσο γρήγορα που ένιωσε αναγούλα.

«Μέσα στο τρένο… Βρίσκομαι μέσα στο τρένο…», επαναλάμβανε, αδυνατώντας να πιστέψει πως εκείνο που νόμιζε για σταθμό αναμονής, ήταν στην πραγματικότητα το ίδιο το βαγόνι. «Τα όνειρα που έπλαθα… τόση αναμονή, τόσο καιρό… πόσα χρόνια βρίσκομαι εδώ; Μέσα στο τρένο λοιπόν;...»

«Ναι, κύριε», έκανε ο υπάλληλος. «Βρίσκεστε μέσα στο τρένο. Μα όχι για πολύ ακόμα. Σε λίγο φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής».







21 σχόλια:

  1. Το φαντάστηκα ότι θα ήταν δικό σου. Πολύ ωραίο, κουνελάκι, μπράβο!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στα κείμενα των άλλων πάντα αναφέρω τον συγγραφέα εξάλλου. Ευχαριστώ αγαπητή μου Pippi. Να έχεις μια όμορφη Κυριακή εύχομαι!

      Διαγραφή
  2. Ένας απ' τους λόγους που μ' αρέσεις πολύ, είναι πως είσαι μερακλής σ' αυτό που κάνεις. Σάρωνα τις γραμμές και περίμενα να φτάσω στο τέλος, να δω αν έχεις πηγή ή αν είναι δικό σου. Με θαυμασμό κι ικανοποίηση βλέπω πως είναι δικό σου... Ένα κειμενάκι, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από έντυπα βιβλία. Λες κι είναι απόσπασμα από κάποιο βιβλίο, έτσι το ένιωσα. Η έκφραση, το νόημα. Αριστουργηματικά διδακτικό κι αφυπνιστικό. Ξεχνιόμαστε, δυστυχώς. Πόσες και πόσες φορές μουδιάζουμε και δεν καταλαβαίνουμε πως το τρένο τής ζωής τρέχει (και γυρισμό δεν έχει!) και προσπερνάμε σταθμούς;! Πόσες φορές χτίζουμε κάστρα με την φαντασία μας και στο τώρα, στην πραγματικότητα, δεν κατέχουμε τίποτα - δεν φροντίζουμε να δημιουργήσουμε, να κυνηγήσουμε, να γεμίσουμε τις αποθήκες τού κάστρου τής ύπαρξής μας με πολύτιμες στιγμές και γνώσεις. Και φτάνει η στιγμή που ο χρόνος έχει διανύσει πόσα χιλιόμετρα κι έχουμε αλλάξει, όπως έβλεπε κι ο επιβάτης σου την θέση αυτών να καταλαμβάνεται από κάποιους "άλλους".

    -Σου εύχομαι το εκάστοτε τρένο να έρχεται την καταλληλότερη στιγμή, κι η διπλανή θέση να 'χει τους πιο ενδιαφέροντες συνταξιδιώτες. Καλή σου μέρα, αγαπητέ Κούνελε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπες όλα όσα έπρεπε στην ανάλυσή σου, αγαπητή Λυσίππη, και ακόμα περισσότερα! Καλύτερο σχολιασμό δεν θα μπορούσε να κάνει κάποιος. Ασφαλώς δεν έχω παρά να σου ανταποδώσω την ευχή!

      Διαγραφή
  3. Εξαιρετικό καλέ μου Κούνελε!
    Μου θύμισε λίγο Κάφκα...
    Περιμένω το επόμενο!

    Πολλά φιλάκια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω, γεια σου Σερενάτα! Πάει καιρός από την τελευταία φορά. Χαίρομαι που σε βλέπω πάλι. Και ναι - ανέφερες τον συγγραφέα που έπρεπε να αναφερθεί. Βλέπεις, τον Κάφκα είχα και γω κατά νου όταν σκέφτηκα την ιστορία!

      Διαγραφή
  4. Ένα υπέροχο κείμενο, που σου δίνει ένα δυνατό ράπισμα, για να έχεις να θυμάσαι πως είναι έγκλημα κατά βάθος να ξεχνιέσαι περιμένοντας, να επαναπαύεσαι, αφήνοντας τις ευκαιρίες που σου δίνει η ζωή να γλυστρούν μέσα από τα χέρια σου...
    Φεύγω με ένα μάγουλο κοκκινισμένο...!
    Καλή σου εβδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή βδομάδα Γλαύκη! Ντράπηκες και κοκκίνισε το μάγουλό σου? (αυτό ήταν αστείο!). Χαιρετώ :)

      Διαγραφή
  5. Καλησπέρα φίλε "Κούνελε". Δεν ξέρω γιατί αλλά το πανέμορφο μικρό σου διήγημα μου έφερε στο νου το τραίνο της ταινίας του Wong Kar Wai "2046". Με πολλούς συμβολισμούς η σκέψη σου και με πολύ όμορφη έκφραση. Πολύ όμορφο φίλε.
    Καλή βδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να και μια πρόταση για ψάξιμο! Δεν γνωρίζω την ταινία, Γιάννη, μα μια που την αναφέρεις, θα κοιτάξω να την δω. Καλή βδομάδα φίλε.

      Διαγραφή
    2. Εμένα μου θύμισε μία ψηφιακή ταινία που είδα πριν από μερικά χρόνια στο πλανητάριο και είχε τίτλο "το τραίνο της φαντασίας". Βασιζόταν σε ένα γιαπωνέζικο παραμύθι και, παρ'όλο που δεν θυμάμαι λεπτομέρειες, θυμάμαι ότι η αίσθηση που μου άφησε ήταν ακριβώς ίδια με αυτήν που μου άφησε το κείμενό σου, γλυκιά, νοσταλγική, μελαγχολική, παραμυθένια.

      Διαγραφή
    3. Μάλιστα! Πλανητάριο ε? Πολύ όμορφα όσα λες Pippi. Χαίρομαι που σου άφησε μια τέτοια αίσθηση το κείμενο!

      Διαγραφή
  6. Μερικές φορές νιώθω ότι δεν έχηω αντιληφθεί πως ήδη βρίσκομαι μες' στο τρένο αυτό που λέγεται ζωή. Νομίζω όμως ότι θα προλάβω το ταξίδι πριν φτάσει στην Ιθάκη. Καλημέρα φίλε Κούνελε :) εύστοχος παραλληλισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δίνε μας συχνά τέτοιου είδους χαστούκια, όπως προείπε η φίλη Γλαύκη, το χρειαζόμαστε χαχα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, κρίμα να χαστουκίζω τους αναγνώστες μου! Χαχα... Την καλησπέρα μου Gio.

      Διαγραφή
  8. πολυ ομορφη ιστορια...

    αντε να δουμε ποτε επιτελους θα αντιληφθουμε πως βρισκομαστε στο τρενο που τρεχει κουνελε... πιστευουμε πως εχουμε ολο το μελλον μπροστα μας αλλα δεν εχουμε τιποτα...

    και ποτε δεν ξερουμε ποτε ακριβως φτανουμε στην τελευταια σταση που πρεπει να κατεβουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόλις είδα και μια σχετική ανάρτηση δική σου... ''Η πιο ευτυχισμένη μας ώρα είναι όταν σχεδιάζουμε το μέλλον μας, αφήνοντας την αισιοδοξία και τη φαντασία μας ελεύθερες, χωρίς φραγμούς. Δυστυχώς, το σύμπαν δεν παίρνει πάντα σοβαρά υπόψη αυτά τα σχέδια"...

      Και το τρένο τρέχει στο μεταξύ, πάντα τρέχει.

      Διαγραφή
  9. Γοητευμένη!
    Παραβολική η ιστορία σου που τσακίζει με τις αλήθειες της!
    Να'σαι καλά κούνελε!
    Σε φιλώ! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...