Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Όμορφοι άνθρωποι





Η χρονιά που σε δύο μήνες φεύγει έφερε την απώλεια κάποιων όμορφων ανθρώπων που είχα την τύχη να γνωρίσω. Στάθηκαν δάσκαλοι για μένα και μου έδωσαν δύναμη και έμπνευση. Με αφορμή την αναχώρησή τους σκέφτομαι… τι καθιστά έναν άνθρωπο όμορφο;

Νομίζω είναι η λάμψη που αναδεικνύει – το φως που σε εμπνέει και αναβλύζει ξέχειλο από μέσα του. Για κάποιους είναι φως γνώσης, για άλλους φως καλοσύνης. Όμορφος είναι εκείνος που μπορεί να σταθεί πρότυπο για σένα – εσένα, που τόσο συχνά βολοδέρνεις σαν φτερό στον άνεμο. Είναι η ήρεμη δύναμη, το ποταμάκι που ρέει απαλά και σε γαληνεύει με τον ήχο του γάργαρου νερού του – εσένα, τον χείμαρρο που ξεχειλίζεις βροντερά.

Απέναντι στην ορμητικότητά σου, αντιτάσσει ευγένεια. Απέναντι στην καχυποψία σου, φέρεται με ήρεμη σιγουριά. Απέναντι στην άγνοιά σου, παραθέτει γνώση, βέβαιη, σταθερή.

Δεν είναι η εμφάνιση, δεν είναι τα επιτεύγματα, δεν είναι οι τίτλοι, δεν είναι το status, δεν είναι το χρήμα, δεν είναι οι γνώσεις, δεν είναι οι καν οι εμπειρίες που ζήσατε μαζί – γιατί μερικές φορές μια μικρή επαφή είναι αρκετή. Κάποιες φορές μια ελάχιστη επαφή.

Νομίζω είναι η μεταδοτικότητα, το κέρασμα, το δόσιμο. Είναι εκείνο που αφήνουν πίσω στη σκέψη σου όταν έχουν φύγει. Εκείνο το μικρό πραγματάκι που σε κάνει να πιστεύεις στην ανθρωπότητα και στις δυνάμεις της – παρά τα χίλια μύρια προβλήματα που μας χαρακτηρίζουν.

Είναι η σπίθα του φωτός που βλέπουν σε σένα, εκεί που ο ίδιος βλέπεις σκοτεινά και απύθμενα τούνελ.

Είναι η απλότητα που τους χαρακτηρίζει, που τόσο ξεχωρίζει σ’ έναν κόσμο που κάνει τα πάντα πολύπλοκα.

Ίσως τελικά η ομορφιά να βρίσκεται πέρα από μας – κι εμείς απλά να την συναντούμε κάποιες φορές, για λίγο έστω, να σμίγουμε μαζί της, να γινόμαστε ένα. Όμορφος, λοιπόν, είναι εκείνος που μας φέρνει κοντύτερα σε αυτή την πάντα μακρινή, πάντα ποθητή, πάντα αγαπημένη ομορφιά. Και για λίγο γινόμαστε ένα μαζί της και ο κόσμος είναι γλυκός και υπέροχος.

Σας ευχαριστούμε, λοιπόν, όμορφοι άνθρωποι, που έχετε υπάρξει.




Στην κυρία Τζένη Ορνεράκη, την πιο καλή διευθύντρια, και στον κύριο Μιχάλη Παπανικολάου, δάσκαλό μου στη σχολή. Και σε εκείνους τους όμορφους ανθρώπους που υπάρχουν, είναι κοντά μας και φωτίζουν τη ζωή μας.





7 σχόλια:

  1. Ευλογία είναι "Κούνελε" τέτοιοι άνθρωποι κοντά μας και πάντα τιμάμε την παρουσία τους και τις παρακαταθήκες τους. Να είσαι καλά φίλε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ναι αυτη ειναι η ομορφια τελικα , και υπαρχουν τετοιοι ανθρωποι γυρω μας ,
    συνηθως απο μια γενια που απομακρνεται ολοενα αλλα μας εμαθε πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευτυχώς, υπάρχουν, και πιθανό να υπάρξουν και για γενιές που θα ακολουθήσουν κάποτε... υποθετικό, όμως, το τελευταίο. Την καλησπέρα μου

      Διαγραφή
  3. Το καλοκαίρι που πέρασε έχασα μια υπέροχη φίλη, Κούνελε. Έναν ξεχωριστό άνθρωπο, που νοιαζόταν για τα κοινά, ανησυχούσε για το μέλλον και εξέφραζε τις απόψεις της λιγόλογα και ουσιαστικά.
    Με ηρεμούσε πάντα η συζήτηση μαζί της. Έσβησε μέσα σε λίγες μέρες. Ακόμα σέρνω τη θλίψη μου.
    Να είσαι καλά και να περιστοιχίζεσαι από αγαπημένους ανθρώπους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να χαίρεσαι, φίλε Λωτοφάγε, που είχες την τύχη να γνωρίσεις και να συναναστραφείς μ' έναν τέτοιο άνθρωπο... Είναι πάντα θλιβερή η απώλεια, μα τουλάχιστον μπορούμε να την αναπληρώνουμε κάπως με τη γνώση πως, αν δεν είχαν υπάρξει αυτοί οι άνθρωποι, θα ήμασταν φτωχότεροι.

      Ανταποδίδω την ευχή!

      Διαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...