Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Στο νέο Λαγούμι του Κούνελου






Να που ήρθε ξανά λοιπόν εκείνη η μέρα του χρόνου που κάνουμε όλοι τον απολογισμό μας· σκεφτόμαστε τι πήγε σωστά, τι πήγε λάθος, βάζουμε τα πράγματα σε μια σειρά μες στο κεφάλι μας, κάνουμε πλάνα για το Νέο Χρόνο, ο οποίος στέκεται στο κατώφλι της πόρτας και με μωρουδίστικη φωνή μας λέει «να τα πω, φίλος;». «Να τα πεις, να τα πεις», του λέμε με χαμόγελο.

Κι αρχίζει να τα λέει και μας αρέσει το τραγούδι του και είναι σύμφωνο με τα πλάνα που καταστρώσαμε μες στο κεφάλι μας και λέμε «συνέχισε, πάρ’ το έτσι» - και η φωνή του σταδιακά αλλάζει, από μωρουδίστικη γίνεται παιδική, από παιδική βραχνιάζει, σπάει, γίνεται φωνή αγχωμένου εφήβου, μετά ενός ταλαίπωρου ενήλικα – και σκεφτόμαστε «ρε συ, αυτός τραγουδάει εντελώς φάλτσα!».

Και τελικά φτάνει να στέκεται στην πόρτα ένας Γέρος με γενειάδα – και μας ζητάει τον λογαριασμό της χρονιάς που πέρασε και μας φαίνεται πολύς. «Δε βαριέσαι – του χρόνου θα ‘ναι καλύτερα!»

Ας πιούμε, λοιπόν, στο νέο χρόνο – με την ευχή το τραγούδι του να φαλτσάρει όσο το δυνατόν λιγότερο!

Εγώ πάντως, για να το γιορτάσω, αποφάσισα, ως μια μικρή συμβολική κίνηση, να ανοίξω για τους φίλους αναγνώστες τις πόρτες του Λαγουμιού μου. Γιατί υπάρχει το διαδικτυακό λαγούμι από τη μία – εκείνο που γνωρίζετε μέσα από τα κείμενα που ανεβάζω – και υπάρχει το κυριολεκτικό λαγούμι από την άλλη. Σε αυτό το δεύτερο θα πάμε σήμερα, να ρίξετε μια ματιά, να χαζέψετε τα βιβλία και τα κάδρα και το δέντρο. Πρόκειται για μια μικρή, μα βολική φωλιά που γέμισα με όλα όσα αγαπώ – ώστε να περνούν όσο ομορφότερα γίνεται οι μοναχικές ώρες της παραμονής μου σε αυτό.

Θα σας ξεναγήσω λοιπόν στον πυρήνα αυτής της φωλιάς, που δεν είναι άλλος από το καθιστικό και τις τρεις βιβλιοθήκες της, θα σας πω δυο λόγια για ορισμένα αγαπημένα μου βιβλία, θα προϊδεάσω για κάποια μελλοντικά αφιερώματα, θα σας αποκαλύψω μια ιδιαίτερη νυχτερινή επισκέπτρια και, τέλος, θα σας προσκαλέσω για κρασί.

Να τα π(ι)ούμε; Πιες τα, χρόνε που έρχεσαι! Πιες και μέθυσε. Και χάρισε λίγη υγιή τρέλα στην καθημερινότητά μας.







Στα άδυτα



Εδώ και λίγους μήνες μετακόμισα σε αυτό το λαγούμι, κάπου στο ιστορικό αθηναϊκό κέντρο. Πρόκειται κυριολεκτικά για λαγούμι – χαμηλό, το μισό σκαμμένο στο έδαφος, το άλλο μισό στην επιφάνεια. Στην αρχή η εμπειρία ήταν παράξενη, όπως κάθε τι καινούργιο – τα πάντα χρειάζονται κάποιο χρόνο προσαρμογής.

Το σπίτι είναι παλιό – πάρα πολύ παλιό. Στην οροφή βλέπεις δοκάρια που παραπέμπουν σε καράβι. Οι τοίχοι αποκαλύπτουν την παλαιότητά τους. Η ηχομόνωση είναι κακή. Η κουζίνα και το μπάνιο είναι μαζί (λίγα πράγματα συγκρίνονται με την εμπειρία να κάνεις ντους και ταυτόχρονα να απλώνεις το χέρι για να ανακατέψεις το φαί στην κατσαρόλα!). Μα διέπεται από μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, λόγω ακριβώς της θέσης και της παλαιότητάς του – την οποία επεδίωξα να διανθίσω. Είναι γραφικό. Είναι σχετικά ζεστό. Και έχει αυτά τα πανέμορφα εσωτερικά παράθυρα.







Στην πορεία, γεμίζοντας το χώρο με όλα όσα αγαπώ, δημιούργησα εκείνη την απαραίτητη ατμόσφαιρα που μου είναι αναγκαία ώστε να απολαύσω τη διαμονή μου σ’ ένα σπίτι: ατμοσφαιρικός φωτισμός, κάδρα και αφίσες με παραπομπές σε αγαπημένα πράγματα, το ενυδρείο με τα ψάρια – και φυσικά βιβλία – όσο περισσότερα μπορούσα να μεταφέρω μαζί μου στο νέο σπίτι.

Κατόρθωσα να χωρέσω τρεις βιβλιοθήκες. Αρκετά ακόμα βιβλία είναι σκόρπια πάνω στο γραφείο και στο κομοδίνο. Τα υπόλοιπα έμειναν στο πατρικό. Η ιδιοκτήτρια είχε απορήσει, βλέποντάς με να μετακομίζω και να μεταφέρω μαζί μου σωρούς και σωρούς από κούτες με βιβλία – όχι ρούχα, όχι παπλώματα, μα βιβλία. «Τι τα κάνεις όλα αυτά; Εμένα μου αρκεί να διαβάσω ένα βιβλίο, όχι να το έχω στο χώρο μου».

Και πολύ καλά κάνεις, της είπα. Μεταξύ μας, το βρίσκω απόλυτα υγιές – να μοιράζεσαι, όχι να κατέχεις. Μα πώς να εξηγήσω τη χαρά να περιβάλλεσαι από βιβλία, όπου και αν κοιτάξεις. Είμαι σαν τον Σκρουτζ Μακ Ντακ. Εκείνος ήθελε τα λεφτά του για να κάνει βουτιές μέσα τους. Εγώ θέλω τα βιβλία για να με περιβάλλει η ατμόσφαιρά τους. Η λειτουργία τους είναι διπλή: όχι μόνο η εμπειρία της ανάγνωσης, μα και η αισθητική τους. Ένας χώρος γεμάτος βιβλία είναι ένας ζεστός χώρος – ακόμα και αν δεν έχεις θέρμανση το χειμώνα.








Μα τα βιβλία δεν ήταν αρκετά. Επιθυμούσα να γεμίσω τους τοίχους με εκείνα που αγαπώ – όσο περισσότερα χωρούσαν. Κακά τα ψέματα, φίλε αναγνώστη – βρίσκεσαι στην Κουνελοχώρα. Μια ματιά στον σχεδιασμό του Blog είναι αρκετή. Δες τις φιγούρες, δες το banner, δες πως μπλέκουν η μία με την άλλη. Πως θα μπορούσε το προσωπικό μου Λαγούμι να είναι διαφορετικό.

Έντυσα λοιπόν τους τοίχους με αγαπημένα εξώφυλλα αγαπημένων δίσκων, αφίσες από κινηματογραφικές ταινίες, παλιά γαλλικά poster, αγαπημένους μουσικούς της Jazz και παραπομπές σε λογοτεχνία και κόμικς.








Η γυναικεία παρουσία δεν θα μπορούσε να απουσιάζει – είτε μιλάμε για το μνημειώδες body-painting με τα εξώφυλλα των Pink Floyd, είτε για το pin-up της δεκαετίας του 50. Κάπως έτσι η θερμοκρασία του χώρου ανεβαίνει λίγο παραπάνω – και οι νύχτες του χειμώνα γίνονται περισσότερο υποφερτές.






Κάνοντας κλικ πάνω στις εικόνες μπορείς, αγαπητέ αναγνώστη, να δεις με περισσότερες λεπτομέρειες τις εικόνες, τα κάδρα και τις παραπομπές – και να διαπιστώσεις τυχών κοινές αγάπες. Μα τι λέω – για να βρίσκεσαι εδώ μέσα και να διαβάζεις αυτό το κείμενο, αυτή τη στιγμή, είναι δεδομένο πως υπάρχουν.




Κάποιες σειρές βιβλίων – και κάποιες ιδέες για μελλοντικά αφιερώματα




Η φάση με το Κουνέλι για μένα είναι σαν εκείνα τα κρασιά, που θέλουν το χρόνο τους για να τα απολαύσεις. Γράφω όποτε νιώθω και μόνο, δεν ακολουθώ κανόνες, προσπαθώ όσο γίνεται να μην εντάσσω τη δημιουργική αυτή ενασχόληση στους λοιπούς κανόνες που διέπουν τόσο την καθημερινότητά μας, όσο κι εκείνη άφθονων σελίδων του Διαδικτύου: ωράρια, πίεση, στερεότυπος λόγος, μαζικού περιεχομένου αναρτήσεις, εκείνη η καταραμένη αίσθηση πως χρειάζεται να γίνεσαι «αρεστός». Ποτέ δεν επεδίωξα να αναπροσαρμόσω το ύφος των γραπτών και το περιεχόμενο του Blog για να προσελκύσω περισσότερο κόσμο – γιατί αν είχα τέτοιο στόχο, το κοινό εδώ και στη Σελίδα του Facebook θα ήταν άλλο. Μα δεν με ενδιαφέρει εκείνο το «άλλο» κοινό – ξέρω καλά σε ποιους επιθυμώ να απευθύνομαι.

Γράφω όποτε μπορώ λοιπόν – και όποτε αισθάνομαι. Ναι, είναι άφθονα τα αφιερώματα που ξεκινώ και έχουν ημερομηνία λήξης που εκτείνεται στο Άπειρο – μα τι σημασία έχει. Όπως δεν έχει σημασία το γεγονός πως επιθυμώ να καταπιαστώ με ένα κάρο πράγματα, για τα οποία δεν έχω βρει ακόμα το χρόνο. Νέε χρόνε που έρχεσαι, απάλλαξέ με σε παρακαλώ από το μόνιμο άγχος πως πρέπει να τα «προλάβω» όλα! Κι εσύ, φίλε αναγνώστη – αν δεν το έκανες ακόμα, ρίξε μια ματιά στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μου, με τίτλο της «Οι Κλέφτες του Χρόνου». Θα καταλάβεις ακριβώς τι εννοώ.

Ας έχει λοιπόν. Στις ακόλουθες φωτογραφίες συγκέντρωσα ορισμένες σειρές βιβλίων, για τις οποίες επιθυμώ κάποια στιγμή μελλοντικά να γράψω – και να μοιραστώ την αξία τους με τους θαμώνες της Κουνελοχώρας. Προς το παρόν, θα περιοριστώ σε κάποιες σύντομες αναφορές.

Ξεκινώντας από βιβλία κοινωνικού και ιστορικού περιεχομένου, ένας από τους στόχους μου είναι να ολοκληρώσω την περίφημη σειρά των «Εποχών» του Eric Hobsbawm – του σημαντικότερου ίσως ιστορικού του αιώνα που μας πέρασε. Ο λόγος του είναι γλαφυρός, οι αναλύσεις του διεισδυτικές και η οπτική του πέρα από τοίχους και δόγματα.






Δύο φιλόσοφοι στις θάλασσες των οποίων σεργιάνιζα από μικρός (όχι δίχως φουρτούνες) είναι ο Κορνήλιος Καστοριάδης και ο Φρίντριχ Νίτσε. Αμφότεροι περιλαμβάνονται στην ατζέντα εκείνων για τους οποίους επιθυμώ να γράψω πολλά και διάφορα. Αμφότεροι περιλαμβάνονται σε περίοπτη θέση στο κεντρικό banner της Σελίδας. Δεν είναι τυχαίο.






Χοντρό βιβλίο δε σημαίνει απαραίτητα καλύτερο βιβλίο – κάποιες φορές το μικρό περιλαμβάνει μεγαλύτερη ισχύ, ενώ όλοι γνωρίζουμε (σε βαθμό υπερβολής, θα έλεγα πλέον, όσο αφορά τα κοινωνικά δίκτυα) τη δύναμη της μεμονωμένης φράσης και του συντομευμένου κειμένου. Όπως και να ‘χει πάντως – τα ακόλουθα είναι ορισμένα από τα μεγαλύτερα σε όγκο μυθιστορήματα της συλλογής μου. Και στην περίπτωσή τους – ναι, πρόκειται για κορυφαία έργα. Διακρίνουμε τον Οδυσσέα του Τζόυς, την πεντάτομη έκδοση των Άθλιων, τις Χίλιες και Μια Νύχτες σε εφτά τόμους, τον Μόμπι-Ντικ, τον Ζοφερό Οίκο του Ντίκενς, τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (ξέχασα να συμπεριλάβω τα Χάρι Πόττερ), το Όνομα του Ρόδου, την Αδηφαγία, τα Παιδιά του Μεσονυχτίου, τα Άπαντα του Λούις Κάρολ, το Κουρδιστό Πουλί, το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας, τον Δόκτωρ Φαούστους, την Ιστορία του Γκέντζι και τον Πόλεμο και Ειρήνη.

Κάποια τα έχω διαβάσει. Κάποια όχι.

Μένει το Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο, θαρρώ, για να συμπληρωθεί η λίστα των Τιτάνων του Όγκου.






Να και ορισμένοι αγαπημένοι και κλασικοί τίτλοι Επιστημονικής Φαντασίας. Ένα ακόμα θέμα με το οποίο θα ήθελα πολύ να καταπιαστώ μελλοντικά. Διακρίνουμε την τριλογία Θεμέλιο του Ισαάκ Ασίμοφ, τον Αναρχικό των Δύο Κόσμων της Λε Γκεν, τον Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο του Χάξλεϊ, τα Χρονικά του Άρη και το Φάρεναϊτ 451 του Μπράντμπερι, τον Νευρομάντη του Γκίμπσον, μια συλλογή με κλασικές ιστορίες του Γουέλς, το Ηλεκτρικό Πρόβατο, το Ubik και τον Άνθρωπο στο Ψηλό Κάστρο του Ντικ, το Childhoods End του Κλαρκ, το Παιχνίδι του Έντερ του Orson Scott Card, το Solaris του Lem, το Stranger in a Strange Land του Heinlein, το Έρεβον του Μπάτλερ, τη σειρά του Hitchhikers Guide to the Galaxy του Douglas Adams…… βαθιά ανάσα.







Να και ο Νίκος Καζαντζάκης. Έχω γράψει ήδη γι’ αυτόν αρκετά. Μα μένουν πολλά ακόμα.








Ας μετακινηθούμε και στο χώρο των κόμικς. Μακάρι μέσα στη χρονιά να μπορέσω να καταπιαστώ με τον αγαπημένο μου συγγραφέα όλων των δημιουργών της Ενάτης Τέχνης – τον Alan Moore.








Να και η σειρά που άλλαξε και αλλάζει τα φώτα της μαζικής αμερικανικής κουλτούρας εδώ και 60 σχεδόν χρόνια – και, ταυτόχρονα, αλλάζει τα μυαλά των αναγνωστών του. Ο λόγος φυσικά για το MAD.








Κλείνω με το "Ποντίκι από το οποίο άρχισαν όλα" και τα άπαντα του δημιουργού που καθιέρωσε τον σχεδιασμό του στα αμερικανικά στριπ της δεκαετίας του 30, του 40 και του 50 – τον Floyd Gottfredson.








Αυτές είναι κάποιες από τις σειρές για τις οποίες θα μιλήσουμε ξανά μελλοντικά. Και στις οποίες γυρνώ ξανά και ξανά, νιώθοντας πως ανταμώνω κάποιον παλιό φίλο.




Μια νυχτερινή επισκέπτης




Και επιστρέφουμε σε εκείνα που καθιστούν όμορφη τη μοναχική διαμονή σ’ ένα σπίτι. Βιβλία, μουσική, ταινίες, διακόσμηση του χώρου τέτοια που να ταιριάζει με τα γούστα σου… καλά όλα αυτά, μα παραμένεις εσύ και τα πράγματά σου.

Μέχρι μια μικροσκοπική χνουδωτή ύπαρξη να σου νιαουρίσει έξω από την πόρτα.

Η περιοχή ξεχειλίζει γάτες. Κάποιες τις έχω γνωρίσει – με ορισμένες έχουμε εξοικειωθεί. Αργά τα βράδια, στην ηρεμία, όταν ο δρόμος μας ανήκει, τους φωνάζω – και αν γυρίζουν εκεί κοντά με ακούν και έρχονται.






Μία ανάμεσά τους έχει μετατραπεί σε τακτικό θαμώνα του σπιτιού. Έρχεται κάποια βράδια, κάθεται μερικές ώρες, απολαμβάνει τη ζεστασιά και τα σκεπάσματα, γίνεται συνοδοιπόρος των οικιακών μου περιπλανήσεων – και μετά αποχωρεί, βγαίνει έξω, κάνει τα δικά της. 

Στην αρχή φοβόταν να περάσει στο Λαγούμι – πρόκειται για έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από εκείνο που είχε συνηθίσει. Μα λίγο λίγο έμαθε. Προσπαθώ να μην την περιορίσω – όποτε θέλει να βγει, της ανοίγω. Μα εκείνες οι λίγες ώρες, προς το παρόν αρκούν.








Με χαροποιεί η παρουσία της. Γιατί πάντα είναι καλύτερο να μοιράζεσαι όσα αγαπάς. Το νου σου, μικρή, να προσέχεις εκεί έξω.

Κάπου παραπέρα το βιβλίο “I Am A Cat” του Natsume Sōseki, με εκείνη τη γάτα που κουλουριάζει στο εξώφυλλο, μοιάζει να μιλάει με τον τίτλο του και μόνο.






Και λίγο παραπέρα στέκει το πορτραίτο της Φατσούλας. Η απώλεια αυτής της γατούλας, με την οποία είχα μάθει να ζω για μια δεκαετία, στάθηκε η πιο επώδυνη προσωπική εμπειρία της χρονιάς που φεύγει. Ήταν όμως και το καταλυτικό γεγονός που συνέβαλε ώστε να μετακομίσω στο νέο αυτό Λαγούμι. Έτσι πάει – κάποιες φορές η απώλεια γίνεται αφορμή να προχωρήσεις. Ο σπόρος φυτρώνει στο χώμα που δέχτηκε εκείνο που έχει φύγει. Ο θάνατος και η ζωή συνιστούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Επισκέπτες είμαστε όλοι, Ψιψίνα. Έτσι νιώθω κι εγώ σ’ αυτό το σπίτι, που νοικιάζω, που δεν μου ανήκει περισσότερο απ’ ότι ανήκει σε σένα, που περνάς εδώ τα βράδια. Μα και να μου ανήκε – πάλι επισκέπτης θα ήμουν. Ταξιδιώτης. Αυτό είμαστε όλοι. Ταξιδεύουμε στο μεγάλο εκείνο σκάφος της ζωής – κάποιες φορές αφοσιωνόμαστε τόσο στο εσωτερικό του, στις μικρές, καθημερινές ενασχολήσεις του, που ξεχνάμε να κοιτάξουμε έξω απ’ το παράθυρο – πέρα, στην αχανή απεραντοσύνη και στα απειράριθμα αστέρια της.

Κάποιες φορές μου φάνηκε πως είδα των φως των άστρων να καθρεφτίζεται στα μάτια μιας γατούλας.







Χαρούμενη νέα χρονιά, το λοιπόν




Ήταν μια μικρή, ψηφιακή περιπλάνηση στο Λαγούμι μου και ένα μοίρασμα κάποιων αγαπημένων πραγμάτων, άψυχων και έμψυχων (αν και, αν το καλοσκεφτούμε, δεν υπάρχουν άψυχα πράγματα, όσο τα επενδύουμε με νόημα και σημασία). Προσπάθησα να είμαι καλός οικοδεσπότης. Μα είστε όλοι ευπρόσδεκτοι να περάσετε, να τα πούμε και ζωντανά και να σας κεράσω κάποιο εκλεκτό ρόφημα – διαδικτυακώς το τελευταίο δεν γίνεται (η μέρα που θα κάνουμε share όχι μόνο αναρτήσεις και φωτογραφίες, μα και αληθινά κρασιά μέσω διαδικτύου, θα είναι μια ευτυχισμένη μέρα για την ανθρωπότητα).


Εύχομαι καλή χρονιά, με υγεία, υγεία, υγεία και αγάπη. Και όμορφες στιγμές. Και να μάθουμε να δίνουμε αξία σε εκείνα που πραγματικά αξίζουν και μόνο. Τα λέμε!






20 σχόλια:

  1. Άλλη μία ανάρτησή σου, που δεν την ξεπετάς στο πόδι!
    Να πω ότι δεν ζήλεψα; Σε μια γωνίτσα, εκεί, σαν το γατόνι, θα ήθελα να κουλουριαστώ, με ένα ποτήρι κρασί! Και να μιλάμε ως το ξημέρωμα -αν το ήθελες κι εσύ βέβαια!
    Λάτρεψα τα πάντα! Θα ξανάρθω όμως, γιατί μία φορά δεν είναι αρκετή!
    Υπέροχος χώρος, φωτισμός, βιβλία- τα πάντα όλα!!!
    Νομίζω ότι θέλω να σου φιλοτεχνήσω κάτι! ☺
    Θα το δούμε, ναι; Κάτι μου έκανε κλικ και θέλω να υπάρχω κι εγώ με κάποιο τρόπο σε αυτόν τον χώρο!

    Καλή Πρωτοχρονιά και ακόμα καλύτερη χρονιά σου εύχομαι φονοκούνελε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ω, σ' ευχαριστώ για την πρόταση! Ασφαλώς και θα ήθελα να μου φιλοτεχνήσεις κάτι! Μα και από μόνη της η πρόταση αρκεί, να ξέρεις. Το Λαγούμι είναι ανοιχτό, Αριστέα, για τους φίλους του, συμβολικά και κυριολεκτικά. Καλή Χρονιά εύχομαι, με υγεία σε σένα και στα αγαπημένα σου πρόσωπα, και με εκείνη τη δόση του απαραίτητου "κάτι" που κάνει τη διαφορά. Ξέρεις τώρα. Cheers!

      Διαγραφή
  2. Κούνελε.....!
    έχουν περάσει αρκετά δευτερόλεπτα καθώς έχω ολοκληρώσει την πλήρη μου ανάγνωση σε τούτη σου την ξενάγηση.
    Έχουν περάσει αρκετά λεπτά από τηνν επανάληψη της θωριάς μου στις εικόνες σου.
    Και έτσι προκύπτουν μια σειρά έντονα συναισθήματα για αυτά που είδα και ένιωσα εδώ φίλε.
    Κατ αρχήν σε ευχαριστούμε θερμά για την τιμή που μας έκανες να μας ανοίξεις την αγκαλιά σου και να μας βάλεις στο σπιτικό σου. Ανεκτίμητο αυτό φίλε, δεν το κάνουν πολλοί.
    Στη συνέχεια να πω ότι νιώθω πολύ συγκινημένος από την ατμόσφαιρα αυτού του σπιτιού, που οι χώροι του, το στυλ του και οι δικές σου πινελιές, αγγίζουν και ταυτίζονται με τα δικά μου "θέλω" εικαστικά και διακοσμητικά.
    Το σπιτικό σου είναι λατρεμένο...! μια μεγάλη Γκαλερί τόσο ζεστή, τόσο αληθινή. Σαν ένα κελάρι που μοσχοβολάει παλιό καλό κρασί.
    Αν στεκόμουνα σε κάθε τι θα έγραφα κατεβατά ολόκληρα.
    Στάθηκα:
    στην αγάπη σου για τα αδέσποτα ζώα, για τη Γάτα εκεί.
    Στα κόμικς
    Στα Μίκυ Μάους
    στις Βιβλιοθήκες σου
    στον φωτισμό του χώρου σου
    Στα χρώματα
    Στην γυναικεία παρουσία εικαστικά παντού, εξαιρετική.
    Κλείνοντας, δεν έχω να πω τίποτα άλλο παρά να ευχηθώ με την καρδιά μου, καλή σου χρονιά στην καινούργια σου φωλιά, στο ...λαγούμι αυτό τέχνης, με ότι όμορφο στη ζωή σου αγαπητέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη με τιμούν τα λόγια σου. Όντας ένας εκ των βασικών bloggers που, καιρό τώρα, συχνάζουν στα εδώ λημέρια, χαίρομαι που στάθηκες σε αυτήν εδώ την ανάρτησή μου και ήπιες ένα ποτήρι απ' το κρασί της. Γιατί η σημερινή ανάρτηση είναι φτιαγμένη πάνω απ' όλα για τους φίλους και συνοδοιπόρους - εκείνους με τους οποίους έχει νόημα η έννοια του μοιράσματος.

      Χαίρομαι πολύ που η ατμόσφαιρα που προσπάθησα να δημιουργήσω μετέδωσε το άρωμά της. Καλή Χρονιά εύχομαι, σε σένα και σε όσους αγαπάς, με υγεία και στιγμές γεμάτες θαλπωρή!

      Διαγραφή
  3. Το έκανες κουκλί!
    Μα τι νοικοκυροσύνη είναι αυτή...;-)
    Ένας υπέροχος χώρος μέσα στον οποίο μπορεί κανείς να χαθεί κυριολεκτικά από τα πλούσια ερεθίσματα που έχει να προσφέρει!
    Ένα καράβι τόσο γεμάτο για πολύ πολύ μακρινά ταξίδια...
    Να χαίρεσαι τη ζεστή φωλιά που δημιούργησες με κέφι και τόση αγάπη! Να ταξιδεύεις στο σύμπαν και να προσφέρεις την ομορφιά που θα συναντάς κάθε φορά σε όσους έρχονται σε επαφή μαζί σου με οποιονδήποτε τρόπο!

    Η μεγαλύτερη έκπληξη απ' όλα είναι γατούλα... Είναι το καλύτερο δώρο που έκανες στον εαυτό σου και σ' εκείνη δείχνοντας απόλυτο σεβασμό ο ένας στις ανάγκες του άλλου!
    Το εξαιρετικό προτραίτο της Φατσούλας στέκεται εκεί ως φύλακας άγγελος...

    Όσο για το άγχος σου για το αν θα τα προλάβεις όλα..., να είσαι σίγουρος ότι δεν θα τα προλάβεις, όπως και όλοι μας! Όμως..., αξίζει όσο τίποτε άλλο η ενασχόληση με ουσιώδη τρόπο με όσα θα προλάβεις!
    Τι λες;

    Φεύγω, γιατί τα μάτια μου άρχισαν να γυρίζουν όπως στα καρτούν από τα τόσα βιβλία...χεχε και παίρνω μαζί μου τη γλυκιά ατμόσφαιρα του σημερινού σερβιρίσματος (είναι σαν να με κέρασες ένα εξαιρετικό ποτήρι κόκκινο κρασί), την ταξιδιάρικη αίσθηση του κειμένου σου και της διάθεσής σου, παίρνω όμως και... την κοπελιά στο τέλος (που πάντα ήθελα να ζωγραφίσω τέτοια κορίτσια)!

    Στην υγειά σου, λοιπόν, κι εύχομαι δημιουργικά εσωτερικά αλλά και ρεαλιστικά ταξίδια όλων των ειδών!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξεκινώ με το τέλος - καταλαβαίνεις και η ίδια πως η κοπέλα που φιγουράρει στην αφίσα μόνο τυχαία δεν είναι, όπως δεν είναι τυχαίο που έκλεισα με την εικόνα της!

      Ναι, δεν θα τα προλάβω. Δε βαριέσαι. Έχεις δίκιο.

      Όσο αφορά τη γάτα, έχει υπάρξει ένας αυτοπεριορισμός εκ μέρους μου, μα χαίρομαι που κρίνεις πως είναι καλύτερα έτσι - γιατί οι δικές της ανάγκες είναι πιο σημαντικές. Και βλέπουμε. Η Φάτσα θα ενέκρινε, θαρρώ.

      Κράτα λίγο απ' το κρασί, να το πιούμε και παρέα. Καλή χρονιά!

      Διαγραφή
  4. Κουνέλι χαίρομαι γιατί νιώθω αισιόδοξος που υπάρχει και η ευτυχία, εκτός της μινόρε εκδοχής, ανάμεσά στο πλήθος και το ατέρμονο ταξίδι του προς την πηγή. Να είσαι καλά!Καλή,ουσιαστική,δημιουργική χρονιά με αρμονικές υπερβάσεις.Αν συνεχιστεί η διαδικτυακή παρέα μας, ίσως να καταφέρω να σε συναντήσω και από κοντά κάποτε.Ευχαριστώ κι εγώ για την πρόσκληση.Ο χώρος που έκανα στο μυαλό μου για την κουνελοχώρα σου είναι όμορφος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Βαρύγδουπη λέξη η ευτυχία - σημασία έχει να προχωράς, πάντα ένα βήμα μπρος... κάποιες φορές ακόμα και τα πισωγυρίσματα λειτουργούν σαν βήματα... Να 'σαι καλά, Σταύρο, καλή χρονιά, υγεία, γόνιμες σκέψεις και δημιουργικές εμπνεύσεις εύχομαι!

      Διαγραφή
  5. Υπέροχο το νέο σου λαγούμι! Σε αντιπροσωπεύει απόλυτα, νομίζω, αποπνέει θαλπωρή και φαίνεται εξαιρετικά φιλόξενο, όπως και το μπλογκ. Δεν είναι τυχαία η επιλογή της επισκέπτριας, που ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν γάτα...
    Εύχομαι να περνάς υπέροχα, τόσο μέσα στο λαγούμι όσο και έξω από αυτό και πιστεύω ότι ο αέρας που αποπνέει θα φουσκώσει τα πανιά της δημιουργικότητάς σου με πολλά Μποφώρ. Ειλικρινά, ανυπομονώ για τα αφιερώματα με τα οποία θα μας ταξιδέψεις, όπως τόσο καλά γνωρίζεις να κάνεις. Καμία πίεση, έχω αρκετή υπομονή, να ξέρεις...
    Τελειώνοντας, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω που μοιράστηκες τον προσωπικό σου χώρο μαζί μας και μας έκανες μέτοχους στη θαλπωρή του. Καλή και δημιουργική χρονιά, Κουνελάκι!
    ΥΓ: Και να σε ενημερώσω ότι ύστερα από το αφιέρωμά σου στη Μόμο, που βρισκόταν στη λίστα των "προσεχώς" (αλλά να διευκρινίσω ότι "προσεχώς" για εμένα σημαίνει εντελώς ανοιχτή ημερομηνία), το θαυμάσιο αυτό βιβλίο, με μερικά τεράστια άλματα, προσπέρασε όλα τα άλλα βιβλία της λίστας και είμαι πολύ χαρούμενη που ακολούθησα την "προτροπή" σου και το διάβασα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό είναι εξαιρετικό νέο, Πίπη! Πάντα με χαροποιεί να μαθαίνω πως βιβλία που προτείνω μπαίνουν ψηλά στη λίστα των υποψηφίων των επισκεπτών μου - πόσο μάλλον όταν τα διαβάζεις. Θα μιλήσουμε σίγουρα γι' αυτό το βιβλίο κάποια στιγμή και για τις εντυπώσεις σου.

      Και χαίρομαι που οι φίλοι της Κουνελοχώρας είναι υπομονετικοί - γιατί αυτό σημαίνει πως κατανοούν τις ανάγκες και επιθυμίες του δημιουργού της...

      Καλή χρονιά, ό,τι καλύτερο, υγεία, ωραίοι άνθρωποι κοντά σου και ωραίες καταστάσεις να ευχηθώ με τη σειρά μου!

      Διαγραφή
    2. Καταρχάς καλησπέρες από Χριστίνα (X.St) με πολλές ευχές για μια όμορφη νέα χρονιά!
      Είναι όπως είχες γράψει σε παλιότερη ανάρτηση (μιας και τις τελευταίες βδομάδες που ανακάλυψα αυτό το κρησφύγετο και σιγα σιγα το σκάβω για να βρω τους θησαυρούς του) μια νέα χρονιά για να κάνεις λάθη! Πολύ πετυχημένη καταρχάς η τοποθέτηση του Γκέημαν, αλλά κυρίως η δική σου περαιτέρω ανάλυση.

      Να με συγχωρέσεις καταρχάς εσύ κι έπειτα οι υπόλοιποι της παρέας γιατί είμαι σίγουρη ότι θα βγουν πολλά αυτά που θα γράψω, γιατί απλά είμαι εντυπωσιασμένη με τούτο το Λαγούμι!
      Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη, κάτι για το οποίο αμφιβάλλω!

      Για να μην μακρηγορώ με τους προλόγους, ήδη πίνω σαρκοκόκκινο ποτήρι κρασί μέσα από τα ζεστά ηχοκίτρινα χρώματα του νέου σου Λαγουμιού! Και σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την άκρως ευγενική πρό(σ)κλησή σου!
      Προσωπικά προτιμώ κυρίως το λευκό κρασί, αλλά η συγκεκριμένη ιριδίζουσα ανταύγεια ταιριάζει περισσότερο στο ζεστό σου σπιτικό!
      Και με είδα να τσουγκρίζω το ποτήρι μου, καθισμένη οκλαδόν στο χαλί, κοιτώντας την χνουδωτή τύπισσα, ειδικά στην φωτογραφία rabbit’s lair (22), που ακονίζει γουργουρίζοντας τα σπαθάκια της που ξεπροβάλλουν από τα γούνινα πιρούνια πάνω στην καρώ χουχουλιάρικη κουβέρτα!

      Σπίτι τόσο εξαίρετο! Τόσο φιλόξενα ρομαντικό! Τόσο γλυκά μοναδικό!
      Η κάθε του γωνία και μια δική της ιστορία! Ο κάθε τοίχος και ένα δικό του ταξίδι! Το δέντρο, τα λαμπάκια του, τα στολίδια!
      Τα διακοσμητικά στις τρεις βιβλιοθήκες σου!
      Εκείνο το ποδήλατο μινιατούρα, που όμως ονειρεύεσαι ότι το καβαλάς, ανεβαίνεις ένα ένα τα σκαλιά αριστερά στον τοίχο και ότι δε φοβάσαι μήπως πέσεις γιατί έχεις να πιαστείς από τα κλαδιά του γωνιακού δέντρου!
      Τι να πούμε για το επίσης όμορφο ενυδρείο που έχεις φτιάξει στις υδρόβιες παρέες σου, που σου λικνίζουν τις ουρές τους προκλητικά σαν κυλούν μέσα στον παφλασμό του σπιτικού τους.
      Εκείνο δε, το ξύλινο ρολόι κιθάρα (που δεν είναι κιθάρα, αλλά κάποιο άλλο έγχορδο), δίπλα από τον καλόγερο που αφήνεις το καρό σου πανωφόρι! Θέλω να πιστεύω ότι η ώρα 10:10 είναι λάθος γιατί είτε δεν έχει μπαταρίες (επίτηδες φυσικά) είτε είναι ξεκούρδιστο (πάλι επίτηδες). Αν βέβαια είναι σωστή η ώρα του, τότε τοποθετείται σε βραδινό φωτογραφικό ραντεβού!
      Εκείνο το χαλί που αφήνεις απαλά τα βιβλία σου!
      Εκείνο το κρεβάτι που έχει μονάχα το παχουλό στρώμα! Και σαν κοιμάσαι και ανοίξεις τα μάτια, βυθίζεσαι στην θάλασσα με τα ιστιοφόρα με τα κατάλευκα πανιά!
      Τι πιο ονειρικό να έχεις θέα θάλασσα! Και αφού δεν μπορείς να την έχεις λόγω τ’ ότι είσαι ημιυπόγειος, τότε απλά την δημιουργείς!.. τη δημιουργείς σ’ έναν τοίχο! Και αφήνεις και την ελιά στο απέναντι παραθύρι να στέκεται με τα μπλε της φωτάκια!
      Το πορτραίτο της Ψιψίνας σου!
      Η μικρή σου τσαχπίνα που αλωνίζει στους χώρους και τους κάνεις δικούς της για όσο επιθυμεί!
      Τα συγκεκριμένα πλάσματα είναι μοναδικά!
      Είμαι γατόφιλη βλέπεις και το ενδιαφέρον σου για αυτά τα πλάσματα είναι πολύ τρυφερό!
      Και φυσικά η «θέση» σου…όπως λες «Προσπαθώ να μην την περιορίσω – όποτε θέλει να βγει, της ανοίγω»!

      Όλα, όλα αυτά και άλλα τόσα που μέσα από τα παγωμένα ολοζώντανά σου κλικ, που ούτως ή άλλως δεν είναι εφικτό να δούμε, είναι που συνθέτουν την εικόνα σου!
      βέβαια όλα αυτά αποκτούν σαφώς περισσότερο ζωή και ένταση και από την περιγραφή σου!

      Καλές πτήσεις και καλές βούτες (όχι δεν έκανα λάθος..προτιμώ τις βούτες από τις βουτιές!) λοιπόν να έχεις στο νέο σου λαγούμι!
      Ταξίδια που γεννιούνται από εσένα και ταξιδεύουν προς τα εμάς, αφήνοντάς μας το ελεύθερο της φαντασίας μας να οργιάζει! Τι πιο όμορφο άλλωστε μια περιπλανώμενη φαντασία εδώ κι εκεί!

      Καλή χρονιά! Υγεία και αφθονία σε ότι επιθυμούμε!

      Υγ:Το «I am a cat» αν και θα το ψάξω, δεν το ήξερα και θα κοιτάξω να το αποκτήσω.

      Διαγραφή
    3. Τώρα τι να σχολιάσω, μετά από αυτό το σχόλιο-διήγημα που κατέθεσες. Διήγημα όχι με την έννοια της έκτασης (ο τελευταίος που θα απορήσει με ένα μακροσκελές σχόλιο είμαι εγώ, που αν ξεκινώ να γράφω δεν σταματώ) - μα με την έννοια της ωραιότητας και της έκφρασης. Θα έλεγα πως ντύνει την κεντρική ανάρτηση, σαν κάποιο χνουδωτό ένδυμα.

      Χαμογέλασα με το "ρολόι κιθάρα που δεν είναι κιθάρα". Ναι, δεν έχει μπαταρίες. Το βρήκες. Χαμένο στο χρόνο κι αυτό με τη σειρά του!

      Μπορώ να συμπληρώσω πολλά ακόμα (δεν αμφιβάλλεις γι' αυτό και το ξέρω) - μα θα τα αφήσω για κάποια άλλη περίσταση. Καλή χρονιά!!!

      Διαγραφή
  6. Απαντήσεις
    1. Γεια σου Fairy - και καλώς ήρθες στο Λαγούμι μου. Καλή χρονιά!!

      Διαγραφή
  7. Ξαναήρθα φονοκούνελε! Γιατί πράγματι μία φορά δεν είναι αρκετή!

    Στη ζωή μου είμαι τέρας διακριτικότητας, μα να που εδώ δεν χόρταινα να παίρνω μάτι!
    Έψαξα όλους τους τίτλους, κάθε κρυφή σου γωνιά, απόλαυσα, γαλήνεψα....
    Έχεις όλα όσα λατρεύω- βιβλία, κρυφούς φωτισμούς, ζεστή ατμόσφαιρα κι ένα πλασματάκι να σε συντροφεύει (αν κι εγώ προτιμώ τον σκύλο μου! ☺)
    Ζήλεψα τα σούπερ εσωτερικά παράθυρα ... Κι εσύ τα αξιοποίησες εξαιρετικά!

    Το προσωπικό σου λαγούμι είναι τόσο μα τόσο ταιριαστό με το εδώ λαγούμι σου!
    Ξέρεις, μου έβαλες τη ζουζουνιά να ξαναφτιάξω το χώρο που περνάω τον περισσότερο χρόνο μου ... το εργαστήρι μου, που είναι και η βιβλιοθήκη και οι δυο μικρές ραφιέρες μου (γιατί δεν σε φθάνω ούτε στο μικρό δαχτυλάκι του κουνελοποδαριού σου στα βιβλία!)

    Καλή και δημιουργική χρονιά να έχεις, μέσα σε αυτόν τον ονειρεμένο χώρο, μαζί με όσα θηλυκά επιθυμείς! ☺

    υγ: Αδημονώ για τα αφιερώματά σου (ελπίζοντας να τα πάρω είδηση βεβαίως ! Ιδίως αυτό στη σειρά των «Εποχών» του Eric Hobsbawm! )




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά και πάλι, αγαπητή Αριστέα. Ήπια το σχόλιό σου, σταγόνα σταγόνα, σαν κρασί.

      Διαγραφή
  8. Ήρθα ξανά για ν' απολαύσω το υπόλοιπο μέρος, αυτό της ξενάγησης στο προσωπικό σου Λαγούμι. Τι να πω, βρε Κούνελε; Έχεις τέτοιο χάρισμα στον λόγο σου, που όποιος σε διάβασε είμαι σίγουρη πως θα ένιωσε σα να βρισκόταν και κείνος στον χώρο σου - να περπατάει πλάι σου, να τον ξεναγείς και να του λες όλα αυτά τα όμορφα. Απόλαυσα το τουρ στο σπιτικό σου. Ένα σπιτικό ακριβώς όπως το έχω στο μυαλό μου: ένας χώρος ολόδικός σου, που όταν μπαίνεις μέσα του είναι σα να αποκόβεσαι απ' τη καθημερινότητα. Και γι' αυτό φροντίζει η ζεστασιά του, το πόσο γουστόζικα το έχεις διακοσμήσει, η δική σου προσωπικότητα και το δικό σου στιλ που είναι διάχυτα παντού... Εύγε!

    Σ' ευχαριστούμε που, ακόμα κι έτσι, μας έβαλες στο σπίτι σου.

    Και να σου ευχηθώ γι' άλλη μια φορά, κι από εδώ, μια χρονιά κατάφορτη νέων ξεκινημάτων και προόδου - μια χρονιά που θα σου αφήσει μια ωραία & γλυκιά γεύση εμπειρίας στα χείλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή χρονιά, ολόθερμα, αγαπητή Λυσίππη. Χάρηκα που μοιράστηκα και μαζί σου λίγη απ' την ατμόσφαιρα του λαγουμιού μου. Εις το επανιδείν

      Διαγραφή
  9. Από τα πιο όμορφα και ζεστά σπιτικά που έχω δει στη ζωή μου! Πόσο γέλασα με την εικόνα να κάνει κανείς ντους και ταυτόχρονα να ανακατεύει το φαΐ στην κατσαρόλα!
    Κούνελε, σου εύχομαι τυχερό το 2018 για ό,τι επιδιώξεις, να σου φέρει υγεία και χαρά. Τα υπόλοιπα τα φτιάχνεις εσύ, με τη μοναδική σου ευαισθησία. Δεν σε φοβάμαι.
    Και κάτι άλλο: στην ηλικία μου ξέρω πως δεν προλαβαίνεις αυτά που λαχταράς, επειδή κάθε στιγμή και κάθε ερέθισμα σε κάνει να ονειρεύεσαι νέες εμπειρίες.
    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ίσως τελικά αυτό είναι το ωραίο, φίλε Λωτοφάγε - να ξεπηδούν συνεχώς νέες επιθυμίες και ερεθίσματα που σε ωθούν να προχωράς και να διεκδικείς νέα πράγματα... και ας είναι ατελειώτα. Το τέλος, πέρα από πλανερή λέξη, είναι και μία λέξη που συχνά μας εγκλωβίζει στα στενά της όρια.

      Καλή χρονιά και από την πλευρά μου, με υγεία, όμορφες εμπειρίες και ό,τι άλλο επιθυμείς!

      Διαγραφή

You Might Also Like

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...