29 Σεπτεμβρίου 2019

Μετρώντας τις ώρες


Ρολόγια, άγχος, εργασία, σύγχρονοι ρυθμοί ζωής / Clocks, clocks, clocks



Δουλειά
Μετράς τις ώρες. Οι δείκτες στο ρολόι μοιάζουν
γίγαντες με πέτρινα ποδάρια. Κρέμεσαι απ’ τη ράχη τους
σαν ναυαγός στο νησί του Κύκλωπα.
Απόδραση! Γλυκιά απόδραση!
Κάθε ώρα που περνά, κάθε πάτημα του γίγαντα, ξεφυσούν αέρα
στο αερόστατο της σκέψης σου. Και υψώνεσαι όλο και ψηλότερα,
περιμένοντας να πετάξεις πώς και πώς.
Μα τα σκοινιά σε κρατούν στη γη ακόμα: χαρτιά, οθόνες, τηλέφωνα, deadlines,
άγχος, άγχος, άγχος, γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα!
Πώς το είχε πει ο Μαρξ: το Βασίλειο της Αναγκαιότητας και
το Βασίλειο της Ελευθερίας. Το δεύτερο γεμίζει
όταν αδειάζει το πρώτο, κλεψύδρα με χρυσή και λευκή άμμο.
Μα είναι αλληλένδετα, ενωμένα σαν το
φίδι που δαγκώνει την ουρά του και το περνάς
κολάρο στο λαιμό σου.
Άντε, γίγαντα, κουνήσου, μετακίνησε το πελώριο
σαν θωρηκτό κορμί σου! Το αερόστατο της σκέψης μου
φουσκώνει, δεν με χωρά η αίθουσα, δεν με χωρούν οι υπολογισμοί και οι οθόνες και τα διαολεμένα 

τα προγράμματά σας.
Το Βασίλειο της Ελευθερίας ξεπετά μουσικές και φώτα,
αντίλαλος περιοδεύοντος λούνα παρκ
τυμπανοκρουσίες στο κεφάλι σου
αναδυόμενη απ’ τους αφρούς λαχτάρα
εκείνο το τελευταίο κουμπί που πιλατεύεις
με τρεμάμενα χέρια
από τη μισάνοιχτη μπλούζα της γυναίκας.
Μα οι γίγαντες βαδίζουν με το πάσο τους. Κάθε βήμα τους
προσγειώνεται σαν οβίδα. Σαν κεντρικός τίτλος εφημερίδας
με μεγάλα μαύρα γράμματα και φτηνές λέξεις εντυπωσιασμού, 
που αναπληρώνουν σε μέγεθος 
ό,τι χάνουν σε ουσία.
Τίτλο στον τίτλο, λέξη στη λέξη, θα την ξεφυλλίσεις τη φυλλάδα,
και σήμερα σαν κάθε μέρα, για να την πετάξεις στον
πλησιέστερο κάδο απορριμμάτων όταν δεν έχει άλλα να σου δώσει
και να δεις, ξανά, τις λαμπρές πύλες να ξανοίγονται μπροστά σου.
Νά! Το Βασίλειο της Ελευθερίας ξεπροβάλλει στη σκέψη σου
και μαζί με αυτό χίλιες υποσχέσεις!
Τί να κάνω απόψε; Να βγω; Να διαβάσω; Να γράψω; Να πάω σινεμά; Να κάνω
βόλτες σε μέρη αγαπημένα; Να δω φίλους καλούς; Τόσες δυνατότητες,
τόσες επιλογές,
ώ, Βασίλειο της Ελευθερίας, πόσοι πρίγκιπες διεκδίκησαν μια θέση
στο κρεβάτι της πριγκίπισσάς σου!
Έφτασες στο όριο. Οι δείκτες σημαίνουν τα τελευταία βασανιστικά
χτυπήματά τους, λίγο ακόμα κι είσαι ελεύθερος ξανά.
Κάποιες τελικές δεσμεύσεις, κάποια άγχη που περίσσεψαν, γρήγορα
να τελειώνουμε με δαύτα, έχουμε ζωή μπροστά μας!
Και νά! Ο γίγαντας πέρασε στην αντίπερα όχθη, το ρολόι έπεσε απ’ το βάθρο του,
επιτέλους σήμανε η ώρα! Φεύγεις, φεύγεις, τέλος η δουλειά!
Γρήγορα στο σπίτι, γρήγορα! Ελευθερία, ζωή, παίρνω 
το πρώτο τρένο κι έρχομαι, 
έρχομαι, περίμενέ με! 

....................

Και τελικά φτάνεις στο σπίτι. Ο ήλιος ματώνει τον ουρανό. Έξω
ανάβουνε φωτιές. Μουσική και γαβγίσματα σκυλιών και υποσχέσεις
παραδέρνουν στον αέρα.
Μα είσαι κουρασμένος.
Ώ, τόσο κουρασμένος.
Φτιάχνεις κάτι να φας.
Γρήγορα.
Ξαπλώνεις.
Ψόφιος.
Και κοιμάσαι.
Κοιμάσαι.
Και έτσι φεύγει άλλη μια μέρα
και ξημερώνει η επόμενη.
Δουλειά.
Μετράς τις ώρες…



Το Φονικό Κουνέλι, Σεπτέμβρης του 19


~~~~~~~~~~~~~~~~

6 σχόλια:

  1. Σε Φθινοπωρινό αλλά συνάμα και ποιητικό μουντ σε βλέπω αγαπητέ Κούνελε! Και μου άρεσε πάρα πολύ. Να είσαι καλά, πάμε γερά για τη συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όπως τα λες είναι, Γιάννη. Πάμε λοιπόν! Η συνέχεια προβλέπεται ενδιαφέρουσα...

      Διαγραφή
  2. Πόσο ακριβή αυτά που γράφεις! Εύχομαι περισσότερο αέρα στο αερόστατό σου και λιγότερο κλέφτη ύπνο (τον άλλο τον ύπνο, τον απλό, τον "νομοταγή", τον επιτρέπουμε) από εδώ και πέρα.
    Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κούνελε, κάπως έτσι είναι πολλές εργάσιμες ημέρες και για πάρα πολύ κόσμο!
    Καλύτερα δεν θα μπορούσες να το αποδώσεις!
    Καλή συνέχεια και καλή δύναμη!

    Υ.Γ.
    Έτσι ήθελα κι εγώ να έρθω να γράψω τις σκέψεις μου για το ταξίδι σου στην Κίνα (το τελευταίο μέρος - πραγματικά θαυμάσιο), για το "Κάποτε στο Χόλιγουντ", το οποίο είδα και δεν τα κατάφερα τότε που ήταν η ώρα τους... Τρέχουμε και δε φτάνουμε μέχρι στιγμής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή